ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Το ωραιότερο ρεβεγιόν της ζωής μου

Ο ΝΕΟΣ χρόνος απέχει ελάχιστα. Οι άλλοι έχουν βγει για το καθιερωμένο ρεβεγιόν
με τους φίλους. «Μα είσαι βέβαιη ότι δεν θέλεις να έρθεις, δε σε πειράζει που
θα μείνεις μόνη σου;». Δεν είμαι μόνη μου, η Άννα κοιμάται στο κρεβατάκι της,
φορά κάτι καινούργιες πιτζαμούλες που της πάνε πολύ κι έχει κι ένα καινούργιο
κούμπωμα για την πιπίλα της. Η τηλεόραση δείχνει το «Γκριζ», κλασική ταινία
της εφηβείας μου. Βολεύει εξαιρετικά, μπορείς άνετα να διαβάζεις και να την
έχεις ως… υπόκρουση, είναι και χαρούμενη. Οι υπεύθυνοι των καναλιών
κατέβαλαν προσπάθειες να μη μας στενοχωρήσουν «μια τέτοια νύχτα», αν την
πλήρωσε λιγάκι η αισθητική δεν πειράζει, έχει συνηθίσει. Όταν είπα ότι
«ξέρεις, δεν θα βγω, θέλω ακριβώς στην αλλαγή του χρόνου να φιλήσω το μωρό
μου», ντρεπόμουν ­ «θα με θεωρείς ψώνιο», αυτός το θεώρησε πολύ λογικό, «ψώνια
είναι οι άλλοι, όχι εμείς», χάρηκα κι έταξα το επόμενο φιλί (του νου μου) μετά
από αυτό της Άννας. Φυσικά, υπέστην διά της οθόνης την τελετή του Συντάγματος,
συνοδεία μιας κόκα – κόλας ­ τα resolution για το 1998 περιλαμβάνουν πέρα από
την απώλεια δέκα κιλών και τον εξοβελισμό του αλκοόλ ­ ούτε η Ρούλα ούτε ο
Μαστοράκης ούτε καν αυτό το «Ελληνίδες, Έλληνες» του ιλουστρασιόν δημάρχου
κατάφεραν να μου χαλάσουν τη διάθεση. Ταξίδεψα τροχάδην στα 33 χρόνια που
πέρασαν και στα πρόσωπα όλων αυτών που ­ όπως πρόσφατα διαπίστωσα ­ όντως με
αγαπούν όσο τους αγαπώ εγώ, οραματίστηκα μελλοντικές Πρωτοχρονιές με την Άννα
να μένει ξύπνια παίζοντας με τα καινούργια της παιχνίδια.

Και, ναι, στην αλλαγή του χρόνου πήγα μέσα, έσκυψα πάνω από το μωρό μου και τη
φίλησα. «Χμ, χμ» έκανε αυτή νιώθοντας την παράξενη μαμά της. Σε ένα χρόνο μού
φαίνεται ότι έχει γίνει τεράστια, πότε άραγε κοιμούνται σε κανονικό κρεβάτι.
Τώρα κατάλαβα γιατί οι εραστές αλληλοαποκαλούνται «μωρό μου», η γιαγιά μου
έλεγε ότι τα πιο όμορφα πράγματα στον κόσμο είναι «τα μωράκια και τα
λουλούδια». Τελικά… είμαι ένας πολύ τυχερός άνθρωπος!