[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

BINGO! Ναι, πράγματι. Κατόπιν συντονισμένων ενεργειών του δημάρχου όλων των
Αθηναίων κ. Αβραμόπουλου και με έξοδα των δημοτών, ο καινούργιος χρόνος ήρθε.
Στο Σύνταγμα, πριν από λίγες νύχτες…

Εύκολη δουλειά για τον κ. Νίκο Μαστοράκη. Ούτε ερωτήσεις, ούτε απαντήσεις,
ούτε ρεπορτάζ για ένα, άλλωστε, παγκοίνως γνωστό και αναμενόμενο γεγονός.

Το 1998 ήρθε, το 1997 μας άφησε. Μαζί του, όμως, φαίνεται πως μας εγκατέλειψε
και όση μνήμη μάς είχε απομείνει για μια πιο δύσκολη δουλειά που
«επαγγελματικότατα» είχε αναλάβει ο κ. Μαστοράκης πριν από 24 χρόνια, δύο
μέρες μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου. Τότε που ενώ θα υποθέταμε ότι ως
καλός δημοσιογράφος θα βρισκόταν στην είσοδο του Γενικού Κρατικού Νοσοκομείου
ή έστω στο πλευρό του Ολλανδού οπερατέρ να καταγράφει τα γεγονότα, εκείνος
προτίμησε τη ζεστασιά του στούντιο, επενδύοντας σε ερωτήσεις προς συλληφθέντες
φοιτητές και αδιαφορώντας για το κόστος των απαντήσεων που ήθελε να του δώσουν.

Είκοσι τέσσερα χρόνια μετά… nothing personal… όπως θα το λέγατε κι εσείς,
κύριε Μαστοράκη. Καταλαβαίνω ότι για σας η πρωτοχρονιάτικη εκδήλωση του
Συντάγματος ήταν ό,τι καλύτερο μπορούσε να σας συμβεί. Η «αποκατάσταση» που,
φανερό είναι, πάντα αποζητούσατε, μπορεί να έχει διάφορες μορφές. Ακόμη κι
αυτή ενός κονφερανσιέ… Μετά τη ­ μέσω της εργασιακής σας σχέσης στα ιδιωτικά
ραδιοτηλεοπτικά μέσα ­ αποκατάσταση της επαφής σας με το τηλεοπτικό κοινό (και
την προβολή των απόψεών σας επί παντός επιστητού από διάφορους με επιλεκτικά
ασθενική μνήμη), ήρθε η ώρα και για το ευρύτερο κοινό. Και φρόντισε γι’ αυτό ο
δήμαρχος όλων των Αθηναίων. Η ηλικία, η πολιτική διαδρομή, το αξίωμα και οι
φιλοδοξίες του οποίου επ’ ουδενί λόγω τον απαλλάσσουν από την ευθύνη να θεωρεί
«λεπτομέρεια» ότι η παρουσία του κ. Μαστοράκη σε μια τέτοια εκδήλωση
αποτελούσε πρόκληση για κάποιους που επιμένουν να θυμούνται. Ο κ. Αβραμόπουλος
δεν μπορεί να θεωρεί ότι η συμμετοχή του κόσμου σημαίνει και αποδοχή των όρων
και των συντελεστών διοργάνωσης, της φτηνής του φιέστας. Όχι πως οι ίδιοι οι
πολίτες συχνότατα δεν ακολουθούν τον κανόνα τού «δε βαριέσαι» . Αυτή όμως
ακριβώς θα έπρεπε να είναι η διαφορά όσων τουλάχιστον φιλοδοξούν να παίζουν
ρόλο στα δημόσια πράγματα ή και να ηγούνται. Ή μήπως ούτε αυτό πρέπει να
ισχύει πια;