ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Σολομός για τους αστέγους

Στο Μαγειρείο. Ο Ρέημοντ Μπελ, ένας γνωστός σεφ της Ουάσιγκτον, διδάσκει τους αστέγους πώς να μαγειρεύουν

«Σ’ αυτή τη χώρα υπάρχει αρκετό φαΐ για όλους και αρκετές δουλειές για όλους.
Το κλειδί είναι να οργανωθεί το σύστημα με αποτελεσματικό τρόπο». Ρόμπερτ Έγκερ.

ΓΙΑ πρώτη φορά τα τελευταία πέντε χρόνια, αυξήθηκε το 1997 ο αριθμός των
Αμερικανών που αναγκάστηκαν να ζητήσουν έκτακτη επισιτιστική βοήθεια. Η αύξηση
έφτασε το 16% και το 20% αυτών των αιτημάτων δεν κατέστη δυνατό να εκπληρωθεί
από τους δήμους και τις φιλανθρωπικές οργανώσεις λόγω έλλειψης πόρων.

Αυτές οι διαπιστώσεις, που περιλαμβάνονται στην ετήσια έκθεση της Ένωσης
Δημάρχων για 29 αμερικανικές πόλεις, δείχνουν τα αποτελέσματα των
μεταρρυθμίσεων του κοινωνικού κράτους από την κυβέρνηση Κλίντον, που σπεύδει
τώρα να εφαρμόσει και ο Τόνυ Μπλαιρ. Μπορεί οι Ηνωμένες Πολιτείες να γνωρίζουν
μια άνευ προηγουμένου οικονομική άνθηση, αλλά οι φτωχοί πεινούν όλο και
περισσότερο και οι 600.000 άστεγοι βλέπουν τις ελπίδες τους για ένα μέλλον με
αξιοπρέπεια να εξασθενούν. Με μια εξαίρεση: την Ουάσιγκτον, όπου πριν από
εννιά χρόνια ο Ρόμπερτ Έγκερ αποφάσισε να πάρει τα πράγματα στα χέρια του.

Το σύστημά του, γράφει η «Ιντιπέντεντ», λειτουργεί ως εξής. Το «Κεντρικό
Μαγειρείο» που διευθύνει ο Έγκερ είναι συνδεδεμένο με ένα δίκτυο 1.000
εστιατορίων, καφενείων, σούπερ-μάρκετ και φούρνων, που του αποστέλλουν
καθημερινά το πλεόνασμα των τροφίμων τους. Μεγάλες ποσότητες κρέατος, ψαριών,
ψωμιού και τοματών που κανονικά θα πετιούνταν συλλέγονται έτσι από πέντε
αυτοκίνητα-ψυγεία που είναι διαθέσιμα 24 ώρες την ημέρα και καταλήγουν στο
Μαγειρείο. Εκεί μετατρέπονται σε ζεστά γεύματα για τους φτωχούς, τους
αστέγους, τους τοξικομανείς και τους αλκοολικούς της πόλης.

Την εβδομάδα των Χριστουγέννων, έτσι, οι απόβλητοι της Ουάσιγκτον είχαν την
ευκαιρία να γευτούν φιλέτα σολομού, σπανάκι, φουαγκρά, κινέζικα λαζάνια, πίτσα
με πεπερόνι και μηλόπιτα. Μεγάλη ποσότητα αυτού του φαγητού προήλθε από μια
εκδήλωση που είχε οργανώσει η Εθνική Πινακοθήκη της πόλης και όπου προσήλθαν
μόνον οι 2.000 από τους 5.000 καλεσμένους. Ανάλογα, αν και όχι τόσο
πλουσιοπάροχα γεύματα ετοιμάζονται και τις υπόλοιπες εβδομάδες του χρόνου.
Αλλά αυτό δεν είναι όλο. Οι φτωχοί και οι άστεγοι που τρώνε στο Μαγειρείο του
Έγκερ έχουν ακόμη την ευκαιρία να παρακολουθήσουν μαθήματα μαγειρικής υπό την
εποπτεία μιας πεπειραμένης σεφ. Πολλοί απ’ αυτούς βγαίνουν στη συνέχεια στην
αγορά εργασίας και συχνά βρίσκουν την πρώτη δουλειά της ζωής τους.

Μια από τις σπουδάστριες είναι η Ζίνα Χίντον. Μένει σ’ έναν ξενώνα για
αστέγους, μακριά από τα τρία της παιδιά που δεν είχε τα μέσα να αναθρέψει. Στο
Μαγειρείο του Έγκερ διδάχθηκε να μαγειρεύει, να δουλεύει μαζί με άλλους
ανθρώπους και να παρουσιάζεται κάθε πρωί μια συγκεκριμένη ώρα για δουλειά.
Έμαθε ακόμη να σέβεται και να έχει εμπιστοσύνη στον εαυτό της. Όταν τελειώσουν
τα μαθήματα θα βρει δουλειά, βεβαιώνει τον ανταποκριτή της εφημερίδας. Κι όταν
βελτιώσει αρκετά την τεχνική της, θα ανοίξει δική της επιχείρηση.