ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Δεν θα ξαναπεθάνει στο σαλόνι μου

ΕΙΝΑΙ δροσερό, μοιάζει ζωντανό. Το σαλόνι γεμίζει από το άρωμά του, αλλά και
τον όγκο του. Τα φύλλα του, διψασμένα για ζωή και ανάπτυξη στέκονται όρθια. Οι
«αρτηρίες» του είναι γεμάτες ακόμη υγρασία. Με το βάρος τού πάνινου Άγιου
Βασίλη, της πλαστικής κόκκινης μπαλίτσας, της ξύλινης μπαλαρίνας και του
χάρτινου έλκηθρου τα φύλλα του θα γείρουν. Θα ανοίξουν, θα απλώσουν. Έτσι
ακριβώς έγινε. Τα φώτα, οι φιόγκοι και τα λογής λογής παιχνιδάκια πήραν τη
θέση τους. Κάθε χρόνο και καλύτερα. Κάθε χρόνο το ίδιο έργο, που κρατάει μόλις
και μετά βίας δεκαπέντε ημέρες. Έως ότου αρχίσει η φυλλορροή. Οι ελατοβελόνες
γεμίζουν τα χαλιά, τα φύλλα αραιώνουν, χάνουν την φρεσκάδα τους, το άρωμα
εξατμίζεται. Η δροσιά του μετατρέπεται σε παγωνιά. Ανάλογη της νεκρής φύσης.
Σαν να μετουσιώνεται το παραμύθι του Άντερσεν με τους ξυλοκόπους να
καταδικάζουν τα δένδρα σε θάνατο.

Καμία οικολογική οργάνωση με την επιχειρηματολογία της ή τους αλαλαγμούς της
δεν με έπεισε να μην επιλέγω αληθινό έλατο για τα Χριστούγεννα. Αν και ειδικά
φέτος ακόμη και οι οικολόγοι δεν αντέδρασαν στα φυσικά δένδρα αρκεί να είχαν
τη βούλα του κράτους που θα βεβαίωνε πως γεννήθηκαν καταδικασμένα να πεθάνουν
παραμονές κάποιων Χριστουγέννων. Ε, λοιπόν, επειδή κανένα ζωντανό δεν θέλω να
πεθαίνει και μάλιστα τα πρώτα εικοσιτετράωρα του νέου χρόνου μέσα στο σπίτι
μου, ήταν η τελευταία χρονιά που ενταφίασα ένα έλατο καταδικασμένο εκ γενετής
να πεθάνει στο δικό μου σαλόνι.