ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Είναι υπέροχη

ΓΝΩΡΙΖΩ πολλούς κι έχω ακούσει περισσότερους, οι οποίοι ημέρες Χριστουγέννων
«εις εκτέλεσιν» του χριστιανικού καθήκοντος της αγάπης και της φιλαλληλίας,
προσφέρουν τον οβολόν τους, τα παλιά ρούχα των παιδιών τους, τα δικά τους στις
εκκλησίες, στα ορφανοτροφεία, σε οικογένειες Αλβανών κι εσχάτως στους Κούρδους.

Άλλοι, πάλι, προσφέρουν τρόφιμα. Εκτιμώ κάθε παρόμοια πρωτοβουλία. Συμβάλλω σε
τέτοιες προσπάθειες χωρίς, ωστόσο, να συμμετάσχω στην οργάνωσή τους, που είναι
και η ουσιαστικότερη δουλειά.

Τις προάλλες φτάνω στο γραφείο μου και το βρίσκω κατακλυσμένο από αρκουδάκια
σε διάφορα μεγέθη και χρώματα, λαγουδάκια, γουρουνάκια, μπαλαρίνες,
αυτοκινητάκια, αλογάκια και δεκάδες άλλα παιδικά παιχνίδια. Όλα τους σχεδόν
καινούργια. Μόλις που τα άγγιξε το παιδάκι στο οποίο ανήκαν.

Ρωτώ έκπληκτη πώς βρέθηκαν όλα αυτά στο γραφείο μου. Από ό,τι ήξερα σε καμία
εξόρμηση για τη συγκέντρωση παιχνιδιών ή ρούχων μετείχα. Συνεπώς όλα τούτα που
είχαν στριμωχθεί σε μία χάρτινη σακούλα, μάλλον από λάθος είχαν βρεθεί πάνω
στο γραφείο μου.

Η φίλη μου, παρακολουθώντας την έκπληξή μου, έσπευσε να με ενημερώσει,
χαμηλόφωνα, σαν να συνωμοτούσε.

«Αυτή τη σακούλα να τη βάλεις στο αυτοκίνητό

σου και στα φανάρια όταν τα παιδάκια θα πλησιάζουν για να σου πουλήσουν
χαρτομάντιλα ή να ζητιανέψουν θα τους δίνεις ένα κουκλάκι. Δεν μπορείς να
φανταστείς με τι χαρά τα παίρνουν!».

Βρήκα την ιδέα υπέροχη. Αλλά σπουδαιότερο είναι ένα άλλο γεγονός: Να γνωρίζεις
και να συναναστρέφεσαι ανθρώπους που έχουν τέτοιες ιδέες. Κι εγώ έχω αυτήν την τύχη.