[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Ωραίος λαός είμαστε. Πολύ ωραίος. Φρίττουμε εδώ και ημέρες, από την ώρα δηλαδή
που κατέπεσε το ουκρανικό αεροσκάφος, διότι το αεροδρόμιο της Θεσσαλονίκης, το
δεύτερο αεροδρόμιο της χώρας, δεν έχει ραντάρ. Φοβερό. Απίστευτο. Τρομακτικό.
Ναι, ε;

Αλλά ποιο είναι το πιο τρομακτικό; Ότι το αεροδρόμιο δεν έχει ραντάρ ή ότι το
ραντάρ δεν τοποθετείται διότι αντέδρασαν ορισμένοι κάτοικοι της περιοχής με
ισχυρές όμως προσβάσεις στα κόμματα; Κι εκείνοι οι ελεγκτές εναέριας
κυκλοφορίας, πώς δέχονταν όλα αυτά τα χρόνια να κάνουν τη δουλειά τους χωρίς
ραντάρ; Πέρυσι έκαναν μια απεργία που ξετίναξε τον τουρισμό της χώρας ­ αλλά
τα αιτήματα ήταν οικονομικά.

Μια απεργία που να νεκρώσει όλα τα αεροδρόμια και όλες τις αεροπορικές
επικοινωνίες για ημέρες ή για μήνα, με μοναδικό αίτημα να τοποθετηθούν τα
αναγκαία ηλεκτρονικά όργανα που θα κάνουν ασφαλέστερα τα αεροπορικά ταξίδια,
δεν την έκαναν. Προτιμούν να παρακολουθούν την πορεία των αεροπλάνων με…
χαρτάκια πάνω στον χάρτη, αντί των ραντάρ. Προφανώς για να έχουν στο χέρι την
άνευρη πολιτική ηγεσία, που παραδέρνει ανάμεσα στην ανικανότητα και τη γραφειοκρατία.

Αλλά μήπως είναι μοναδικό το φαινόμενο με τους ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας;
Εδώ είδαμε στην προχθεσινή απεργία της ΓΣΕΕ να απεργούν εργαζόμενοι που
κανονικά θα έπρεπε να κάνουν τον σταυρό τους που έχουν πρόσβαση στους μαστούς
της ισχνής αγελάδας που λέγεται δημόσιος κορβανάς. Για παράδειγμα, οι
εργαζόμενοι στα λεωφορεία. Που ξέχασαν πολύ γρήγορα την ιδιωτικοποίηση των
συγκοινωνιών και τη δική τους ανεργία ­ με τις συναυλίες συμπαράστασης, τους
εράνους, τις εισφορές και τις λοιπές εκδηλώσεις αλληλεγγύης.

Ή οι συνοδοί και φροντιστές της Ολυμπιακής. Που αδιαφορούν για το αν με την
απεργία τους, μέσα στις γιορτές, τρώνε το λιπόσαρκο κορμί του εθνικού
αερομεταφορέα, ο οποίος παλεύει να σταθεί στα πόδια του.

Είναι ίσως αποδεκτή η τακτική των συνδικαλιστικών οργανώσεων να οργανώνουν
απεργία με το πιστόλι στον κρόταφο της πολιτικής ηγεσίας, αλλά δεν μπορούν να
αγνοούν ότι υπάρχει και το δημόσιο αίσθημα. Το οποίο κανείς δεν μπορεί,
ακινδύνως, να προκαλεί.