3 χωριά στα μαύρα

Όσοι δεν έτρεξαν στα βουνά της Πιερίας να πάρουν μέρος στις έρευνες
κλείστηκαν στα σπίτια τους. Όλοι κάποιον είχαν για να σκεφτούν. Εφτά δικοί
τους άνθρωποι ήταν επιβάτες του μοιραίου αεροσκάφους.

Πόνος και δάκρυα για τους χαμένους συγγενείς…

ΣΤΗΝ Αιανή Κοζάνης οι τρεις χιλιάδες κάτοικοι από προχθές το βράδυ δεν
κυκλοφορούν. Άλλοι μπροστά στις τηλεοράσεις και άλλοι κολλημένοι στα ραδιόφωνα
ακούνε τα νεώτερα της τραγωδίας. Αγανακτούν, περιμένουν και προσπαθούν να
στηρίξουν τους συγγενείς των εφτά αγνοουμένων. Με το που βλέπουν την 17χρονη
Βαΐτσα Κοντού, κόρη ενός από τους επιβάτες, απλώς την κοιτάζουν. Δεν μπορούν
να της πουν τίποτε. «Τον περιμέναμε. Μας είχε τηλεφωνήσει χθες (προχθές ) ότι
θα ερχόταν για να κάνουμε Γιορτές μαζί. Τώρα…». Πνίγεται στα δάκρυα. Η
εξαδέλφη της Αικατερίνη ρωτάει όποιον βρει μπροστά της αν υπάρχουν ελπίδες.
«Τι λέτε υπάρχουν;». Κανείς δεν μπορούσε να της απαντήσει.

«ΤΩΡΑ ΠΙΑ ΚΑΗΚΑΜΕ…»

Μεσημέρι πια και ο καιρός χειροτερεύει. Ομίχλη και χιόνα. «Τώρα πια καήκαμε…
Τι να βρούνε». Ένας ηλικιωμένος που γνωρίζει καλά την περιοχή κοιτάζει συνεχώς
το ρολόι του. Όσο περνάει η ώρα τόσο το χειρότερο για όλους. Εφτά συγχωριανοί
τους χάθηκαν λίγο πριν φτάσουν στα σπίτια τους. Τα δύο αδέλφια ο Ηλίας και ο
Δημήτρης Ζαρκάδας, ο Γιώργος Κουμπούρας, ο Γιώργος Κοντός, ο Αλέξανδρος
Νατσιόπουλος, ο Νίκος Στάμος και Κώστας Πελέκας επέβαιναν στο αεροπλάνο.

«Το βρήκαν στη Μηλιά». «Τι λες τώρα, στη Σφήκα είπαν ότι έπεσε». Καθε λίγο το
σημείο συντριβής αλλάζει και οι κάτοικοι της Αιανής αγανακτούν. «Μα, καλά
τόσες ώρες πέρασαν…». Δεν μπορούν να δικαιολογήσουν κανέναν και τίποτε.
Καποιος φταίει. Και οι μόνοι που δεν έχουν ευθύνες είναι οι δικοί τους
άνθρωποι που πήγαν στο Κίεβο για να δουλέψουν. Άλλωστε, στο χωριό, πέρα από
τις αγροτικές δουλειές μετά το κλείσιμο κάποιων εργοστασίων, δεν είχαν άλλες
επιλογές. «Ψέματα μάς λένε. Εμείς μάθαμε ότι δεν άλλαξαν αεροπλάνο στην
Οδησσό. Απλώς επισκεύασαν την βλάβη στην τουρμπίνα και συνέχισαν. Δεν είναι
αεροπλάνα αυτά. Πριν από λίγες βδομάδες ήρθε ο άντρας μου και πάλι έκαναν
βόλτες πάνω από το αεροδρόμιο γιατί δεν κατέβαιναν οι τροχοί». Η κύρια Βούλα
Κοντού, εξαδέλφη του αγνοούμενου, στάθηκε πιο τυχερή. Μα, τι σημαίνει «ο δικός
της άνθρωπος» γύρισε πιο νωρίς, και οι υπόλοιποι δικοί της είναι. Έμεινε να
συμπαρασταθεί στην ανιψιά της και ο γιος της έτρεξε απ’ τους πρώτους να βοηθήσει.

Λίγο πιο κάτω στο σπίτι του Βαγγέλη Κουμπούρα που επίσης αγνοείται τα κλάματα
ακούγονται μέχρι έξω. Η γυναίκα του και η αδελφή του έχουν χάσει τις ελπίδες
τους. Κάποια στιγμή που ακούνε στην τηλεόραση ότι υπάρχουν και επιζώντες
σηκώνονται κοιτάζονται και είναι σαν ρωτούν «λες να είμαστε τυχεροί;». Και
μετά από λίγη ώρα ξαναπέφτουν στη μελαγχολία. «Όχι, όχι δεν μιλήσαμε με τον
αδελφό μου. Ξέραμε ότι θα έρθει το πρωί γιατί είχαν καθυστέρηση». Δεν αντέχει
η κυρία Ελένη. Ξεσπάει σε κλάματα.

ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ ΤΡΕΙΣ

Αλλά και στον Κρόκο ίδια η θλίψη. Τρεις νέοι άνθρωποι αγνοούνται. Και οι
συγγενείς τους, οι φίλοι τους, οι συγχωριανοί τους αμίλητοι παρακολουθούν την
πορεία των ερευνών από την τηλεόραση. Κάνουν χίλιες δυο υποθέσεις, ελπίζουν
και απογοητεύονται. Μακάρι να πάνε όλα καλά και να γιορτάσουν τα Χριστούγεννα
μαζί με τον Γιάννη Κύρου, τον Νίκο Χαρελά, τον Θανάση Μπίκα, τους τρεις δικούς
τους ανθρώπους που έφτασαν ώς το Κιεβο για να δουλέψουν…

Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ του Ουκρανού ποδοσφαιριστή του Πανσερραϊκού Α. Λόμπα, 24 χρόνων,
περιλαμβάνεται μεταξύ των αλλοδαπών αγνοουμένων της μοιραίας πτήσης. Ο Λόμπα
ανέμενε τη σύζυγό του και τα δύο τους παιδιά (το ένα βρέφος), για να περάσουν
μαζί τις πρώτες γιορτές εκτός Ουκρανίας, στις Σέρρες. Για τον λόγο αυτό
προσκάλεσε τη γυναίκα του, η οποία ­ με τα παιδιά τους ­ θα έφθανε το βράδυ
της Τετάρτης στον Αερολιμένα Μακεδονία της Θεσσαλονίκης, απ’ όπου θα τους
παραλάμβανε ο Λόμπα και θα πήγαιναν στις Σέρρες.

Ο Λόμπα αποκτήθηκε από τη σερραϊκή ΠΑΕ πέρυσι το καλοκαίρι. Πρόκειται για
μέσο, που θεωρείται ταλέντο. Μαζί με τους άλλους συγγενείς των αγνοουμένων και
συνοδευόμενος από παράγοντα του Πανσερραϊκού βρισκόταν στον αερολιμένα της
Θεσσαλονίκης και ανέμενε ­ όπως όλοι οι άλλοι ­ τις εξελίξεις της μοιραίας πτήσης.