ΠΡΟΣΩΠΑ «Η επανάσταση δεν τελείωσε»

Τάμπο Μπέκι. Έτοιμος να επιταχύνει την πολυφυλετική μεταμόρφωση της νοτιοαφρικανικής κοινωνίας

Μετά τον Μαντέλα, είναι ο γνωστότερος πολιτικός στη Νότια Αφρική· ωστόσο, η
προσωπικότητα του Τάμπο Μπέκι παραμένει αινιγματική για τους περισσότερους Νοτιοαφρικανούς.

Ο ΜΠΕΚΙ, ο οποίος εξελέγη χθες πρόεδρος του Αφρικανικού Εθνικού Κογκρέσου
(ANC) διαδεχόμενος στο αξίωμα αυτό τον Νέλσον Μαντέλα ­ πριν να τον διαδεχθεί
πιθανότατα και στην προεδρία της χώρας το 1999 ­ είναι ένας διπλωμάτης ήπιος,
αλλά και έτοιμος να επιταχύνει την πολυφυλετική μεταμόρφωση της
νοτιοαφρικανικής κοινωνίας, όπως μαρτυρεί η πρώτη δήλωση που έκανε μετά την
πανηγυρική εκλογή του από τους 3.000 συνέδρους του ANC: «Η επανάσταση δεν
τελείωσε ακόμη».

Οι Νοτιοαφρικανοί ανακάλυψαν πραγματικά τον 55χρονο Μπέκι μόλις το 1994, όταν
ο Μαντέλα τον έχρισε διάδοχό του. Ώς τότε είχε περάσει 28 χρόνια στις
αντιπροσωπείες του ANC στο εξωτερικό και ένα μέρος του μαύρου πληθυσμού, το
φτωχότερο, τον αντιμετωπίζει με δυσπιστία, καθώς τον γνωρίζει κυρίως από την
τηλεόραση όπου τον βλέπει χαμογελαστό και πάντα άψογα ντυμένο να πραγματοποιεί
αλλεπάλληλες αποστολές στο εξωτερικό ως αρχηγός της διπλωματίας του ANC και να
συναντιέται με επιχειρηματίες. Ανησυχεί επίσης τους Λευκούς, τους οποίους έχει
απερίφραστα προειδοποιήσει για την «οργή των Μαύρων» αν δεν μοιραστούν μαζί
τους, «συνειδητά και με τη θέλησή της», τα πλούτη που αποκόμισαν από το απαρτχάιντ.

Ο Τάμπο Μπέκι είναι ένα «παιδί του αγώνα» για την απελευθέρωση της Νότιας
Αφρικής. Ο πατέρας του, ο Γκόβαν Μπέκι, κομμουνιστής και ηγετική φυσιογνωμία
της ένοπλης πτέρυγας του ANC, κλείστηκε το 1963 στην ίδια φυλακή με τον
Μαντέλα και το ANC έστειλε τον γιο του για να σπουδάσει οικονομικά στη
Βρετανία, να εκπαιδευθεί στρατιωτικά στην ΕΣΣΔ και να ηγηθεί γραφείων του ANC
στη Βρετανία, τη Ζάμπια, τη Σουαζιλάνδη και τη Νιγηρία, πριν αναλάβει
πολιτικός γραμματέας του Όλιβερ Τάμπο (τότε προέδρου του ANC) και στη συνέχεια
επικεφαλής της υπηρεσίας ενημέρωσης και μετά της διπλωματίας του κόμματος. Μ’
αυτή την τελευταία ιδιότητα ηγήθηκε το 1989-90 τής αντιπροσωπείας του ANC στις
συνομιλίες με την κυβέρνηση Ντε Κλερκ που οδήγησαν στις πολυφυλετικές εκλογές
του 1994.

Οι επικριτές του λένε πως είναι υπερβολικά φιλόδοξος, πως έχει δημιουργήσει
ένα προσωπικό δίκτυο μέσα στο κόμμα. Οι «ουδέτεροι» πολιτικοί παρατηρητές τον
χαρακτηρίζουν απλώς «ρεαλιστή» και υπογραμμίζουν το πέρασμά του από τον
κομμουνισμό στον οικονομικό φιλελευθερισμό, στην πολιτική της μείωσης των
δημοσιονομικών ελλειμμάτων και στις ιδιωτικοποιήσεις. Όσο για τον Τύπο, του
καταλογίζει ότι δεν είναι διόλου χαρισματικός και τον συγκρίνει με τον Μαντέλα
εκφράζοντας αμφιβολίες για το κατά πόσο θα είναι ικανός να τον διαδεχθεί μετά
το 1999.