ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Είχε μια σπάνια αθωότητα

Αστυνομική καταδίωξη. Η Αμάντα Σμάιλς (ένθετη φωτογραφία) πλήρωσε τον υπερβάλλοντα ζήλο ενός επίδοξου τηλεοπτικού αστέρα

Μπορεί η τηλεόραση να γίνει δολοφόνος ή, έστω, συνεργός σε μια δολοφονία; Ή το
καθήκον της να καταγράφει έχει μερικές φορές τραγικές συνέπειες;

Η ΑΜΑΝΤΑ Σμάιλς ήταν ένα εικοσάχρονο κορίτσι σαν τα κρύα τα νερά. Χαριτωμένη
και με αθώο χαμόγελο, όπως διαβάζουμε στην «Ουάσιγκτον Ποστ». Εκείνο το βράδυ
του Νοεμβρίου του 1996 επέστρεφε με το αυτοκίνητο στο σπίτι της μετά τη βάρδια
της στο σούπερ-μάρκετ της Δυτικής Βιρτζίνια όπου εργαζόταν. Οδηγούσε
προσεκτικά, όπως πάντα. Και δεν μπορούσε να φανταστεί ότι την ίδια ώρα
εκτυλισσόταν κοντά της μια ιστορία, τελείως άσχετη με την ίδια, που θα της
κόστιζε ωστόσο τη ζωή.

Ο Ρόμπερτ Σπάρκμαν είχε περάσει όλο το βράδυ πίνοντας τζιν και μπύρα σ’ ένα
μπαρ που λεγόταν «Piggies Place» (Στα γουρουνάκια). Κι όταν κουράστηκε, μπήκε
στο αυτοκίνητό του κι άρχισε τις βόλτες. Ένα περιπολικό τον σταμάτησε για
έλεγχο, αλλά κατάφερε να ξεφύγει. Λίγη ώρα αργότερα τον εντόπισε και δεύτερο
περιπολικό ­ κι αυτή τη φορά οι αστυνομικοί ήταν αποφασισμένοι να τον πιάσουν.
Ο λόγος; Ότι στο αυτοκίνητο της αστυνομίας επέβαινε ένα τηλεοπτικό συνεργείο
από την εκπομπή μεγάλης θεαματικότητας «Αληθινές Ιστορίες από την Αστυνομία
των Αυτοκινητοδρόμων».

«Πιάσ’ τον», φωνάζει ένα μέλος του συνεργείου στον αστυνομικό που οδηγούσε,
όπως αποδεικνύει ένας αδιάψευστος μάρτυρας: η βιντεοκάμερα του συνεργείου, που
κατέγραψε τα πάντα και αποτελεί το βασικό στοιχείο στη μήνυση της οικογένειας
Σμάιλς κατά της αμερικανικής τηλεόρασης. Κι ο Κέβιν Πλάμερ, με την αδρεναλίνη
ανεβασμένη και την ψυχολογία του τηλεοπτικού αστέρα, άρχισε να ανεβάζει
ταχύτητα. Με το ένα χέρι οδηγούσε ένα αυτοκίνητο που έτρεχε με 170 χιλιόμετρα
την ώρα και με το άλλο ενημέρωνε τους ανωτέρους του ότι καταδιώκει έναν
επικίνδυνο μέθυσο. Η καταδίωξη κράτησε οκτώ λεπτά. Σε μια στιγμή το αυτοκίνητο
του Σπάρκμαν βγήκε από την πορεία του και ο Πλάμερ ακούστηκε να λέει: «Ψόφα!»
Μα εκείνος δεν τον άκουσε. Ανέκτησε τον έλεγχο του αυτοκινήτου και ξεχύθηκε
ξανά στην άσφαλτο. Μόνο που πήρε τη στροφή άτσαλα και δεν πρόσεξε το
αυτοκίνητο που ερχόταν. Η σύγκρουση ήταν μετωπική.

Η Αμάντα πέθανε ακαριαία. Ο Σπάρκμαν δικάστηκε τον περασμένο Ιούνιο για
επικίνδυνη οδήγηση και καταδικάστηκε σε φυλάκιση ενός έως δέκα ετών. Ο Πλάμερ
κατέθεσε ότι έκανε το καθήκον του. Το ζεύγος Σμάιλς θρηνεί τη χαμένη του κόρη.
Και το τηλεοπτικό συνεργείο διαμαρτύρεται γιατί το συγκλονιστικό ντοκουμέντο
που τράβηξε δεν θα προβληθεί ποτέ. Κι ας είναι βέβαιο ότι θα έσπαγε όλα τα
ρεκόρ θεαματικότητας. Τι διαφορά έχει δηλαδή το συγκεκριμένο επεισόδιο από
όλες αυτές τις απαγωγές, τις ληστείες και τις καταδιώξεις που οι τηλεθεατές
έχουν την τύχη να παρακολουθούν «ζωντανά» χάρις στην ευγενή συνεργασία των
οργάνων της τάξης; Είναι δυνατόν η «Reality TV» να υποχωρεί μπροστά στον
θάνατο ενός κοριτσιού, έστω κι αν ο καθηγητής της είπε γι’ αυτήν ότι είχε μια
«σπάνια αθωότητα»;