ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Όταν πάρεις, δεν θα πάρεις…

«ΚΑΛΑ! περιμένετε… κορόιδα», αναφώνησα αυθόρμητα, απευθυνόμενη προς τους
συμπάσχοντές μου Έλληνες καταναλωτές, ακούγοντας να διαφημίζουν με τόσο
ενθουσιασμό την ασφάλιση από κλοπές που προσφέρει ­ τόσο «ευγενικά» και τόσο
«απλόχερα» ­ για τα ψώνια σας γνωστή πιστωτική κάρτα.

Και αν ­ ο μη γένοιτο ­ σας κλέψουν κάτι που αγοράσατε με το πλαστικό σας
χρήμα, η εταιρεία θα σας απαντήσει μελιστάλακτα: «Λυπόμαστε πολύ, αλλά δεν
θα… πάρετε». Όπως μου απάντησαν κι εμένα, όταν μου έκλεψαν από το αυτοκίνητο
παλτό που είχα αγοράσει με την κάρτα. «Ξέρετε, η ασφάλιση δεν σας καλύπτει εάν
η κλοπή έγινε μέσα σε αυτοκίνητο, εάν τα ψώνια σας έγιναν στο εξωτερικό,
εάν…», και πάει λέγοντας.

Την ίδια (αυτο)λύπηση για τον Έλληνα καταναλωτή νιώθω και κάθε φορά που ψωνίζω
από γνωστή «αλυσίδα» με κάθε λογής καλούδια και «ντελικατέσεν». Όσο τα κέρδη
των κάθε λογής «φαγάδικων» στην Ελλάδα εκτινάσσονται στα ύψη τόσο μειώνονται
οι εξυπηρετήσεις τους προς τους πελάτες τους ­ σε μια αντίστροφη αναλογία όλο περιφρόνηση.

Στην αρχή έκοψαν τους υπαλλήλους που έβαζαν τα πράγματα στις σακούλες και τώρα
έχεις το πρόθετο άγχος ­ σαν να μην έφθαναν όλα τα άλλα ­ να μαζέψεις γρήγορα
τα ψώνια σου πριν πέσουν επάνω σου εκείνα του επόμενου πελάτη. Μετά ανακάλυψαν
αυτό το εξευτελιστικό για τον πελάτη σύστημα με τα καροτσάκια που παίρνεις με
το κατοστάρικο, ζηλεύοντας προφανώς την λαμπρή επινόηση των αεροδρομίων μας.
Και αν δεν έχεις μαζί σου κατοστάρικο; Ε, τρέχα να περιμένεις στα ταμεία για
να ζητιανέψεις! «Κι από τη μύγα ξίγκι να βγάλουν, βρε παιδί μου», άκουσα
μπροστά μου στην ουρά τον παππού να μουρμουράει χαρακτηριστικά…

Ο συμβίος μου, όμως, που μ’ άκουσε να γκρινιάζω, μου απέδωσε ­ με τη γνωστή
τετράγωνη λογική του ­ το μερίδιο της ευθύνης που μου (μας) αναλογεί: «Κι εσύ
γιατί συνεχίζεις να αγοράζεις με την πιστωτική κάρτα, γιατί εξακολουθείς να
κατεβάζεις με μανία από τα ράφια του σούπερ μάρκετ κάθε άχρηστο πειρασμό;».
Εδώ, τι απαντάμε, φίλε καταναλωτή;