ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Ισραήλ – Τουρκία – τρομοκρατία

Στρατιωτική συνεργασία. Ο Ισραηλινός υπουργός Άμυνας Γιτζάκ Μορντεχάι επισκέπτεται την τουρκική αεροδιαστημική βιομηχανία

Ο ένας άξονας αποτελείται από το Ισραήλ και την Τουρκία. Ο άλλος περιλαμβάνει
τη Συρία, τη Σαουδική Αραβία και την Αίγυπτο. Και η ένταση ανεβαίνει επικίνδυνα.

ΤΟ ΡΕΠΟΡΤΑΖ των χθεσινών «Τάιμς» είναι αποκαλυπτικό: Το Ισραήλ είναι έτοιμο να
βομβαρδίσει το Ιράν ώστε να εξουδετερώσει τους ρωσικής κατασκευής πυραύλους
του και το πυρηνικό του πρόγραμμα. Σύμφωνα με τον ανταποκριτή της εφημερίδας
στο Τελ Αβίβ, η ισραηλινή στρατιωτική ηγεσία εξετάζει δύο εκδοχές. Η μία είναι
να πληγούν τα εργοστάσια των ιρανικών πυραύλων στις πόλεις Σιράζ,
Κουραμαμπάντ, Φαρχίν και Σεμνάν με το «μακρύ χέρι» της ισραηλινής αεροπορίας.
Το ενδεχόμενο ενός τέτοιου «χειρουργικού πλήγματος», ανάλογου με τον
βομβαρδισμό του ιρακινού πυρηνικού αντιδραστήρα του Όσιρακ πριν από 16 χρόνια,
ενισχύθηκε τον περασμένο μήνα όταν το Ισραήλ παρέλαβε τα πρώτα από τα 25
αμερικανικά μαχητικά αεροσκάφη F151 που παρήγγειλε με στόχο ειδικά το Ιράν.

Η δεύτερη εκδοχή είναι απλούστερη: αντί να βομβαρδιστούν τα κτίρια, να
δολοφονηθούν οι ξένοι επιστήμονες που εργάζονται σ’ αυτά. Το Ισραήλ έχει
πλούσια πείρα σε σχετικές αποστολές. Σύμφωνα με το βιβλίο του Ίαν Μπλακ «Οι
Μυστικοί Πόλεμοι του Ισραήλ» (Grove Press, 1992), πράκτορες της Μοσάντ
δολοφόνησαν τη δεκαετία του ’60 γερμανούς επιστήμονες που εργάζονταν για το
πυραυλικό πρόγραμμα της Αιγύπτου, ενώ το 1980 σκότωσαν έναν αιγύπτιο
μεταλλουργό που ήταν αναμιγμένος στο πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράκ.

Αποφασιστικό ρόλο στα σχέδια κατά του Ιράν παίζει, όπως είναι γνωστό, η
Τουρκία. Αναζητώντας ένα νέο ρόλο για τη χώρα τους μετά το τέλος του Ψυχρού
Πολέμου, οι τούρκοι στρατηγοί κατέληξαν στο Ισραήλ. Η συμμαχία μαζί του ωφελεί
διπλά την Άγκυρα. Πρώτον, εξασφαλίζει τη στήριξη των Ηνωμένων Πολιτειών και
του φιλο-ισραηλινού λόμπι στο Κονγκρέσο. Και δεύτερον, αποκτά ­ με τη
συγκατάθεση φυσικά της Ουάσιγκτον ­ όπλα και πολεμική τεχνολογία που λόγω της
κατάστασης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της διαμάχης με την Ελλάδα δεν θα
μπορούσε να αγοράσει επισήμως από την Ευρώπη ή τις ΗΠΑ.

Εκτός από το Ιράν, η συμμαχία αυτή στρέφεται και κατά της Συρίας. Η εχθρότητα
της Άγκυρας απέναντι στη Δαμασκό εξηγείται από την ιστορία των δύο χωρών, το
θέμα των υδάτων του Ευφράτη και την υποστήριξη που η Συρία παρέχει προς το
ΡΚΚ. Και για το Ισραήλ, είναι θετικό να έχει η Συρία έναν εχθρό στα βόρεια
σύνορά της. Όπως σημειώνουν οι πολιτικοί παρατηρητές, «η Συρία δεν θα επιτεθεί
ποτέ στην Τουρκία, αλλά δεν μπορεί να αποκλείσει κανείς το αντίθετο. Η Τουρκία
έχει μακρά πείρα σε πολέμους εκτός των συνόρων της, και ιδιαίτερα στο Βόρειο Ιράκ».

Την κατάσταση περιγράφει με χαρακτηριστικό τρόπο στη «Μοντ Ντιπλοματίκ» ο
πρώην στρατηγός Ούρι Σαχόρ, ηγετικό στέλεχος του Εργατικού Κόμματος του
Ισραήλ: «Δεν υπάρχει φως στο βάθος του τούνελ. Εκτός ίσως από το φως του
τρένου που θα μας συντρίψει…».