ΑΥΤΟΙ

… του γαλλικού ΚΚ είναι άραγε αντικομμουνιστής; Ήδη το 1995, ο Ρομπέρ Υ
αποκαλούσε τον σταλινισμό «πληγή που ακόμα καίει» («Κομμουνισμός: Η
μετάλλαξη»). Τελευταία, βάλλει και κατά της Οχτωβριανής Επανάστασης. Μιλώντας
σε δύο κανάλια τις προάλλες, τάχθηκε υπέρ μιας «βαθύτερης ιστορικής ανάλυσης»
του 1917. Και τώρα, καθώς η περιώνυμη «Μαύρη Βίβλος του κομμουνισμού» του
Στεφάν Κουρτουά αναζωπύρωσε τη συζήτηση για τα πογκρόμ στην ΕΣΣΔ, ο Υ προσήλθε
ευχαρίστως προχθές στη δημοφιλή εκπομπή του Ζαν-Μαρί Καβαντά («Η πορεία του
αιώνα») με το ίδιο θέμα. Τίτλος του προγράμματος, απλά, και χωρίς ερωτηματικά:
«85 εκατομμύρια νεκροί. Η σκοτεινή ιστορία του κομμουνισμού».

… είχε μιλήσει για τον κομμουνισμό και στις 13/11, σε κομματική συνεδρίαση.
Δεν είναι καμμιά «μεγαλειώδης ιδέα», είπε. Καιρός να τον δούμε πιο ψύχραιμα.
Τρεις μέρες μετά, πέθανε ο Ζωρζ Μαρσαί. Στην ανακοίνωση για τον μακαρίτη, ο Υ
μόνο που δεν τον έβρισε: «Δεν είναι σωστό ­ έγραψε ­ να προβούμε αυτή τη
στιγμή σε εκτίμηση της προσφοράς του Ζωρζ στο κόμμα και στην πατρίδα. Αλλά
αυτή η εκτίμηση πρέπει να γίνει». Ως πού θα φτάσει η αυτομαστίγωση των Γάλλων
κομμουνιστών; Ο Υ πριονίζει πλέον και το ιερότερο τοτέμ, τον Λένιν. Στο βιβλίο
του για τη «μετάλλαξη» εκθείαζε ακόμη, τότε, τη ΝΕΠ, τη «Νέα Οικονομική
Πολιτική» του 1921-28. Τώρα άλλαξε γνώμη. «Δεν μπορεί να αποδέχεται κανείς τις
συνέπειες που είχε η επανάσταση των Μπολσεβίκων, και ιδίως την τρομοκρατία»,
είπε ο Υ στην τηλεόραση (3/11). Και «δεν εξαιρείται κανένας από την ιστορική
ανάλυση», πρόσθεσε, ούτε ο Λένιν.

… και ο Λιονέλ Ζοσπέν θ’ αναγγείλουν αύριο πανηγυρικά το «ιστορικό» γεγονός:
Η Τογιότα επέλεξε ως ευρωπαϊκό ορμητήριό της τη Γαλλία. Εκεί θα παράγει από το
2001 το μοντέλο Φαν-τάιμ. Και μάλιστα στην ηρωική Λωρραίνη, που ήταν
απαρηγόρητη τελευταία γιατί μια άλλη ασιάτις επενδύτρια, η κορεατική Νταεβού,
ακύρωσε ξαφνικά σύμβαση για δημιουργία μεγάλου εργοστασίου τηλεοράσεων. Πόσο
νερό έχει κυλήσει στ’ αυλάκι αφ’ ότου η πρωθυπουργός Εντίτ Κρεσσόν ειρωνευόταν
δημοσία «τους Ιάπωνες, αυτά τα μυρμήγκια»! Ή από την «υπερήφανη» απόρριψη από
τον Ραιυμόν Μπαρ των επενδύσεων της Τζένεραλ Μότορς (δεν θα γινόταν η Γαλλία
τσιφλίκι των Αμερικάνων), οι οποίες κατέληξαν στην Ισπανία… Τώρα ούτε τα
συνδικάτα ξεσηκώθηκαν ούτε η «βάση» και ο Σεβενεμάν, ούτε κανείς. Μουδιασμένες
μπροστά στην γκέισα στέκουν και οι τρεις μαρκησίες: Ρενώ, Πεζώ και Σιτροέν.

… να έχουν απέναντί τους τον Οκούντα-σαν, τον πρόεδρο της Τογιότα, παρά
οργισμένα στίφη ανέργων. Το ιαπωνικό εργοστάσιο θ’ απασχολήσει άμεσα 3.000
άτομα και έμμεσα άλλα 6.000. Δύο χρόνια μελετούσαν οι Ιάπωνες την επένδυση.
Πώς κατέληξαν στη Γαλλία; Απέκλεισαν την Αγγλία, είπαν, γιατί αντιπαθεί το
εύρω: θέλουν «μια μεγάλη, ήρεμη αγορά». Απέκλεισαν και την Ισπανία και
Ιρλανδία: είναι κάπως «περιφερειακές». Έξω και η Πολωνία: παραείναι «εύκολη»
λόγω των χαμηλών μισθών της. Οι σαμουράι δεν ήθελαν να φανούν Σάυλοκ. Η
Γαλλία, αποφάνθηκαν, φαίνεται αρκετά ανθεκτική, λειτουργική και «αναπτύξιμη».
«Η συζήτηση περί 35ώρου δεν μας ανησυχεί ­ είπε ο Οκούντα. ­ Θα βρούμε
λύσεις….». Αλλά την προτίμησαν για ένα ακόμη λόγο, γράφει το «Νουβέλ
Ομπσερβατέρ». «Επειδή τους είχαμε προσβάλει». Θεώρησαν ότι ριζώνοντας σε κατ’
εξοχήν «εχθρικό» έδαφος θα γίνουν συμπαθέστεροι και στην υπόλοιπη Ευρώπη.