ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Τα περιστέρια του Αλβανού

ΟΤΑΝ άρχισα να βρίσκω το αυτοκίνητό μου, πρωί πρωί, γεμάτο… κουτσουλιές, δεν
παραξενεύτηκα ­ ως άτομο άσχετο με τη φύση και σχετικό με την πόλη, δηλαδή το
κυκλοφοριακό χάος και την υστερία, δεν διανοήθηκα πως μπορεί να ήμουν ενώπιον
μιας οικολογικής καταστροφής. Η αλήθεια είναι ότι δεν προβληματίστηκα
ιδιαίτερα ούτε όταν άρχισα να συναντώ στο δρόμο μου περιστέρια να χάσκουν,
δουλειά δεν είχαν προφανώς, αλλά μάλλον δεν είχαν και σε μεγάλη υπόληψη τη ζωή
τους, αλλιώς γιατί περίμεναν να ακουμπήσει σχεδόν τα φτερά τους το όχημά μου;
Εκεί που άρχισα να καταλαβαίνω ότι κάτι διαφορετικό συμβαίνει στη γειτονιά,
ήταν όταν η κόρη μου άρχισε να κάνει «α-α-α» στη διάρκεια της βόλτας, έτοιμη
να φύγει από το καρότσι της, κάθε φορά που έβλεπε αυτές τις παράδοξες ομάδες
περιστεριών. Το μωρό μου προφανώς έχει μεγαλύτερη παρατηρητικότητα από την
αλλοτριωμένη μαμά του ­ το διαφορετικό τής τραβά την προσοχή αμέσως. Κι έπειτα
άκουσα με αυτό που λένε «μισό αυτί» τη μάνα μου να οικτίρει τα «κακόμοιρα τα
περιστεράκια, τι θα κάνουν τώρα, πώς θα βγάλουν τον χειμώνα» ­ κι ο γρίφος
ελύθη: Όλα αυτά τα περιστέρια κατοικούσαν σε ένα άθλιο αυθαίρετο, τελευταίος
«ιδιοκτήτης» του οποίου υπήρξε ένας Αλβανός. Αυτός τα τάιζε, τα φρόντιζε, τα
αγάπαγε. Όταν, όμως, έλειψε για μια εβδομάδα στην πατρίδα του, κάποιοι
«νομιμόφρονες» της περιοχής φώναξαν τις μπουλντόζες να γκρεμίσουν το αυθαίρετο
­ η μικροαστική τους αισθητική και ταξική αντίληψη εθίγετο καθώς φαίνεται από
το αυθαίρετο παράπηγμα με τον αλλοδαπό μετανάστη και τους περίεργους φτερωτούς
φίλους του. Πέτυχαν. Ο Αλβανός δεν ξαναφάνηκε. Το αυθαίρετο κείτεται
συντρίμμια, ένας σωρός από λαμαρίνες και άλλα υλικά. Τα περιστέρια έχασαν
αυτόν που τα στέγαζε και τα τάιζε ­ προσωρινά, τσιμπολογούν τις ελιές που
έχουν πέσει στους δρόμους και τα πεζοδρόμια, κάνουν βόλτες γύρω από τα
συντρίμμια του σπιτιού τους. Και μερικές φορές βγάζουν κάτι παράξενους ήχους,
όταν κάτι παχουλά μωρά με αλλοπρόσαλλες μαμάδες τα θεωρούν αξιοπερίεργα…