ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Μην πείτε στη μαμά μου ότι έγινα σάντουιτς

ΠΕΡΑΣΕ καιρός από τότε που αποστήθιζα τα σουξέ της εφηβείας μου. «Νο milk today».

Από τότε που αντέγραφα τσιτάτα του Σταντάλ. «Αρετή είναι να αγωνίζεσαι για την
ευτυχία των πολλών». Πέρασαν χρόνια πολλά από τότε που οι γονείς μου
ανησυχούσαν για το μέλλον του επαναστατημένου παιδιού τους. Και να ‘μαι τώρα
στο «μεσοστράτι της ζωής». Το άλλοτε ελεύθερο πουλί χαμήλωσε την πτήση.
Τροχιοδρομεί στην ισιάδα και στις απολαύσεις μιας οργανωμένης ρουτίνας. Η
«επανάστασή» μου έγινε νοσταλγία. Πανικός. Πάνω στην ώρα, διαβάζω στα «ΝΕΑ»
για τη «Sandwich generation». Ο Κώστας Γαλανόπουλος γράφει γι’ αυτόν που
βρίσκεται στη μέση. Από τη μια έχει τους γονείς του κι από την άλλη τα παιδιά
του. Όλοι απαιτούν τη φροντίδα του. Και ιδού το πλάσμα «σάντουιτς» ­ μεταξύ 45
και 55 ­ μ’ ένα αίσθημα υποζυγίου. Οφείλει να προσφέρει εκατέρωθεν ασφάλεια.
Ήρεμη δύναμη. Να κοντρολάρει το υπόλοιπο της ορμής του. Όχι αιφνιδιασμοί. Όχι
λάθη. Αναποφάσιστη, στη μέση της κάμαρας, κοιτάζω τις σκιές και τα φαντάσματα.
Πώς πλήθυναν έτσι! Το σκάω, για να βρεθώ ανάμεσα σ’ ό,τι με πιέζει, χωρίς να
με ακυρώνει. Ευτυχώς το παρελθόν υπάρχει και το μέλλον είναι εδώ. Ο πανικός αναβάλλεται.

Έγινα σάντουιτς.