[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

«Η παραίτηση από την απόλυτη βεβαιότητα είναι για ορισμένους το πιο δύσκολο
βήμα για τη διανοητική ελευθερία».

(Μπέρτραντ Ράσελ)

ΟΤΑΝ η Αστυνομία επικεντρώνει τη δραστηριότητά της στην καταστολή των
ναρκωτικών γύρω από τα σχολεία και τα στέκια-μπαρ της νεολαίας και στέλνει
στον εισαγγελέα 5-6 άτυχα πιτσιρίκια την ημέρα, αλλά ουδέποτε κάνει έφοδο σε
σκυλάδικο της παραλιακής φοβούμενη τη βουτιά σε «γραβατωμένη» κόκα-(ίνη)…

Όταν ο εισαγγελέας ασκεί δίωξη σε βαθμό κακουργήματος εναντίον ανηλίκων που
αντάλλασσαν τζούρες και τσιγαριλίκια, αλλά κάποιος άλλος δικαστής αφήνει
ελεύθερο κάποιον ενήλικο με μερικά κιλά πρέζας…

Όταν ο Τύπος φρικιά για τα ναρκωτικά στα σχολεία του Περιστερίου και της
Καλαμαριάς, αλλά αγνοεί τα ναρκωτικά στα γραφεία, στα πριβέ κλαμπ, στα κότερα,
στις επίσημες δεξιώσεις, στα φανταχτερά πάρτι γενεθλίων, στη Μύκονο…

Και όταν ολόκληρη η κοινωνία πανικοβάλλεται και οι ίδιοι οι γονείς καρφώνουν
ξένα ή ακόμα και τα δικά τους παιδιά που έπεσαν στο λούκι και ζητούν τη
θανατική ποινή για τους εμπόρους, έχοντας στο μυαλό τους την εικόνα του Αλ
Πατσίνο στον «Σημαδεμένο» και αγνοώντας ότι οι πραγματικοί μεγαλέμποροι δεν
μοιάζουν έτσι…

Τότε, φοβάμαι πως το παιχνίδι το χάνουμε. Γιατί με τέτοια εμφανή κοινωνική
υποκρισία ­ που στοχεύει στην επίδειξη εύκολου έργου και στον εντυπωσιασμό ­
ένα στοιχείο, που είχε εκλείψει από το ’70 στον μύθο των ναρκωτικών,
επανέρχεται δριμύτερο και μεταλλαγμένο: η χρήση τους, δηλαδή, ως αντίδραση στο
σαθρό κοινωνικό σύστημα, ως αυτοκαταστροφική μεν, αλλά επαναστατική πράξη. Από
τότε, νομίζαμε ότι τα ναρκωτικά απομυθοποιήθηκαν αρκετά και κανείς πια δεν
κάνει χρήση πιστεύοντας ότι κάνει… αντίσταση στο σύστημα!

Κι επειδή όλη η πρόσφατη έξαρση της καταστολής έχει σχεδόν αποκλειστικό
αντικείμενο παιδιά εφηβικής ηλικίας, φοβάμαι ότι, αν συνεχιστεί, οι
πιτσιρικάδες θα ξανατραγουδήσουν Σαββόπουλο, αλλά φάλτσα αυτή τη φορά. Θα
«πίνουν» ­ στην καλύτερη περίπτωση ­ το τσιγαριλίκι όχι για τη «μαγκιά του
μεγάλου», όπως τώρα, μα στην υγειά του «μπάτσου και κυρ μπάτσου και αφέντη τσουτσουλομύτη».

Και τότε, θα την έχουμε πατήσει για τα καλά…