ΚΙΜΩΝ ΚΟΥΛΟΥΡΗΣ Κυβέρνηση του μισού ΠΑΣΟΚ

Σκληρή επίθεση στην κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ εξαπολύει με συνέντευξή του ο
βουλευτής Κίμων Κουλούρης, ασκώντας συνολική κριτική στην πολιτική που
ακολουθεί η κυβέρνηση. Είναι ενδεικτικό ότι ο κ. Κουλούρης χαρακτηρίζει μεν
την κυβέρνηση ως «κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ», αλλά «όχι ολόκληρου του ΠΑΣΟΚ», όπως
τονίζει εμφαντικά.

ΑΚΟΜΗ κατηγορεί την κυβέρνηση ότι δεν έχει όραμα και στρατηγική στα εθνικά
θέματα και την μέμφεται ότι έχει αναγάγει τη σύγκλιση με τους όρους της
Συμφωνίας του Μάαστριχτ ως νέα… Μεγάλη Ιδέα!

Απαντώντας σε ερώτηση για το αν είναι επιτυχής η πολιτική που ασκείται στα
εθνικά θέματα, ο κ. Κουλούρης δηλώνει:

«Βρίσκομαι σε κάποια αμηχανία να απαντήσω. Δεν ξέρω ποιαν πολιτική ακριβώς
εννοείτε. Αυτήν της Μαδρίτης ή αυτήν της Νέας Υόρκης; Την ασυμφωνία με τον
Γιλμάζ ή τον διάλογο με τον Κοτς; Περί ποιας πολιτικής, ποιας στρατηγικής,
ποιας ιεράρχησης στόχων μιλάμε τελικά;

Απέναντι στην Τουρκία, η εξωτερική μας πολιτική δείχνει να θέλει απλώς να
κερδίσει λίγο χρόνο, λειτουργώντας ημέρα με την ημέρα, άλλοτε υποτονικά κι
άλλοτε σπασμωδικά, με κύριο μέλημα να εμφανιζόμαστε ως καλά παιδιά στα μάτια
των Ευρωπαίων και των Αμερικανών».

Ο βουλευτής και πρώην υπουργός δεν θεωρεί ότι η τακτική τής βήμα προς βήμα
προσέγγισης με την Τουρκία μπορεί να αποδώσει. Και προσθέτει ότι: «Στην πράξη,
όμως, δεν εξυπηρετεί τη χώρα παρά μόνον ως ένα βολικό άλλοθι αδράνειας στο
ελληνοτουρκικό πεδίο. Αποτελεί μία τακτική σύλληψη. Δεν υποκαθιστά την
πραγματική στρατηγική, που μας λείπει». Πιστεύει επίσης ότι θα ήταν παγίδα για
την Ελλάδα να δεχθεί συνολική παραπομπή των ελληνοτουρκικών διαφορών στη Χάγη
και προειδοποιεί ότι «η Χάγη δεν είναι πανάκεια (μπορεί αντίθετα να αποδειχθεί
έως και μπούμερανγκ) κι ελπίζω αυτό να το συνειδητοποιούν οι έχοντες και
κατέχοντες την ευθύνη της εξωτερικής μας πολιτικής».

Θεωρεί ότι υπάρχει πάντα ισχυρή πιθανότητα για ένα θερμό επεισόδιο στο Αιγαίο
­ και την Κύπρο ­ και τονίζει ότι «καμία κυβέρνηση και κανένα κόμμα, όσο
μεγάλο και αν είναι, δεν μπορεί μόνο του να πάρει το κόστος της επιλογής στις
ελληνοτουρκικές σχέσεις. Να γιατί πίστευα πάντοτε, περισσότερο από ποτέ το
πιστεύω σήμερα, πως ήρθε η στιγμή για εθνικό διάλογο και εθνική συνεννόηση,
ώστε να χαραχθεί η εθνική στρατηγική του 2000».

Απαντώντας σε ερώτηση γιατί η εσωκομματική αντιπολίτευση έχει αναγάγει σε
«σημαία» τα εθνικά θέματα, όπου απαιτείται εθνική συναίνεση, ο κ. Κουλούρης αναφέρει:

«Εθνική συναίνεση δεν σημαίνει εθνική συσκότιση. Εθνική ομοψυχία δεν μπορεί να
σημαίνει εθνική άπνοια. Ούτε είναι νοητό να ζητείται σύμπνοια και συμπαράταξη
αν υπάρχει πορεία εθνικής διολίσθησης. Δεν πρόκειται όμως για καμιά “σημαία”
εσωκομματικής αντιπολίτευσης, όπως το θέτετε. Είναι καθαρά ζήτημα προσωπικής,
πολιτικής, εθνικής ευθύνης και συνέπειας του καθενός μας στη ζωή του».

ΩΣ «ΜΟΝΟΜΕΡΗ προσπάθεια δημιουργίας τετελεσμένων» θεωρεί ο Κ. Κουλούρης την
υπόθεση της υποψηφιότητας της Μαρίας Δαμανάκη για τον Δήμο Αθηναίων. Και
προσθέτει: «Θέλω να πιστεύω ότι οι έννοιες της συλλογικότητας και της
συλλογικής λειτουργίας των οργάνων στο ΠΑΣΟΚ δεν έχουν χάσει το νόημά τους.
Εγώ προσωπικά, ως βουλευτής και μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του Κινήματος,
ούτε έχω ερωτηθεί σχετικά ούτε έχω κληθεί σε οποιαδήποτε κομματική διαδικασία
για το θέμα αυτό, και απ’ όσο ξέρω το ίδιο ισχύει για τους συναδέλφους μου.

Δεν είναι ότι δεν εκτιμώ τη Μαρία Δαμανάκη. Εδώ, όμως, έχουμε να κάνουμε με
μια επιλογή που δεσμεύει αντικειμενικά πρόσωπα και από τα δύο κόμματα σ’ ένα
μείζον θέμα, χωρίς να έχει προηγηθεί μια στοιχειωδώς αποδεκτή κομματική
διαδικασία, ζύμωση, ανταλλαγή απόψεων.

Και πολύ φοβάμαι πως με αυτούς τους χειρισμούς μπορεί να υπονομευθεί η
υποψηφιότητα από εκείνους τους ίδιους, οι οποίοι τη σχεδίασαν».

ΤΟ ΣΗΜΕΡΙΝΟ ΠΑΣΟΚ «υποπίπτει στο ολέθριο σφάλμα του συστηματικού αποκλεισμού
στελεχών», επισημαίνει ο Κ. Κουλούρης και υπογραμμίζει ότι ο πραγματικός
εκσυγχρονισμός ήταν ο «παπανδρεϊκός εκσυγχρονισμός»!

Αναφέρει σχετικά:

«Ο ουσιαστικός εκσυγχρονισμός της χώρας περνάει μέσα από πραγματικές τομές και
ρήξεις. Αυτός ο εκσυγχρονισμός είναι ωφέλιμος για τον τόπο. Αυτόν βιώσαμε,
αυτόν ζήσαμε από το 1981. Γιατί αυτός προκαλούσε συνεχείς ρήξεις με το χθες.
Να γιατί πιστεύω πως ο “παπανδρεϊκός εκσυγχρονισμός” άλλαξε όλα τα δεδομένα
της ελληνικής κοινωνίας και άνοιξε νέους δρόμους για να κινηθεί αυτή προς τα μπρος».

Ο κ. Κουλούρης, ο οποίος τάσσεται κατά των «αυλών» και των φραξιών, θεωρεί ότι
και το σημερινό «πρωθυπουργικό περιβάλλον» ­ όπως και τα προηγούμενα ­
«παρέχει συστηματικά κακές υπηρεσίες στον πρωθυπουργό, τον οποίο υποτίθεται
ότι υπηρετεί».

Ο βουλευτής υποστηρίζει ακόμη ότι η κυβέρνηση «περιορίζεται στη
μικροδιαχείριση» και πιστεύει πως «δεν έχει πείσει ότι διαθέτει ένα αδρό και
συνολικό σχέδιο εκσυγχρονισμού της ελληνικής πολιτείας και κοινωνίας, στο
πλαίσιο του οποίου συναρθρώνονται όλες οι επιμέρους κατευθύνσεις και
πρωτοβουλίες. Η αναγόρευση των στόχων του Μάαστριχτ σε Μεγάλη Ιδέα δεν
υποκαθιστά ούτε σε επίπεδο καρικατούρας την έλλειψη ενός τέτοιου σχεδίου».

ΑΓΩΝΙΑ, άγχος και ανασφάλεια επικρατεί στην κοινωνία εξαιτίας της οικονομικής
πολιτικής της κυβέρνησης, υποστηρίζει ο Κ. Κουλούρης. Και προσθέτει:
«Υποσυνείδητα ο κόσμος αισθάνεται ότι βρισκόμαστε ακόμα στην καρδιά μιας
βαριάς κρίσης, έναντι της οποίας το Πρόγραμμα Σύγκλισης δεν διαθέτει
απαντήσεις, και η οποία θα επιταθεί μέσα στα επόμενα δύο χρόνια, πλήττοντας
και κοινωνικά στρώματα που μέχρι σήμερα δεν την είχαν πραγματικά αισθανθεί. Να
γιατί πιστεύω ότι ήρθε ο καιρός το πρόβλημα της οικονομικής μας πολιτικής να
τεθεί εξυπαρχής στο συλλογικό ΠΑΣΟΚ. Και το εννοώ αυτό ως μια πρόταση
συνευθύνης όλων μας, έναντι ενός εθνικού αναπτυξιακού μέλλοντος που
απομακρύνεται συνεχώς…». Ο πρώην υπουργός διερωτάται «τι νέα φέρνει ο
προϋπολογισμός του 1998 εκτός από τους νέους φόρους;» και χαρακτηρίζει
«ασπιρίνη» «την πολιτική της μονομερούς λιτότητας στην οποία εμμένει η κυβέρνηση».

Απαντώντας σε ερώτηση για το ποια πολιτική έπρεπε ή πρέπει να ακολουθήσει η
κυβέρνηση, ο κ. Κουλούρης σημειώνει: «Για να μην μπω σε δυσκολοχώνευτες
αναλύσεις, θα σας μιλήσω εξ αντιδιαστολής. Είναι μονόδρομος το φοροκυνηγητό
όταν οι κρατικές δαπάνες παραμένουν υπέρογκα υψηλές και ανορθολογικές;

Είναι μονόδρομος να γίνονται το κράτος και οι ΔΕΚΟ όχι μοχλός εθνικής
ανάπτυξης αλλά μέσο υπερπλουτισμού ολίγων εργολάβων και προμηθευτών; Ήταν
μονόδρομος η κατασπατάληση του Β’ Πακέτου Ντελόρ ή η αδυναμία απορρόφησης των
κοινοτικών κονδυλίων; Είναι μονόδρομος η πολυεπίπεδη διαφθορά που σαρακώνει τη
λειτουργία αυτής της Πολιτείας; Είναι μονόδρομος η συντήρηση ενός τοκογλυφικού
τραπεζικού συστήματος χωρίς συμβολή στην ανάπτυξη; Και πόσα άλλα ακόμη.

Τουλάχιστον ας βρούμε το θάρρος να πούμε στον κόσμο ότι το χειρότερο βρίσκεται
μπροστά μας και όχι πίσω μας! Πως δηλαδή θα συνεχισθεί η σκληρή
πραγματικότητα, η οποία θα πλήξει και τον επόμενο χρόνο, και μέχρι το 2001
στην καλύτερη περίπτωση, τα μεσαία και χαμηλά οικονομικά εισοδήματα».

«ΤΟ ΠΑΣΟΚ έπρεπε να είχε απαλλαγεί οριστικά από τα φαινόμενα αλαζονικής
διαχείρισης της εξουσίας», δηλώνει ο Κ. Κουλούρης. Και το δηλώνει για να
επισημάνει ότι: «Αν, τώρα, κάποιοι δεν διδάχθηκαν αρκετά από τη συλλογική
εμπειρία που έχουν αποκομίσει ως κόμμα εξουσίας, και διολισθαίνουν σε φορείς
ελιτίστικης εξουσίας, “εμείς αποφασίσαμε και εσείς υλοποιείστε”, διαπράττουν
σφάλμα ολέθριο. Γιατί είναι σφάλμα ολέθριο το να παραγνωρίζεις στην πολιτική
τα μηνύματα της κοινωνίας».

Ο βουλευτής πιστεύει ότι στις επερχόμενες εκλογές για την Τοπική Αυτοδιοίκηση
θα κριθεί το κυβερνητικό έργο, αλλά και τα πρόσωπα που έχουν επιλεγεί. Και
προβλέπει ότι: «Όπως και να έχει, το μήνυμα της κάλπης του Οκτωβρίου θα είναι
πολιτικό. Και βαρυσήμαντο»…

Σε ό,τι αφορά την Κεντροαριστερά σημειώνει ότι: «Είναι διεθνής η τάση, τα
σοσιαλιστικά κόμματα να χρησιμοποιηθούν ως εφαλτήρια για την ακύρωση του
κράτους πρόνοιας, που τα ίδια δημιούργησαν μεταπολεμικά, νομιμοποιώντας την
κυριαρχία νεοφιλελεύθερων μοντέλων κοινωνικής διαχείρισης. Αν αυτό είναι το
ζήτημα, να εξασφαλιστεί δηλαδή ένα διευρυμένο πολιτικό άλλοθι για την άσκηση
δεξιάς μικροδιαχείρισης, το νεφέλωμα της Κεντροαριστεράς δεν με αφορά».

Και προσθέτει με νόημα ότι το όλο εγχείρημα «φαίνεται να εκφυλίζεται σε
προσέλκυση αλλότριων στελεχών διά της κατανομής ζουμερών κρατικών θέσεων και
σε σχεδιασμούς παρασκηνίων προσώπων ασύνδετων με την κοινωνία.

Για πρώτη φορά πράγματι, και αυτό μας εκθέτει, επιχειρείται μια προσπάθεια
“εισοδισμού” ενός μεγάλου κόμματος, όπως είναι το ΠΑΣΟΚ, σε ένα μικρό κόμμα
όπως είναι ο Συνασπισμός! Κάνουμε “καλλιστεία” μεταξύ των στελεχών του…
Ποιος διάλογος, λοιπόν;

Ποια Κεντροαριστερά; Με ποιες προτάσεις, για τη διαμόρφωση ποιας πολιτικής;
Είναι δυνατόν να προτάσσουμε στα σοβαρά το κεντροαριστερό νεφέλωμα ως διέξοδο
από τα αδιέξοδα που συσσωρεύονται μέσα στο ίδιο το ΠΑΣΟΚ; Όπου η διαχείριση
των νέων προβλημάτων και συνθηκών, με αναπτυξιακή οπτική και κοινωνικό
πρόσωπο, δεν έχει ακόμη βρει απαντήσεις ούτε καν στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ;».