3η ΚΑΡΤΑ Μια ματιά στην Ιταλία

ΠΡΟΣΕΞΤΕ πώς αντιμετωπίζονται ακραίες συμπεριφορές στο ποδόσφαιρο της
γειτονικής μας Ιταλίας. Γράφει ο καλός συνάδελφος Μανώλης Μαυρομμάτης στο ρεπορτάζ:.

«Διαγραφή από τα μητρώα του αθλητισμού για πέντε χρόνια. Ένα χρόνο αποκλεισμός
του γηπέδου απ’ όλες τις διοργανώσεις. Μηδενισμός στο συγκεκριμένο παιχνίδι
και οκτώ βαθμοί μείον. Όλα τα πιο πάνω στην Ιταλία, ύστερα από απόφαση του
αθλητικού δικαστή Γ’ κατηγορίας για επεισόδια στον αγωνιστικό χώρο και διακοπή
του αγώνα Όλμπια – Τράπανι 1-1.

Η ποινή των πέντε χρόνων επιβλήθηκε στον πρόεδρο της γηπεδούχου Μάριο Πίτσου,
ο οποίος παρότρυνε τους οπαδούς της ομάδας του να μπουν στον αγωνιστικό χώρο,
γιατί “ο διαιτητής Αλντο Άλάριο τους αδικούσε”.

Στο τέλος του αγώνα και μετά πεντάλεπτη διακοπή για να αποκατασταθεί η τάξη, ο
πρόεδρος της Όλμπια πλησίασε τον διαιτητή και τον χαστούκισε, λέγοντας: “Εγώ
είμαι το αφεντικό της ομάδας”.

Ο διαιτητής Αλάριο βαδίζοντας αμέσως μετά τη λήξη του παιχνιδιού προς τα
αποδυτήρια δέχθηκε από είκοσι οπαδούς της Όλμπια, που ήταν παρατεταγμένοι στην
έξοδο και κρατούσαν στο χέρι εισιτήρια διαρκείας, χτυπήματα στο κεφάλι.

Απέφυγε μεγαλύτερη ταλαιπωρία ο διαιτητής χάρη στην επέμβαση της Αστυνομίας. Ο
αθλητικός δικαστής, που διάβασε την έκθεσή του, ήταν αμείλικτος μόλις τρεις
ημέρες αργότερα».

Προσπαθώ μάταια να θυμηθώ παρόμοιες ποινές στο δικό μας ποδόσφαιρο. Όποτε ο
πέλεκυς της αθλητικής δικαιοσύνης έπεσε βαρύς, έκλεισαν με φλεγόμενα λάστιχα
εθνικοί δρόμοι, αεροδρόμια, οι οπαδοί της τιμωρημένης ομάδας έκαναν
συλλαλητήρια και οι βουλευτές της περιοχής έκαναν βάρδιες μπαινοβγαίνοντας στο
γραφείο του αρμόδιου υπουργού και ποδοσφαιρικών φορέων.

Γιατί φτιάχνονται οι νόμοι; Για να εφαρμόζονται ή για να καταστρατηγούνται;