ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ Αυξήσεις με σταγονόμετρο

Η προχθεσινή απεργία της ΑΔΕΔΥ ήλθε να υπογραμμίσει τα μεγάλα προβλήματα που
αντιμετωπίζει ο δημόσιος τομέας στην Ελλάδα, μια και βρίσκεται πια σε αδυναμία
να εξασφαλίσει μία ικανοποιητική αύξηση αποδοχών στους εργαζομένους του.

Η αδυναμία αυτή οπωσδήποτε είναι αποτέλεσμα της ταχείας μεγέθυνσης του
δημοσίου τομέα τις τελευταίες δύο δεκαετίες, ο οποίος φορτώθηκε έναν
υπερπληθυσμό εργαζομένων δυσανάλογο με τα οικονομικά του. Έτσι, αντί ο
δημόσιος τομέας να είναι ένα επιτελείο της ανάπτυξης, αγωνιά κατ’ έτος να
αλλάζει φόρους για να δώσει μισθούς στους υπαλλήλους του!

Το 1998, σύμφωνα με τον προϋπολογισμό που ανακοινώθηκε, θα εφαρμοσθεί η πιο
αυστηρή εισοδηματική πολιτική, που περιορίζεται σε αύξηση μισθών μόνο 2,5% από
την αρχή του έτους στους δημοσίους υπαλλήλους. Είναι τόσο χαμηλή αυτή η
αύξηση, ώστε οι συνδικαλιστές να μιλάνε για επιστροφή στην εποχή της λιτότητας
της περιόδου 1991-1993.

Η απάντηση της κυβέρνησης είναι ότι από το 1994 μέχρι το 1997 είχαμε
σημαντικές αυξήσεις για τους εργαζομένους στο Δημόσιο, που υπερέβαιναν κατά
πολύ τον πληθωρισμό. Είχαμε δηλαδή σημαντικές πραγματικές αυξήσεις, κάτι που
δεν το αρνείται φυσικά ούτε η ΑΔΕΔΥ, η οποία όμως παρατηρεί ότι παρά τη
βελτίωση αυτή δεν καλύφθηκαν οι μεγάλες εισοδηματικές απώλειες που υπέστησαν
οι δημόσιοι υπάλληλοι στην περίοδο 1986-1993.

Πάντως, το 1997, εφαρμόσθηκαν τα νέα μισθολόγια για τους δημοσίους υπαλλήλους,
που οδήγησαν σε αυξήσεις κατά μέσο όρο ίσες προς 13,9%. Αν λάβει κανείς υπόψη
του ότι ο μέσος πληθωρισμός το 1997 θα είναι κάτω από 5,7% αυτό σημαίνει ότι
το πραγματικό εισόδημα των εργαζομένων στο Δημόσιο αυξήθηκε 8,2% κατά μέσο
όρο. Σε καμία άλλη ευρωπαϊκή χώρα δεν σημειώθηκαν τόσο σημαντικές πραγματικές
αυξήσεις. Στην Πορτογαλία, για παράδειγμα, οι πραγματικοί μισθοί το 1997
αυξήθηκαν μόλις κατά 1,2%.

Σχολιάζοντας τα στοιχεία αυτά εκπρόσωπος του υπουργείου Οικονομικών
υποστηρίζει ότι «με τις αυξήσεις αυτές, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ έβαλε οριστικό
τέλος στην περίοδο λιτότητας και θεμελίωσε μία νέα περίοδο αξιοπρεπών αμοιβών
στον δημόσιο τομέα. Το 1998 θα είναι το κρίσιμο έτος μάχης για τον πληθωρισμό.
Δεν πρέπει να επιτρέψουμε καμία πληθωριστική επίδραση και γι’ αυτό οι αποδοχές
των υπαλλήλων θα αυξηθούν όσο και ο πληθωρισμός, δηλαδή 2,5%, ενώ για τον κάθε
εργαζόμενο θα προστεθεί και η λεγόμενη “ωρίμανση” από την αύξηση του μισθού
λόγω εξέλιξης».

Ίσως αυτοί οι ισχυρισμοί να ηχούν προκλητικά για ορισμένες κατηγορίες δημοσίων
υπαλλήλων, αφού για πολλούς η αυξημένη παρακράτηση, σε συνδυασμό με τη μη
αύξηση των αφορολόγητων ορίων, μπορεί να επιφέρει τελικά και συγκράτηση
αποδοχών το 1998 στα ίδια με τα φετινά επίπεδα. Όμως, η αλήθεια είναι ότι οι
δημόσιοι υπάλληλοι με την αυστηρή εισοδηματική πολιτική, στην οποία
υπόκεινται, θα συμμετάσχουν κι αυτοί στη μάχη για τη συγκράτηση του
πληθωρισμού στο 2,5% στο τέλος του επόμενου έτους. Και αν ο πληθωρισμός, όντως
συγκρατηθεί στο 2,5%, τότε συνυπολογιζομένης και της ωρίμανσης τα πραγματικά
εισοδήματα των εργαζομένων στον δημόσιο τομέα δεν θα μειωθούν.

Ασφαλώς και τα πράγματα δεν είναι ευχάριστα για τους εργαζομένους του
Δημοσίου. Υπάρχουν όμως άλλα περιθώρια; Όπως παραδέχεται και ο πρόεδρος της
Ν.Δ. Κ. Καραμανλής, θα είναι δημαγωγός και λαϊκιστής όποιος δηλώσει ότι
μπορούν να δοθούν μεγάλες αυξήσεις στους μισθωτούς.

Μέσα σε αυτά τα ασφυκτικά πλαίσια του νέου προϋπολογισμού, η κυβέρνηση πρέπει
να εξαντλήσει όλες τις δυνατότητες για καλύτερη μεταχείριση των συνταξιούχων,
που είναι και η πιο πενόμενη ομάδα του πληθυσμού.

Οι συνταξιούχοι του Δημοσίου πρέπει κανονικά να πάρουν το 1998 δύο ειδών
αυξήσεις. Πρώτον, την αύξηση από την προσαρμογή των συντάξεων, σύμφωνα με τα
νέα μισθολόγια, όπως προβλέπεται στο συνταξιοδοτικό νομοσχέδιο και η οποία θα
ισχύσει από 1ης Αυγούστου 1997. Πρέπει, όμως, η κυβέρνηση να επισπεύσει την
ψήφιση από τη Βουλή του συνταξιοδοτικού νομοσχεδίου, που αναβάλλεται από
εβδομάδα σε εβδομάδα!

Δεύτερον, πρέπει να πάρουν οι συνταξιούχοι το 1998 την αύξηση που δίδεται σε
όλους τους δημοσίους υπαλλήλους, δηλαδή το 2,5%. Συνολικά ο προϋπολογισμός
προβλέπει ότι η δαπάνη για συντάξεις το 1998 θα είναι αυξημένη κατά 5,5%,
δηλαδή πολύ περισσότερο απ’ ό,τι για τους δημοσίους υπαλλήλους. Στο 5,5% δεν
υπολογίζεται φυσικά η χωριστή βοήθεια που δίνεται προς τους
χαμηλοσυνταξιούχους με το σύστημα του επιδόματος αλληλεγγύης, του γνωστού ΕΚΑΣ.