ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Για την Πύλο

Ο ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ Λέσβου Φραγκλίνος Παπαδέλλης γράφει:

«Με ενδιαφέρον, όπως πάντα, διάβασα το δημοσίευμά σου στις “Ματιές” με τον
τίτλο “Στην Πύλο”. Είναι περιττό βέβαια να τονίσω και εγώ την ομορφιά της
Πύλου που τη θεωρώ μία από τις ελάχιστες, δυστυχώς, πόλεις της χώρας μας που
διατήρησαν το πραγματικό ελληνικό χρώμα τους. Μια αναφορά σου, όμως, στο
σχετικό δημοσίευμα που αφορά τις υπηρεσίες υγείας της Πύλου, με υποχρεώνει σε
μια σύντομη και ελπίζω διευκρινιστική απάντηση. Και τούτο διότι οι ρυθμίσεις
στις οποίες αναφέρεσαι, έγιναν όταν είχα την τιμή να υπηρετώ στο υπουργείο
Υγείας ως Υφυπουργός κατά τη διάρκεια του 1996. Δεν είναι δε νομίζω άνευ
σημασίας το γεγονός ότι τις σχετικές ρυθμίσεις υπέδειξαν ή συμφώνησαν με αυτές
τόσο οι βουλευτές του Νομού Μεσσηνίας όσο και η Δημοτική αρχή της Πύλου.
Αφορούσαν συνοπτικά τη δημιουργία ενιαίου οργανισμού λειτουργίας τόσο του
νεότευκτου Κέντρου Υγείας του ΕΣΥ όσο και του αρκετά πεπαλαιωμένου και
υποτυπωδώς λειτουργούντος «Νοσοκομείου» του ΕΕΣ που υπήρχε στην περιοχή. Αυτό
ακριβώς πράξαμε, ώστε να ενοποιηθούν οι δύο υπηρεσίες σε μία και φυσικά
αποτελεσματικότερη και να υπαχθούν στο ΕΣΥ και στο Νοσοκομείο της Καλαμάτας,
διοικητικό πρότυπο που εφαρμόζεται σε όλη την Ελλάδα. Η πολυδιάσπαση των
νοσοκομειακής υφής υγειονομικών υπηρεσιών αποτελεί βασικό λάθος οργάνωσης που
αναγνωρίζεται από όλες τις υγειονομικά ανεπτυγμένες χώρες. Και αυτός είναι ο
λόγος για τον οποίο δεν μπορεί η Πύλος π.χ. να εξαιρεθεί του βασικού αυτού
κανόνα για να πραγματοποιούνται υποτυπωδώς και ανεπαρκώς ιατρικές πράξεις ή να
υποβαθμίζεται και εν τέλει να αχρηστεύεται πολύτιμο, έμπειρο και εξειδικευμένο
ιατρικό και λοιπό προσωπικό. Ελπίζω να έπεισα εσένα και τους αναγνώστες σου
ότι βρίσκομαι εν δικαίω».

Ο Σταύρος Οικονομίδης, Βουρνόβα 6, Νίκαια, γράφει: «Πριν από μερικούς μήνες,
ορισμένοι γιατροί δέχτηκαν παρατηρήσεις διότι η συνταγογραφία τους ήταν “ακριβή”.

Σημειώνω ότι η φαρμακευτική δαπάνη αυξήθηκε απότομα κατά τα έτη 1990-1991.
Τότε κυκλοφόρησαν φάρμακα πολύ υψηλής τιμής σε σχέση με τα ήδη κυκλοφορούντα.
Η τιμή εδίδετο ως εξής: Μετά την υποβολή από την φαρμακευτική εταιρεία των
σχετικών δικαιολογητικών και εντός ενός ή δύο μηνών αν δεν έδινε τιμή το
υπουργείο, όριζε δική της τιμή η φαρμακευτική εταιρεία. Αυτή η διαδικασία
προφανώς είναι διάτρητη. Μοιάζει με την καθυστέρηση της δίκης μέχρι να
παραγραφεί το αδίκημα. Αφήνω σε σας να υποθέσετε τι μπορεί να διημείβετο ώστε
να επιτυγχάνεται η τιμή της εταιρείας.

Οι γιατροί λοιπόν δεν αύξησαν το μέγεθος της συνταγογραφίας τους αλλά τα
φάρμακα ήσαν ακριβά με ευθύνη άλλων.

Με την ανακοστολόγηση που έγινε τελευταία η φαρμακευτική δαπάνη μειώνεται
χωρίς να περιορισθεί το μέγεθος της συνταγογραφίας. Από εδώ και μετά οι
γιατροί δεν θα απειλούνται διότι δεν θα έχουν πλέον “ακριβή” συνταγογραφία.
Τώρα φαίνεται πόσο άδικη, παράλογη και δυσφημιστική ήταν η επίθεση που τους έγινε».