30 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΑΝΔΡΕΑΣ ΣΕΦΙΧΑ

ΘΥΜΑΤΑΙ: Την οικογένεια Τσαμπούρη που τον διέσωσε, θέτοντας σε κίνδυνο τη
ζωή της, αυτόν, αλλά και τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας. Στο Άργος της
Πελοποννήσου. Η ευγνωμοσύνη του θα τον συνοδεύει μέχρι το τέλος της ζωής του.

ΣΥΓΧΩΡΕΙ: Δεν μπορεί να συγχωρήσει το ανοσιούργημα που συνετελέσθη εις
βάρος της κοινότητάς του και δεν μπορεί να ξεχάσει τους 50.000 αδικοχαμένους
αδελφούς του που θανατώθηκαν με τόσο σκληρό τρόπο.

ΕΛΠΙΖΕΙ: Σ’ έναν καλύτερο κόσμο απαλλαγμένο από μισαλλοδοξία, ρατσισμό
και φαινόμενα ανοχής.

ΝΟΣΤΑΛΓΕΙ: Τον παλιό τρόπο ζωής της κοινότητας με την τόσο ανθούσα
πνευματική ζωή.

ΔΙΑΒΑΖΕΙ: Ό, τι έχει σχέση με το Ολοκαύτωμα και βιβλία που δίνουν μια
ελπίδα για έναν καλύτερο αυριανό κόσμο.

Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΧΑΡΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΟΥ: Η αναγέννηση της κοινότητας και η
αναγνώρισή της για τον πολύ σπουδαίο ρόλο που έπαιξε στην αποτύπωση της
σημερινής φυσιογνωμίας της Θεσσαλονίκης.

Πρόεδρος της ιστορικότερης και πολυπληθέστερης ισραηλίτικης κοινότητας στην
Ανατολική Μεσόγειο, για τέσσερις και πλέον αιώνες, ο Ανδρέας Σεφιχά είδε επί
των ημερών του να απονέμεται η οφειλόμενη τιμή στους 50.000 ομοθρήσκους του
που οδηγήθηκαν από τους ναζί στα κρεματόρια, με την ανέγερση του μνημείου
εβραϊκού Ελληνισμού στη Θεσσαλονίκη. Ο ίδιος δραπέτευσε σε ηλικία 13 μόλις
ετών από το γκέτο και γλίτωσε από τους θαλάμους αερίων, αλλά ­ όπως λέει ­ θα
θυμάται μέχρι να πεθάνει τους αδικοχαμένους αδελφούς του και μια οικογένεια
χριστιανών από το Άργος της Αργολίδας που τον διέσωσε στα «σκοτεινά» εκείνα χρόνια.

ΕΡ.: Οφειλόμενη τιμή που άργησε το μνημείο των Εβραίων στη Θεσσαλονίκη;

ΑΠ.: Σημασία έχει ότι το μνημείο έγινε.

ΕΡ.: Οι Εβραίοι της Θεσσαλονίκης στον χώρο και τον χρόνο;

ΑΠ.: Η πρώτη τους παρουσία πιστοποιείται από της ιδρύσεως της πόλης από τον
Κάσσανδρο, το 315 π.Χ.

ΕΡ.: Η προσφορά των Εβραίων στην πόλη;

ΑΠ.: Σφράγισαν με την παρουσία τους την πόλη δίνοντας τη σημερινή εικόνα.

ΕΡ.: Στήριξαν την οικονομία;

ΑΠ.: Δημιούργησαν τις πρώτες βιομηχανίες και η Θεσσαλονίκη έγινε κέντρο
διαμετακομιστικού εμπορίου.

ΕΡ.: Προσέφεραν στα γράμματα;

ΑΠ.: Καλλιέργησαν τα γράμματα στην πόλη, αλλά και στο εξωτερικό.

ΕΡ.: Η παρουσία τους στις τέχνες;

ΑΠ.: Εις όλους τους τομείς των τεχνών ξεχώρισαν με την αποφασιστική παρουσία τους.

ΕΡ.: Τι απέμεινε από την ανθούσα εβραϊκή παροικία;

ΑΠ.: Δυστυχώς, ελάχιστοι άνθρωποι, αλλά μια τεράστια παράδοση.

ΕΡ.: Το αύριο των Εβραίων στη Θεσσαλονίκη;

ΑΠ.: Το αντιμετωπίζουμε με αισιόδοξη διάθεση.

ΕΡ.: Θεσσαλονίκη – Ιερουσαλήμ των Βαλκανίων;

ΑΠ.: Δικαίως της απονεμήθηκαν οι τίτλοι «Ιερουσαλήμ των Βαλκανίων» και «Μήτηρ
εν Ισραήλ».

ΕΡ.: Επαρκούν σήμερα οι λατρευτικοί χώροι στην πόλη;

ΑΠ.: Επαρκούν, καθ’ ότι έχουμε 3 συναγωγές.

ΕΡ.: Συνεχίζεται το κυνηγητό των ναζί;

ΑΠ.: Το κυνηγητό των ναζί συνεχίζεται.

ΕΡ.: Μέρτεν – Μπρίνερ – Βισλιτσένι;

ΑΠ.: Ο Μέρτεν απελάθη μετά την καταδίκη του. Είναι μια μελανή σελίδα. Ο
Βισλιτσένι είναι γνωστό ότι δικάστηκε και εκτελέστηκε. Όσον αφορά τον Μπρίνερ,
παρ’ όλες τις ενέργειες δεν έχουμε αποτελέσματα.

ΕΡ.: Υπήρξαν Έλληνες και Εβραίοι συνεργάτες των ναζί στη φάση της
ολοκληρωτικής εξόντωσης;

ΑΠ.: Δυστυχώς, υπήρξαν.

ΕΡ.: Ικανοποίηση από την τιμωρία των εγκληματιών ναζί;

ΑΠ.: Δεν είναι θέμα ικανοποίησης, αλλά απόδοσης δικαιοσύνης.

ΕΡ.: Ποια τα αισθήματα προς τους Θεσσαλονικείς τη «μαύρη περίοδο»;

ΑΠ.: Οι συμπολίτες μας χριστιανοί στην συντριπτική τους πλειοψηφία βοήθησαν
τους αδελφούς τους Εβραίους.

ΕΡ.: Διακρίνετε στοιχεία ρατσισμού σήμερα;

ΑΠ.: Δυστυχώς, υπάρχουν φαινόμενα ρατσισμού που εντοπίζονται σε μικρές
νεοναζιστικές οργανώσεις.

ΕΡ.: Η διεκδίκηση των χαμένων περιουσιών;

ΑΠ.: Συνεχίζεται, παρ’ όλα τα απογοητευτικά πρώτα αποτελέσματα.

ΕΡ.: Ενδιαφέρον για γερμανικές αποζημιώσεις;

ΑΠ.: Υπάρχει πάντοτε δεδομένο. Έχουν κατατεθεί αγωγές από τα μέλη της
κοινότητάς μας, αλλά και από την Κοινότητα.