Από τη συγκατοίκηση στον πόλεμο χαρακωμάτων

Η ΣΥΓΚΑΤΟΙΚΗΣΗ, αυτός ο περίεργος γαλλικός όρος που υποδηλώνει την κατανομή
της εξουσίας ανάμεσα σ’ έναν συντηρητικό πρόεδρο και έναν αριστερό πρωθυπουργό
(παλαιότερα συνέβαινε ακριβώς το αντίθετο), έχει μετατραπεί σε πόλεμο χαρακωμάτων.

Ύστερα από έξι μήνες ευγενών φιλοφρονήσεων, ο συνήθως συγκρατημένος Λιονέλ
Ζοσπέν κατέφυγε σε ένα νέο όπλο για να απαντήσει στις επικρίσεις του προέδρου
Σιράκ για την οικονομική του πολιτική: την ειρωνεία.

Προς το παρόν, κανείς από τους δύο άνδρες δεν μοιάζει χαμένος από αυτή την
αντιπαράθεση. Οι πολιτικοί αναλυτές όμως διερωτώνται πόσο καιρό μπορεί να
αντέξει ακόμη ο Ζακ Σιράκ, αφού ο πολιτικός του αντίπαλος απαντά τόσο έξυπνα
και τόσο αποτελεσματικά στις επιθέσεις του.

Κατά τον σχολιαστή Αλαίν Ντυαμέλ, ο Ζοσπέν έχει κάνει ένα από τα καλύτερα
ξεκινήματα των τελευταίων δεκαετιών και η κυβέρνησή του απολαμβάνει ευρύτατης
στήριξης. Όσο για τη συγκατοίκηση, «μέχρι τώρα πήγαινε καλά. Η υπόθεση του
ευρώ υποχρεώνει πρόεδρο και πρωθυπουργό να διατηρήσουν καλές σχέσεις μέχρι το
καλοκαίρι. Από εκεί και πέρα, κάθε πρόβλεψη είναι επισφαλής».

Η τελευταία διαμάχη άρχισε όταν ο Σιράκ μίλησε για την «ψευδαίσθηση των
επικίνδυνων πειραμάτων». Ο Γάλλος πρόεδρος αναφερόταν, εμμέσως πλην σαφώς,
στην οικονομική πολιτική του πρωθυπουργού, παρ’ όλο που έσπευσε να το
διαψεύσει. Ο Ζοσπέν συγκρατήθηκε μέχρι την περασμένη Κυριακή, όταν στη
διάρκεια του συνεδρίου του κόμματός του τόνισε: «Δεν γίνονται επικίνδυνα
πειράματα μόνο στην οικονομία, αλλά και στην πολιτική. Το τελευταίο τέτοιο
πείραμα άρχισε την 21η Απριλίου, με τη διάλυση της Βουλής. Όταν τελείωσε,
είχαμε αριστερή πλειοψηφία στην Εθνοσυνέλευση…».