ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Το κενό ανάμεσα σε πίστη και φανατισμό

Η ΝΤΙΝΑ ήταν πάντα κομψή, μ’ έναν ιδιαίτερο, δικό της τρόπο. Φορούσε μακριά
φορέματα και βαφόταν διακριτικά. Ανήκε σε μια μεγαλοαστική οικογένεια του
Καΐρου και βρέθηκε να δουλεύει για 6 μήνες σε μια μεγάλη αμερικανική
εφημερίδα. Κάποιες φορές, το απόγευμα, όταν βρισκόμασταν σπίτι της για καφέ,
μας ζητούσε συγγνώμη, πήγαινε στη γωνία, άπλωνε ένα μικρό χαλάκι, κάλυπτε τα
μαλλιά της, γονάτιζε προς τη Μέκκα και προσευχόταν για λίγα λεπτά.

Κάθε φορά αισθανόμασταν λίγο αμήχανοι. Στο μυαλό μας δεν μπορούσε να
συνδυαστεί αυτή η μοντέρνα κοπέλα με τα τέλεια αγγλικά και τη μαχητική
δημοσιογραφική πένα, με τα στερεότυπα μιας αυστηρής θρησκείας. Αυτό βέβαια δεν
μας εμπόδιζε να περνάμε απολαυστικά βράδια γύρω από ένα τραπέζι, προσπαθώντας
να της εξηγήσουμε με λόγια πώς είναι η γεύση του κρασιού ή του ουίσκι, μια και
η ίδια δεν είχε πιει ποτέ αλκοόλ στη ζωή της…

Στην πατρίδα της η Ντίνα καλύπτει το ρεπορτάζ των φανατικών ισλαμιστών. Μας
διηγιόταν πως πήγαινε στις φτωχικές συνοικίες στα περίχωρα του Καΐρου
προκειμένου να συναντηθεί με εκπροσώπους των φανατικών ομάδων, τις δυσκολίες
που αντιμετώπιζε ως γυναίκα, πόσο αποφασισμένοι και μακριά από κάθε λογική τής
φαίνονταν, πώς χρησιμοποιούσαν την ένδεια μεγάλου μέρους του πληθυσμού ως όπλο
και προέβλεπε ­ τέσσερα χρόνια πριν ­ ότι θα προχωρήσουν σε επιθέσεις τυφλής
βίας στο πλαίσιο της σύγκρουσής τους με το λαϊκό κράτος. Η Ντίνα, με το
παράδειγμά της, μας έδειχνε το τεράστιο κενό που χωρίζει την πίστη από τον
φανατισμό. «Όταν ο φόβος αντικαταστήσει την ελεύθερη βούληση, τότε δεν θα
μείνει τίποτα να πιστέψουμε», μας είχε πει στο αποχαιρετιστήριο πάρτι. Και
έβρεξε τα χείλη της με λίγο κρασί, μια και όλες οι εξηγήσεις μας για τη γεύση
του είχαν αποδειχθεί ανεπαρκείς…