[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΤΟ «ΣΤΥΛ» που επέδειξε ο Ρίτσαρντ Χόλμπρουκ κατά την πρόσφατη περιοδεία του
στην περιοχή, ασφαλώς δεν εξέπληξε. Ο άνθρωπος που πέτυχε τη Συμφωνία του
Ντέιτον χτυπώντας το χέρι στο τραπέζι, ρίχνοντας βόμβες, εκβιάζοντας και
τάζοντας, δεν θα δίσταζε να ζητήσει συναντήσεις με τους ηγέτες Ελλάδας και
Τουρκίας «εδώ και τώρα».

Επειδή, όμως, η Ελλάδα ­ ευτυχώς ­ δεν είναι η γονατισμένη από τις οικονομικές
κυρώσεις και τις ανθρώπινες απώλειες Σερβία, ορθώς ο Κώστας Σημίτης αρνήθηκε
να συναντηθεί με τον κ. Χόλμπρουκ. Πολλώ δε μάλλον, όταν, απ’ ό,τι φαίνεται, ο
Αμερικανός απεσταλμένος δεν ήταν κομιστής κάποιου συγκεκριμένου και
ολοκληρωμένου σχεδίου ­ ήταν, κι αυτός, κομιστής πιέσεων προς την Αθήνα, τους
Ελληνοκυπρίους και, δευτερευόντως, την Άγκυρα.

Ωστόσο, θα ήταν λάθος η άρνηση του κ. Σημίτη να «μεταφρασθεί» σε συνολική
άρνηση των Ελλήνων αρμοδίων να συναντηθούν με τον κ. Χόλμπρουκ επί τη βάσει,
ας πούμε, των «ιμπεριαλιστικών», ενδεχομένως κι «ανθελληνικών» πολιτικών της
Ουάσιγκτον. Μια χώρα ευνομούμενη, δημοκρατική, ειρηνική και, κυρίως, έχουσα
όλα τα δίκια με το μέρος της, δεν έχει κανένα λόγο να αρνείται «τις υπηρεσίες»
κάποιου τρίτου σε μια διένεξη που την ταλαιπωρεί.

Όμως, προϋπόθεση για την όσο το δυνατόν θετικότερη έκβαση των επαφών με τον
όποιο διεθνή παράγοντα ­ όπου το θετικό αποτιμάται, βέβαια, με γνώμονα τα
εθνικά συμφέροντα ­ είναι να έχει αποφασίσει η Αθήνα «τι ζητεί». Το να
γκρινιάζεις για τις προκλήσεις του γείτονα, για το πόσο γραμμένο έχει το
Διεθνές Δίκαιο και για το πόσο αδυνατείς εσύ, τούτων δοθέντων, να συναινέσεις
στην προσέγγισή του με την Ευρώπη είναι κάτι το απλό ­ δεν χρειάζεται, πάντως,
να το μάθει ο κ. Χόλμπρουκ από σένα, του αρκεί να του μεταφράσουν τις
ελληνικές εφημερίδες.

Αυτό που απαιτείται είναι η προβολή ιδεών, πιθανών λύσεων, διαπραγματευτικών
πακέτων ­ κι όλα αυτά διατυπωμένα με σαφήνεια, ενταγμένα στη γενικότερη
στρατηγική της Αθήνας (η οποία στρατηγική δεν συνίσταται μόνο στην εξωτερική
πολιτική). Κι εδώ είναι που κανείς ανιχνεύει ένα… ελαφρό έλλειμμα: η
στρατηγική μπορεί ενδεχομένως να υπάρχει στον φωτεινό εγκέφαλο ορισμένων
ιθυνόντων, αλλά σίγουρα δεν αποτελεί τμήμα της κυβερνητικής πολιτικής.

Ως εκ τούτου, δεν θα πρέπει να απορήσουμε πολύ ­ ότι θα γκρινιάζουμε πάλι
είναι βέβαιο ­ εάν άλλοι αποφασίσουν, με τον τρόπο τους, «για μας χωρίς εμάς».