«Ο θάνατος της Χριστίνας είναι μυστήριο»

«Ο θάνατος της Χριστίνας Ωνάση είναι ένα μυστήριο. Δεν πείστηκα. Έχουν συμβεί
πολλά ανεξήγητα πράγματα. Τι πάει να πει πνευμονικό οίδημα, από τι προήλθε;
Γιατί δεν άντεξε η καρδιά της; Η καρδιά της Χριστίνας, όπως μου είχε πει
χαρακτηριστικά ο γιατρός της, χτυπούσε πιο δυνατά και από την καρδιά του ταύρου…».

Είναι μυστήριο. «Δεν πείστηκα. Έχουν συμβεί πολλά ανεξήγητα πράγματα σχετικά με τον θάνατο της Χριστίνας», λέει στα «ΝΕΑ» ο κ. Στέλιος Παπαδημητρίου, πρόεδρος του Ιδρύματος Ωνάση

ΤΟ ΞΕΘΩΡΙΑΣΜΕΝΟ ημερολόγιο έχει μείνει στη σελίδα της 19ης Νοεμβρίου 1988. Σαν
χθες η Χριστίνα Ωνάση αφήνει την τελευταία της πνοή στο μακρινό Μπουένος Άιρες
της ανεμελιάς και του ταγκό.

Εννέα χρόνια μετά, ο πρόεδρος του Ιδρύματος Ωνάση, κ. Στέλιος Παπαδημητρίου,
μιλώντας στα «ΝΕΑ» θέτει εκ νέου θέμα για τις συνθήκες και τα αίτια θανάτου
της Χριστίνας Ωνάση. «Για μένα το όλο θέμα παραμένει ανεξήγητο. Οι αιτίες
είναι ανεξακρίβωτες. Όπως μου είχε πει ο γιατρός της Χριστίνας, ο Γαλλοαρμένης
δόκτωρ Ουγκουρνιάν, “παρά τις συνεχείς δίαιτες, η καρδιά της χτυπούσε σαν
ταύρος. Την έστειλα, μάλιστα, να την εξετάσει καρδιολόγος λίγες ημέρες πριν
φύγει στην Αργεντινή”».

«Τα λόγια αυτά», σημειώνει ο κ. Παπαδημητρίου, «τα επιβεβαίωσε ο δόκτωρ
Ουγκουρνιάν και στον γνωστό δημοσιογράφο Έντουαρτ Κλάιν, ο οποίος πρόσφατα
διεξήγαγε σχετική έρευνα».

Μετά το νέο επεισόδιο στον κηρυγμένο πόλεμο μεταξύ του Ιδρύματος Ωνάση και του
Τιερί Ρουσέλ, ο πρόεδρος του Ιδρύματος, καθώς και της Επιτροπής Διαχείρισης
της περιουσίας της Αθηνάς Ωνάση, ξεδιπλώνει καρέ-καρέ τα κομμάτια της
σύγκρουσης που, αν και μαίνεται εδώ και δέκα χρόνια, δεν έχει… δώσει ακόμη
τη «μητέρα των μαχών»!

Η ΤΕΛΙΚΗ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ

Αθηνά Ωνάση. Σε διακοπές στην Ίμπιζα της Ισπανίας, τον Ιούλιο του 1996. Φωτογραφία από το περιοδικό «Vanity fair»

Η πραγματοποίηση της τελικής σύγκρουσης, σύμφωνα με τους γνώστες της
πολύκροτης υπόθεσης, έχει προσδιοριστεί εδώ και πολλά χρόνια να γίνει στις
αρχές του 2003. Τότε που θα ενηλικιωθεί η Αθηνά Ωνάση και θα μπορεί, κατά τον
νόμο, να διαχειριστεί την κληρονομιά, ύψους 250 δισεκατομμυρίων δραχμών, που
της άφησε η μητέρα της.

Η αναζήτηση της σύγκρουσης που απειλεί να τινάξει στον αέρα τα ραγισμένα
θεμέλια της αυτοκρατορίας του Αριστοτέλη Ωνάση, με τη βοήθεια της…
χρονομηχανής, μας πηγαίνει στις αρχές του 1975. Ο Αριστοτέλης Ωνάσης,
ξαπλωμένος στο κρεβάτι του σπιτιού της Γλυφάδας, χτυπημένος από τη μυασθένεια
ζητάει να δει τον άμεσο συνεργάτη του, τον δικηγόρο κ. Παπαδημητρίου, που
εργάστηκε δίπλα του από 24 ετών.

Ήταν μία σκοτεινή ημέρα του χειμώνα, έβρεχε συνεχώς, όταν αργά το απόγευμα ο
κ. Παπαδημητρίου φτάνει στη Γλυφάδα. «Μόλις φτάνω στο σπίτι ­ θυμάται ο κ.
Παπαδημητρίου ­ βρίσκω όλη την οικογένεια να έχει πέσει πάνω από τον
Αριστοτέλη Ωνάση προσπαθώντας να τον πείσει να πάει στο Αμερικανικό Νοσοκομείο
των Παρισίων». Η στερεότυπη απάντηση του Ωνάση ήταν: «Εγώ θα πεθάνω εδώ».

Μόλις ο κ. Παπαδημητρίου διαβαίνει την πόρτα του νεοκλασικού σπιτιού της
Γλυφάδας, η παρουσία του γίνεται αντιληπτή από τον Ωνάση. Αν και βρίσκεται στο
δεύτερο όροφο του σπιτιού, ο Ωνάσης άκουσε τον γνώριμο τσιγαρόβηχα του
συνεργάτη του, που τότε κάπνιζε μανιωδώς. «Είναι κάτω ο “πείσμων;”», ζητάει να
μάθει με τη βραχνή φωνή του.

Ανεβαίνοντας την ξύλινη σκάλα ο κ. Παπαδημητρίου, κατευθυνόμενος για το
υπνοδωμάτιο του Ωνάση, συναντάει στα σκαλοπάτια τη Χριστίνα να κλαίει. «Ο
μπαμπάς μου θα πεθάνει, δεν θέλει να πάει στο Παρίσι στο νοσοκομείο», λέει
σπαράζοντας. «Μπαίνω στο δωμάτιο. Ο Ωνάσης είναι ανασκουμπωμένος στην
πολυθρόνα, βρίσκεται σε άσχημη κατάσταση. “Μια χαρά σας βλέπω”, του λέω. “Αστα
αυτά, ξέρεις ότι δεν είμαι καλά”, μου απάντησε. “Δείχνετε καλύτερα από χθες”,
προσθέτω. “Καλό θα ήταν πάντως να πάμε στο Παρίσι”, προσθέτει ο κ. Παπαδημητρίου.

«ΦΩΝΑΞΕ ΤΗ ΜΙΚΡΗ»

Μάιος 1990. Ο Τιερί Ρουσέλ παντρεύεται τη Σουηδέζα Κάμπι Λαντχέιτζ, πρώην μοντέλο. Η φωτογραφία είναι από το περιοδικό «Vanity fair», το οποίο στο τελευταίο του τεύχος αφιέρωσε εκτενές ρεπορτάζ για τη διαμάχη μεταξύ του Τιερί Ρουσέλ και των μελών της Επιτροπής Διαχείρισης της περιουσίας της Αθηνάς Ωνάση

Η επιμονή του Έλληνα μεγιστάνα κάμπτεται ­ κατά τη γνώριμη συνήθειά του όμως
θέτει έναν όρο. Είναι η στιγμή που γυρίζει και λέει: «Φώναξε τη μικρή».
Παρουσία της Χριστίνας, ο Αριστοτέλης Ωνάσης ζητάει από τον συνεργάτη του να
υποσχεθεί: «Εφόσον θέλεις να πάω στο Παρίσι να μου δώσεις την υπόσχεση ότι δεν
θα εγκαταλείψεις τη Χριστίνα. Θέλω τη δική σου υπόσχεση ότι ποτέ δεν θα την εγκαταλείψεις».

Πριν τελειώσει την κουβέντα του ο Ωνάσης, ο κ. Παπαδημητρίου σπεύδει να του
πει: «Κύριε Ωνάση δεν χρειάζονται αυτά τα πράγματα, αφού ξέρετε ότι θα το
έκανα…». Το βλέμμα του Ωνάση γίνεται μονομιάς διαπεραστικό. «Αν δεν μου
υποσχεθείς, θα μείνω εδώ και θα με πάρεις στο λαιμό σου». Δεν χρειάστηκε
τίποτε περισσότερο για να συμφωνήσουν οι δύο άντρες για το ταξίδι στη Γαλλία.
«Σκύψε να σε φιλήσω. Από σήμερα η Χριστίνα είναι η αδελφή σου», λέει και
βγάζει μονομιάς τη ρόμπα του. Πριν περάσουν 30 λεπτά, ο Ωνάσης είναι
ξυρισμένος και ντυμένος, έτοιμος να πάρει το πρώτο αεροπλάνο.

Το νέο για το εσπευσμένο ταξίδι στο Παρίσι έχει φτάσει στα αυτιά των παπαράτσι
και των φωτορεπόρτερ που είχαν γίνει σκιά του. Οι λιγοστοί φωτογράφοι, που
έχουν στρατοπεδεύσει από έξω από το σπίτι του, σε λιγότερο από μία ώρα
πολλαπλασιάστηκαν. Περιμένουν να τον δουν να βγαίνει από το σπίτι.

Λίγο πριν δρασκελίσει τα σκαλοπάτια με τον δικό του τρόπο, μέσα στο σπίτι η
αγαπημένη αδελφή του Ωνάση πασχίζει να τον πείσει να φορέσει, να ρίξει έστω,
πάνω του το παλτό του. Αυτός όμως δεν της κάνει το χατίρι. Ποτέ δεν ήθελε να
τον απαθανατίσουν με παλτό οι φωτογράφοι. Πάντοτε το κρατούσε στα χέρια του.
Αν και το έχει πρόχειρα ριγμένους στους ώμους του, μόλις ανοίγει την πόρτα του
σπιτιού, με μία απότομη κίνηση το πετάει στο πάτωμα και με βήμα γρήγορο τρέχει
να μπει στη λιμουζίνα που τον περιμένει να τον πάει στο αεροδρόμιο. Ακόμη και
εκεί, παρότι βαριά ασθενής, ο Ωνάσης κλέβει την παράσταση. Αν και δεν τον
κρατούν τα πόδια του, αυτός οπλίζεται με δύναμη και ανεβαίνει τρέχοντας, σαν
έφηβος, τη σκάλα του αεροπλάνου!

Λίγους μήνες μετά, στις 15 Μαρτίου 1975, τα δυσάρεστα νέα του θανάτου του
φέρνουν τα πάνω-κάτω στα διεθνή εφοπλιστικά γραφεία. Ακόμη μεγαλύτερες
αναταράξεις προκαλεί, ωστόσο, στους κόλπους της οικογένειας.

Όταν ανοίγει η διαθήκη του Αριστοτέλη Ωνάση, η Χριστίνα δυσαρεστείται από τον
τρόπο με τον οποίο ο πατέρας της ρυθμίζει τη διαχείριση των περιουσιακών του
στοιχείων και την πρόβλεψη για τη δημιουργία του ομώνυμου Ιδρύματος. Αν και
εκτιμά τους συνεργάτες του πατέρα της, νιώθει ότι βρίσκεται υπό κηδεμονία.

«Παρότι προσπαθώ να την πείσω, η Χριστίνα επιμένει να κάνουμε διανομή της
περιουσίας», προσθέτει ο κ. Παπαδημητρίου. «Μάλιστα της λέω ότι αυτό είναι εις
βάρος σου, το Ίδρυμα είναι μάλλον ευτυχές σε έναν τέτοιο διακανονισμό». Η
Χριστίνα δεν πείθεται.

ΤΟ ΜΟΙΡΑΣΜΑ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ

Ο διακανονισμός οδηγεί τη Χριστίνα και τους συνεργάτες του πατέρα της στο
μεγαλύτερο συμβολαιογραφικό γραφείο της Ζυρίχης. Εκεί «κόβεται» στα δύο η
περιουσία, ύψους 500 εκατομμυρίων δολαρίων, του Αριστοτέλη Ωνάση. Είναι
χαρακτηριστικό ότι επειδή ήταν μονός ο αριθμός του στόλου των δεξαμενόπλοιων,
ένα από τα πλοία μοιράστηκε στα δύο. Τα 45 καράβια μοιράστηκαν 22,5 και 22,5!
Η αναφορά του κ. Παπαδημητρίου είναι αποκαλυπτική: «Βάλαμε τα μισά καράβια σε
μία ομάδα που την ονομάσαμε Α και τα άλλα μισά σε μία άλλη ομάδα που την
ονομάσαμε Β. Αυτό το κάναμε γιατί θα επακολουθούσε κλήρωση παρουσία του
εγκυρότερου συμβολαιογράφου της Ζυρίχης. Η Χριστίνα με το χέρι της τράβηξε και
πήρε την ομάδα «Β»! Παρ’ όλα αυτά, τότε η Χριστίνα γυρίζει και λέει στον κ.
Παπαδημητρίου: «Τώρα πάρτε τη δική μου περιουσία να τη διαχειριστείτε».

Ακόμη και μετά, ωστόσο, οι σχέσεις των μελών του Ιδρύματος Ωνάση και της
Χριστίνας περνούν από χίλια κύματα. Ζώντας στο πέλαγος των ασταθών σχέσεών
της, αναζητά στους συνεργάτες του πατέρα της το απάνεμο λιμανάκι, τη σιγουριά.
«Αρχίζει και αποκτά φοβίες. Φοβάται τι θα απογίνει, μην πάθει κάτι. Δεν είχε
κανέναν στον κόσμο. Και όχι μόνον αυτό, την προβληματίζει ποιος θα την
κληρονομήσει αν ο μη γένοιτο συμβεί κάτι», προσθέτει ο κ. Παπαδημητρίου. Η
απάντησή του προς την Χριστίνα είναι η εξής: «Εμείς στην Αίγυπτο λέμε “όταν
φοβάσαι από μερικούς μην τυχόν σε κληρονομήσουν, κάνεις μία διαθήκη, τούς
αποκληρώνεις και τους το λες κιόλας”».

Η ΠΡΩΤΗ ΔΙΑΘΗΚΗ

Μάρτιος 1984. Η Χριστίνα Ωνάση παντρεύεται τον Τιερί Ρουσέλ (δεξιά). Αργότερα, προπαραμονή του τελευταίου ταξιδιού στην Αργεντινή, ήθελε να βγάλει τον Ρουσέλ από τη διαθήκη.

Κάτω από αυτό το πρίσμα η Χριστίνα συντάσσει την πρώτη της διαθήκη. Επί εποχής
Καούζοφ συντάσσει τη δεύτερη και την τρίτη μόλις παντρεύεται τον Τιερί Ρουσέλ.
Μόλις χωρίζει και από τον Ρουσέλ, με τη βοήθεια του κ. Παπαδημητρίου, η
Χριστίνα προβαίνει σε επανακαθορισμό της διαθήκης της, καθιστώντας τη μικρή
Αθηνά απόλυτο δικαιούχο της περιουσίας της. Σημαντικές προβλέψεις γίνονταν και
για τους συνεργάτες του πατέρα της, ενώ στον τέως σύζυγό της απέδιδε τη νόμιμο μοίρα.

Η τελευταία διαθήκη συντάχθηκε, καθ’ υπόδειξη της Χριστίνας, από τον κ.
Παπαδημητρίου, λίγες ημέρες πριν από το τελευταίο της ταξίδι στην Αργεντινή.
«Προπαραμονή του ταξιδιού της με καλεί στη Γενεύη και μου λέει: “Ξέρω ότι αν
πάθω κάτι θα πάρει την κηδεμονία του παιδιού μου ο Ρουσέλ. Δεν τον θέλω, θέλω
να τον βγάλω”. Εγώ της απάντησα ότι “αφού δεν του έχεις εμπιστοσύνη, θα βάλεις
μία επιτροπή διαχείρισης, κατά το ελβετικό Δίκαιο, της περιουσίας που αφήνεις
στην Αθηνά”».

Όπερ και εγένετο. «Μόλις γυρίζω στην Αθήνα, κατά διαβολική σύμπτωση, βάζω
αμέσως τη διαθήκη στην Τράπεζα. Ακολουθεί ο ανεξήγητος θάνατός της. Θυμάμαι
ότι τότε ήρθαν στο γραφείο μου δεκάδες δημοσιογράφοι, καθ’ υπόδειξη του πρώην
συζύγου της, και μου λένε ότι “τώρα αναλαμβάνει τα ηνία ο κ. Ρουσέλ;”».

Η άγνωστη διαθήκη όμως που άφησε η Χριστίνα περιέπλεξε τα πράγματα
περισσότερο. «Εγώ γνωρίζοντας τη νέα διαθήκη, για λόγους ηθικής τάξης, πήγα
και την κατέθεσα στο Πρωτοδικείο. Από τότε αρχίζει η μεγάλη “συμπάθεια” με τον
κ. Ρουσέλ. Ακόμη και τα “γυμνάσια” που μας έκανε κατά καιρούς η Χριστίνα,
απεδείχθησαν “παιδική χαρά” σε σύγκριση με αυτά που μας κάνει ο κ. Ρουσέλ».