ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ένας… Μπετόβεν μας σώζει

ΜΕΧΡΙ πριν από λίγους μήνες, θα κέρδιζα άνετα το έπαθλο για την πιο νευρική
οδηγό αυτής της πόλης. Μέχρι να πάω στο γραφείο ή στη συνέντευξη ή να προλάβω
το σχολικό του γιού μου, είχα καταναλώσει τόνους αδρεναλίνης, είχα δεχθεί και
αποδώσει «αβρότητες» που θα έκαναν να κοκκινίσει και εργάτη της λαχαναγοράς,
είχα αποκτήσει μια μόνιμη ταχυπαλμία και είχα χαλάσει μετά βεβαιότητος το
υπόλοιπον της ημέρας εμού, της οικογενείας μου και όσων είχαν την ατυχία να
συναλλαγούν μαζί μου.

Μέχρι που ανακάλυψα το… «απορρυ-παντικό» που τα «καθαρίζει» όλα, το
«φάρμακο» που γιατρεύει άγχη και εμφράγματα. Κάθε πρωί, λοιπόν, μαζί με τα
κλειδιά, την ατζέντα και το πορτοφόλι μου, χώνω μέσα στην τσάντα μου ­ ως
είδος πρώτης ανάγκης πλέον ­ τρεις τέσσερις κασέτες της αγαπημένης μου
κλασικής μουσικής. Κλείνω ερμητικά τα τζάμια, βάζω το αιρ κοντίσον να δουλεύει
και ­ τσακ! ­ πριν ακόμα ξεκινήσω, ρίχνω την κασέτα στο μαγνητόφωνο του αυτοκινήτου.

Απολαμβάνοντας την 40ή του Μότσαρτ, αδιαφορώ πλήρως για τον ταξιτζή που με
κλείνει απότομα και με βρίζει κι από πάνω (κατά το είθισται αυτής της ευγενούς
επαγγελματικής τάξης) και με τον οποίο, υπό κανονικές συνθήκες, θα είχα
λογομαχήσει επί πενταλέπτου. Στο πρώτο μποτιλιάρισμα στη Βασιλίσσης Σοφίας,
τσακ, ανεβάζω την ένταση και παρακολουθώ νοερά τη μπαγκέτα του Κάραγιαν στον
Βιβάλντι, αντί να καταριέμαι ­ όπως άλλοτε ­ τους διαδηλωτές της ημέρας.

Στο επόμενο φανάρι ρίχνω στο μηχάνημα τα νυχτερινά του Ντεμπισί και χαμογελώ
γλυκά στον πονηρό καράβλαχο του μαύρου «ντούρμπο» που θέλει σώνει και καλά να
μου «τη βγει» από το πλάι, χωρίς να ριψοκινδυνεύω πια τη μπογιά του
τετράτροχού μου για να τον εμποδίσω ως Δον Κιχώτης της ασφάλτου.

Ποια ηχορρύπανση, ποιο «τράφικ»; Θαύμα, θαύμα, σας λέω. Σας προτείνω λοιπόν
(για λόγους απλής επιβίωσης!), πριν από τα ακριβά αξεσουάρ του αυτοκινήτου
σας, να εφοδιασθείτε με αρκετό απόθεμα καλής μουσικής. Γιατί μόνο ένας…
Μπετόβεν μας σώζει!