[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ των αντιπροσωπειών ΠΑΣΟΚ – ΣΥΝ στο κτίριο της Κουμουνδούρου
ασφαλώς δεν αποτέλεσε μιαν από τις λαμπρές σελίδες στον χώρο αυτό, που κατά
καιρούς χαρακτηρίζεται Αριστερά, Κεντροαριστερά, Σοσιαλδημοκρατία ή απλώς
προοδευτικές δυνάμεις. Απόπειρα ενός παζαριού ήταν, χωρίς επιδέξιους παίκτες,
χωρίς στοχοπροσήλωση, χωρίς αισθητική. Και από αυτό το κακότεχνο και
αντιαισθητικό παιχνίδι χαμένοι δεν βγαίνουν βέβαια οι, ούτως ή άλλως,
αναξιόπιστοι κομματικοί μηχανισμοί ­ χαμένη βγαίνει η απούσα της προχθεσινής
συνάντησης, η Μαρία Δαμανάκη.

Η υποψηφιότητα της πρώην προέδρου του ΣΥΝ για τον Δήμο Αθηναίων ξεκίνησε ως
κάτι το «βολικό», μια «έξυπνη λύση» για όλους:

α) Για τον Κώστα Σημίτη, ο οποίος εμφανιζόταν να προωθεί μια «κεντροαριστερή»
υποψηφιότητα, χωρίς ωστόσο να προχωρεί στα δύσκολα και επίπονα πρακτικά βήματα
για τη σύγκλιση των δυνάμεων της Κεντροαριστεράς.

β) Για το ΠΑΣΟΚ, το οποίο δεν θα εξέθετε στον πρώτο δήμο της χώρας έναν «δικό
του» άνθρωπο ­ κι έτσι, μια ενδεχόμενη ήττα θα τη χρεωνόταν η κ. Δαμανάκη, ενώ
μια νίκη οι «δυνάμεις του Κινήματος».

γ) Για τον Νίκο Κωνσταντόπουλο, ο οποίος περιόριζε την προκάτοχό του σε έναν
ρόλο ανώδυνο για τον ίδιο, αναγκάζοντάς την εκ των πραγμάτων να ενταχθεί με
μεγαλύτερη πειθαρχία στην κομματική πραγματικότητα.

δ) Για τον ΣΥΝ, που παρά τη μικρή του εκλογική δύναμη εμφανιζόταν να «παίζει
με τα μεγάλα παιδιά» και δεν διακινδύνευε μια καταγραφή-δίκοπο μαχαίρι.

Τι συνέβη λοιπόν και η υποψηφιότητα της Μαρίας Δαμανάκη «έπεσε στα βράχια» ­
με το πρόσθετο μάλιστα στοιχείο του προσωπικού της στραπάτσου; Πώς το
«χαμόγελο της γενιάς μας (τους)» κατέληξε… γκριμάτσα;

Η απάντηση βρίσκεται άλλη μια φορά στους ίδιους τους χειριστές ­ στα
υποκείμενα των αποφάσεων. Δηλαδή στους εκ της φύσεώς τους μακριά από
υπερβάσεις, ευστροφίες ή (και) ρομαντισμούς κομματικούς μηχανισμούς. Και για
την Χαριλάου Τρικούπη και για την Κουμουνδούρου αυτό που πρυτάνευσε ήταν οι
περίφημες εσωκομματικές ισορροπίες και το μεταξύ τους πινγκ πονγκ (ή
κολοκυθιά). Το παιχνίδι των διαρροών και των ψευτοτσαμπουκάδων αποδείχθηκε
απείρως πιο προσφιλές από την άσκηση πολιτικής.

Φυσικά, όπως έχει δείξει και το παρελθόν, το παζάρι δεν πρόκειται να
σταματήσει εδώ ­ τηλεφωνήματα και τραπέζια θα υπάρξουν κι άλλα. Το ερώτημα
είναι έως πότε ένας άνθρωπος, μια γυναίκα, που με την έως τώρα διαδρομή της
έχει δείξει πως δεν φοβάται ούτε τις πολιτικές ούτε τις προσωπικές υπερβάσεις,
θα ανέχεται να μετατρέπεται σε μπαλάκι ενός παιχνιδιού που παίζουν άλλοι.