ΠΡΟΣΩΠΑ Ώρα για πολιτική

Πέδρο Αλμοδόβαρ. «Βαρέθηκα να είμαι ο Αλμοδόβαρ της δεκαετίας του ’80»

Τέλος τα χοντροκομμένα αστεία, το κιτς, η απουσία της πολιτικής: στην
τελευταία του ταινία ο Πέδρο Αλμοδόβαρ κάνει στροφή 180 μοιρών.

«ΜΕ ΣΑΡΚΑ και οστά» είναι ο τίτλος της δωδέκατης ταινίας του μαδριλένου
ταραξία, βασισμένης σε μυθιστόρημα της Ρουθ Ρέντελ. Ξεκινάει με τη γέννηση του
ήρωα σ’ ένα λεωφορείο τη νύχτα του Γενάρη του 1970, στην Ισπανία του Φράνκο.
Κλασικός Αλμοδόβαρ, θα ‘λεγε κανείς, αλλά η συνέχεια τον διαψεύδει, καθώς
αποκαλύπτει μια νέα, τελείως διαφορετική αισθητική: παστέλ χρώματα, σκιές,
χρήση του ασπρόμαυρου. «Βεβαίως και αλλάζω», λέει ο σκηνοθέτης στο «Εβενεμάν
ντι Ζεντί». «Δεν μπορώ να πω πού θα καταλήξουν οι αλλαγές αυτές σε
καλλιτεχνικό επίπεδο, αλλά ξέρω ένα πράγμα: βαρέθηκα να είμαι ο Πέδρο
Αλμοδόβαρ, μπούχτισα! Βαρέθηκα να είμαι ο Αλμοδόβαρ της δεκαετίας του ’80…
Την εικόνα που έχουν οι άλλοι για μένα, την αισθάνομαι να με πιέζει. Ναι,
λυπάμαι που είμαι λιγότερο “αλμοδοβαρικός” από πριν, αλλά είμαι ενθουσιασμένος
που συνεχίζω να είμαι ο εαυτός μου· και μάλιστα χωρίς να απαρνούμαι τίποτε από
τις προηγούμενες ταινίες μου».

Δεν είναι όμως μόνο η αισθητική, αλλά και η θεματική του Αλμοδόβαρ που
αλλάζει: «Ως τώρα στις ταινίες μου δεν υπήρχαν πολιτικές αναφορές», εξηγεί στη
«Ρεπούμπλικα». «Συμπεριφερόμουν σαν ο Φράνκο να μην υπήρξε ποτέ, σαν να μην
άφησε μνήμες. Ήταν μια καλλιτεχνική στάση, η μη αναγνώριση της ύπαρξής του
ήταν η εκδίκησή μου». Τώρα όμως οι αναφορές υπάρχουν, ο πρωταγωνιστής
γεννιέται όταν ο υπουργός Πληροφόρησης του φρανκικού καθεστώτος, ο Φράγκα
Ιριμπάρνε, ανακοινώνει από το ραδιόφωνο την επιβολή κατάστασης έκτακτης
ανάγκης μετά τις φοιτητικές διαδηλώσεις, δίνει απόλυτες εξουσίες στην
αστυνομία, νομιμοποιεί τις παραβιάσεις των πολιτικών δικαιωμάτων και
σηματοδοτεί το τέλος των πολιτικών ελευθεριών. «Σήμερα έχουμε μια κυβέρνηση
της Δεξιάς, ο Φράγκα Ιριμπάρνε είναι ακόμη στην εξουσία (είναι ο ιδρυτής του
Λαϊκού Κόμματος του πρωθυπουργού Χοσέ Μαρία Αθνάρ), γι’ αυτό μου φαίνεται
σημαντικό να θυμόμαστε πόσο φρικτό ήταν το παρελθόν. Αλλά δεν πιστεύω πως θα
επιστρέψει, γιατί οι Ισπανοί έχουν αλλάξει, δεν φοβούνται πια».

Αυτό είναι θετικό για τον Αλμοδόβαρ, αλλά κάποιες άλλες αλλαγές δεν του
αρέσουν και τόσο· όπως ότι ο κόσμος δεν μιλάει πια για την πραγματικότητα ή
για τα κοινωνικά προβλήματα: «Οι συζητήσεις αφορούν πλέον τα κόμματα και τους
ποδοσφαιριστές ή τους γάμους, τους έρωτες, τις απιστίες των διασήμων· αν
μάλιστα παντρεύεται ένας ποδοσφαιριστής, τότε είναι το άκρον άωτον της
ευτυχίας. Και η κυβέρνηση ευνοεί όλα αυτά. Αυτά που προωθεί περισσότερο τούτη
την εποχή είναι το ποδόσφαιρο ως εθνική κουλτούρα και η ενθάρρυνση της
ιδιωτικής εκπαίδευσης εις βάρος της δημόσιας…».