ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Το δικαίωμα στο χαστούκι

Το μπαστούνι. Η βρετανική κυβέρνηση νομιμοποιεί τον ξυλοδαρμό των παιδιών, αλλά μέχρις ενός ορίου…

Την πλήρη συμπαράστασή μας έχουν οι «Νέοι Εργατικοί» στο καυτό πρόβλημα που
αντιμετωπίζουν: πώς να κάνουν διάκριση ανάμεσα στο χαστούκι και το ξύλο.

Ο ΤΟΝΥ Μπλαιρ το είχε αναγνωρίσει σε μια συνέντευξή του πριν από τις εκλογές:
ναι, έχει χαστουκίσει τα παιδιά του. Κι όχι μόνο δεν βλέπει τίποτα κακό σ’
αυτό, αλλά εννοεί να δώσει σε όλους τους γονείς το δικαίωμα να χαστουκίζουν τα
παιδιά τους χωρίς να φοβούνται ότι θα τους τραβάνε στα δικαστήρια. Όπως συνέβη
μ’ εκείνον τον 12χρονο που προσέφυγε στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή Ανθρωπίνων
Δικαιωμάτων επειδή ο θετός του πατέρας τον κτύπησε με τη βέργα λίγο παραπάνω.
Τα βρετανικά δικαστήρια είχαν δεχθεί το 1994 την επιχειρηματολογία της
υπεράσπισης περί «ελλόγου τιμωρίας» και είχαν αθωώσει τον στοργικό άνδρα, αλλά
οι Ευρωπαίοι ­ προφανώς από αντιβρετανική προκατάληψη ­ ανέτρεψαν την απόφαση
και δικαίωσαν το παιδί.

Ο βρετανός πρωθυπουργός και οι εκσυγχρονιστές του βρέθηκαν έτσι μπροστά σ’ ένα
μεγάλο δίλημμα: να υποστηρίξουν την αυστηρή γραμμή στην ανατροφή των παιδιών
κινδυνεύοντας να βρεθούν εκτός ευρωπαϊκού κλίματος ή να απαγορεύσουν μια και
καλή τον ξυλοδαρμό των παιδιών επισύροντας τη μήνι της αντιπολίτευσης, του
δεξιού Τύπου και των οργανώσεων «υπέρ της οικογένειας»; Τελικά βρήκαν τη λύση:
θα νομιμοποιήσουν το χαστούκι αλλά θα απαγορεύσουν τον ξυλοδαρμό με βέργα,
μπαστούνι, μαστίγιο και συναφή όργανα. Η πρώτη μέθοδος είναι παιδαγωγική και
ανώδυνη, η δεύτερη εξευτελιστική και επικίνδυνη. Πού βρίσκονται τα όρια; «Οι
περισσότεροι γονείς γνωρίζουν τη διαφορά ανάμεσα στον μπάτσο και το ξύλο»,
δήλωσε ο υπουργός Υγείας. Κρίνοντας εξ ιδίων, προφανώς.

Οι Νέοι Εργατικοί της Βρετανίας δεν είναι όμως πρωτοπόροι στο ζήτημα. Έχει
προηγηθεί η αμερικανική πολιτεία της Τζώρτζια, η οποία αναγνωρίζει διά νόμου
το δικαίωμα των γονέων να δέρνουν τα παιδιά τους, όχι όμως και να τα
κακομεταχειρίζονται. Ο νόμος ορίζει μάλιστα την κακομεταχείριση ως
«τραυματισμό ενός παιδιού κάτω των 18 ετών που προκαλεί μώλωπες, σημάδια,
κατάγματα, εγκαύματα, σχισίματα ή εσωτερικά τραύματα». Με βάση αυτόν τον
ορισμό καταγγέλθηκαν πέρυσι 3.400 κρούσματα σωματικής βίας. Ελάχιστες
υποθέσεις όμως έφτασαν στα δικαστήρια, αφού στις περισσότερες περιπτώσεις ο
γονέας «μετάνιωσε» ή του αναγνωρίστηκαν «καλές προθέσεις». Όπως είπε άλλωστε
και η εκπρόσωπος του τοπικού υπουργείου Οικογενειακών Υποθέσεων, «άλλο είναι
να χάσεις μια φορά τον έλεγχο και να κτυπήσεις δυνατά ένα παιδί αφήνοντάς του
ένα σημάδι κι άλλο να το γεμίσεις πληγές από την κορυφή ως τα νύχια»…

Κακώς δίνουν λοιπόν στην Αγγλία τόση σημασία στις διαβαθμίσεις του ξυλοδαρμού.
Το πρόβλημα αυτό ­ όπως όλα τα προβλήματα ­ θα μπορούσε να λυθεί με τους
νόμους της αγοράς. Τι συμφέρει περισσότερο, να συντηρείς ένα σακατεμένο παιδί
ή να ρισκάρεις να εξεγερθεί αύριο εναντίον σου και να σε αμφισβητήσει; Η
επιστροφή στις οικογενειακές αξίες ­ μεταξύ των οποίων και η σιδηρά πειθαρχία
­ δεν αξίζει στο κάτω-κάτω και μερικές θυσίες;