ΑΥΤΟΙ

… των φορτηγών στη Γαλλία έληξε, αλλά άφησε πίσω της μεγάλη ταραχή. Φανέρωσε
γυμνή την αλήθεια γύρω από τις αδυναμίες της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, και
κατατρόμαξε πολλές κυβερνήσεις ­ και τις Βρυξέλλες. Στο ζενίθ της απεργίας, τα
φορτηγά, συγκεντρωμένα σε καίρια σημεία, είχαν αποκλείσει κάθε δίοδο προς και
από τη Γαλλία. Άγγλοι, Βέλγοι, Γερμανοί, Ιταλοί, Ισπανοί είδαν τις διεθνείς
εμπορικές συναλλαγές τους να παραλύουν από μια απεργία ξένων, σχετικά με την
οποία οι ίδιοι ούτε ευθύνη είχαν ούτε δυνατότητα παρέμβασης. Οι Γάλλοι
μεταφορείς, με άλλα λόγια, είχαν καταλύσει μια από τις πιο βασικές αρχές της
Ευρωπαϊκής Ένωσης ­ αυτήν που αφορά την ελεύθερη διακίνηση των αγαθών.
Ξαφνικά, η πραγματοποίηση μιας απεργίας, δηλαδή η άσκηση ενός καθ’ όλα νόμιμου
και αναφαίρετου κοινωνικού δικαιώματος, ερχόταν σε πλήρη αντίθεση με τα
κοινοτικά δικαιώματα.

… Μεταφορών Νηλ Κίννοκ, που του έλαχε ο κλήρος να χειριστεί την κρίση-γρίφο,
έτρεχε απ’ το ένα τηλέφωνο στο άλλο, μιλώντας πότε με την κυβέρνηση του
Παρισιού, πότε με τους φορτηγατζήδες, πότε με τον Σαντέρ. Στην Κομισιόν, είχε
πέσει κατάθλιψη. «Για ποιο κοινό νόμισμα μιλάμε, για ποια ενοποίηση, όταν η
κάθε συντεχνία μπορεί να κόβει την Ευρώπη στα δύο;». Σε ένα πράγμα όμως, προς
τιμήν τους, συμφώνησαν όλοι: Ότι η ιδέα να «ρυθμιστεί» παγκοινοτικά η άσκηση
του δικαιώματος της απεργίας είναι έξω από κάθε συζήτηση. Έγινε προς στιγμή
λόγος για προσφυγή των θιγομένων από τη γαλλική απεργία στο Ευρωπαϊκό
Δικαστήριο του Λουξεμβούργου. Αλλά και αυτό αποκλείσθηκε αμέσως: Ποιοι και πώς
θα προσέφευγαν, και με ποια επιχειρήματα; Αλλά κυρίως, ποια κυβέρνηση θα
έπαιρνε την ευθύνη για τον τραυματισμό που θα προκαλούσε μια τέτοια δίκη στο
κύρος της Ένωσης;

… ο πρόεδρος της Επιτροπής Θεσμών, Μπιάτζο Ντε Τζιοβάννι (φωτ.), υποστήριξε
ότι η Ευρώπη πρέπει να μάθει να ζει με την ποικιλότητα των λαών της. «Όλο το
πρόβλημα ­ είπε ­ είναι πώς να συμβιβάσουμε το εθνικό με το υπερεθνικό. Μέχρι
στιγμής, δεν υπάρχει δικαίωμα επέμβασης των οργάνων της Κοινότητας για την
περίπτωση μιας απεργίας που γίνεται σε μια μόνο χώρα. Και καλώς δεν υπάρχει.
Κάθε μια από τις 15 χώρες μας είναι κράτος κυρίαρχο και ανεξάρτητο. Υπάρχουν
15 διαφορετικές κυβερνήσεις σε 15 διαφορετικούς λαούς με 15 διαφορετικές
νοοτροπίες. Αλλοίμονο αν οι Βρυξέλλες αρχίσουν να παρεμβαίνουν. Θα ξεπέσουν
στα μάτια όλων». Θα ήταν σαν όλες μαζί οι κυβερνήσεις να εφορμούν πάνω σ’ ένα
εθνικό συνδικάτο που τόλμησε να προβάλει κάποια αιτήματα.

Το πρόβλημα…

… όμως παραμένει και θα μεγαλώσει, λέει ο Ντε Τζ. στην «Ουνιτά». Το
ευρωπαϊκό παράδοξο: Από τη μια θα έχεις κοινό νόμισμα και θα ταξιδεύεις ­
βάσει του Σένγκεν – χωρίς διαβατήρια, και από την άλλη τα δικαιώματά σου θ’
απειλούνται από την έλλειψη κατάλληλων, συγκεκριμένων θεσμών. Δικαίωμα
αποτελεί, κατ’ αρχήν, ακόμη και μια άδικη απεργία, λ.χ. με παράλογα αιτήματα.
Αλλά και πάλι, κοινοτική αντίδραση δεν μπορεί να υπάρξει, παραδέχεται ο
πρόεδρος της Επιτροπής Θεσμών. «Βρισκόμαστε μπροστά σ’ ένα άλυτο πρόβλημα. Οι
ίδιες οι κυβερνήσεις προτιμούν να χειρίζονται τα θέματα αυτά μόνες τους. Θα
προχωρήσουμε λοιπόν σημειωτόν, όπως πάντα». Αν οι Γάλλοι μεταφορείς παγιδεύουν
στα σύνορα τους Ισπανούς ή Γερμανούς συναδέλφους τους, η ΕΕ δεν είναι ατυχώς
σε θέση να τους δώσει ούτε αυξήσεις ούτε, ατυχέστερα, μαθήματα αλληλεγγύης.