ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ Η «πλήξη» του κ. Πάγκαλου

Κάποτε, αυτές οι συζητήσεις αρχηγών στη Βουλή έκαναν τα πρωτοσέλιδα να
πάλλονται και την μικρή οθόνη ν’ ανάβει. Κάποτε, ακόμη και τα ιδιωτικά δίκτυα
συνδέονταν «ζωντανά» με την αίθουσα της Βουλής, για να μεταδώσουν αποσπάσματα
της συζήτησης.

Η πρόσφατη περί ελληνοτουρκικών συζήτηση των πολιτικών αρχηγών, χώρεσε μετά
βίας και μάλλον από υποχρέωση σε ένα ειδησάριο, κάπου μεταξύ μετεωρολογικού
δελτίου και επισκόπησης της κινήσεως του Χρηματιστηρίου. Και κανείς, με
εξαίρεση ίσως τον κ. Κακλαμάνη, δεν θα κάκιζε τα κανάλια για την μεταχείριση
που επεφύλλαξαν στο θέμα. Το αποτίμησαν μάλλον στο σωστό του βάρος.

Άλλωστε, η μόνη στιγμή όλης της βραδιάς που ο ατυχής ακροατής ένιωσε να τον
αφορά αυτό που από του βήματος εκφωνείται, ήταν όταν ο υπουργός των Εξωτερικών
σηκώθηκε, βαρύς κι ασήκωτος, να δηλώσει την πλήξη και την απογοήτευση που η
συζήτηση τού είχε προκαλέσει. Γειά στο στόμα σου…

«Πλήξη και απογοήτευση» ­ η ρητορική αποστροφή του κ. Πάγκαλου θα μπορούσε να
είναι ο τίτλος όχι μόνον αυτής της κακότυχης κοινοβουλευτικής συζήτησης, αλλά
και του όλου πολιτικού θεάματος, που εξελίσσεται προ των οφθαλμών ενός κοινού
με όλο και βαρύτερα τα βλέφαρα.

Γιατί «βαριέται» το κοινό;

Δεν είναι μόνον που στο βήμα συνωστίζονται μέτριοι ρήτορες. Δεν είναι μόνον
που ο ηγετικός πολιτικός λόγος μοιάζει πια οικουμενικά άχαρος, μουντός και
γκρίζος. Είναι, προπάντων, που αυτός ο λόγος μοιάζει όλο και περισσότερο με
φίδι που τρώει την ουρά του, αυτοαναφερόμενος και αυτιστικός ­ να μην αφορά
παρά εκείνους που τον εκφωνούν. Χωρίς επαφή με το βίωμα των πολιτών.

Φταίει που η κυβέρνηση, καθώς πλησιάζει η δεύτερη επέτειος από την εκλογή
Σημίτη στην πρωθυπουργία, μια εκλογή που η πλειοψηφία των Ελλήνων υποδέχθηκε
με στεναγμούς ανακούφισης σ’ ένα πολιτικό σκηνικό που είχε αρχίσει να θυμίζει
τις τελευταίες ημέρες του Μπρέζνιεφ, απογοητεύει όλο και περισσότερο όσους την
είδαν ως ευκαιρία μιας καινούργιας αρχής, αφετηρία νέας εποχής. Εκείνη
επιμένει να διαχειρίζεται, με κάποια επιτυχία ίσως, το Αυτονόητο.

Μα φταίει, επίσης, κι ίσως ακόμη περισσότερο, που η αντιπολίτευση, ιδίως η
αξιωματική, αμήχανη και μπερδεμένη, όταν δεν αποσύρεται στην ανυπαρξία,
δοξάζεται επιχειρώντας να αντιπολιτευθεί αυτό ακριβώς το… Αυτονόητο (με
χαρακτηριστική περίπτωση τις εξελίξεις στα ελληνοτουρκικά). Έτσι που στις
στήλες των εφημερίδων να καταγράφεται επ’ εσχάτοις ως εκπρόσωπος της
αξιωματικής αντιπολίτευσης συχνότερα η… Μαλβίνα Χαριτοπούλου, παρά ο Κώστας Καραμανλής.

Έτσι, το πολιτικό θέαμα άρχισε πάλι να θυμίζει σίριαλ του Νίκου Φώσκολου ­
πλήρες γελοιογραφικά εξογκωμένων παθών, αλλά εντελώς ακατοίκητο από αλήθεια.
Επιστολές, βιβλία, χαστούκια, μαχαιρώματα, συνωμοσίες, κλίκες που αλλάζουν
διαρκώς σύνθεση και στόχο, φιλοδοξίες που συγκρούονται ­ τρικυμίες σ’ ένα
ποτήρι νερό, σκάνδαλα που δεν αφορούν κανέναν άλλον, εκτός από εκείνους που
μετέχουν σ’ αυτά και εμάς που, από δυσμενές επαγγελματικό προνόμιο, τα
καταγράφουμε καθημερινά.

Είναι η ακραία εκδοχή αυτού που ένας Γάλλος φιλόσοφος είχε ονομάσει «πολιτική
της προσφοράς», που έχει πάρει τη θέση μιας «πολιτικής της ζήτησης».

Είναι η παθογένεια όλης της σύγχρονης πολιτικής σκηνής ­ η πολιτική που μιλά
για τον εαυτό της, για τα προγράμματά της, για τους ανταγωνισμούς της. Η
πολιτική που ασχολείται με την «προσφορά» της, αδιαφορώντας για την «κοινωνική
ζήτηση». Οι πολιτικοί που συμπεριφέρονται «ως διευθυντικά στελέχη της Ελλάς
Α.Ε. ή μάνατζερς της προσωπικής τους καριέρας, παρά ως εκπρόσωποι του λαού».
Και που ματαιώνουν έτσι την προσδοκία των πολιτών να αντιπροσωπεύονται και
ακυρώνουν το όποιο ενδιαφέρον τους για την ίδια την πολιτική… Γι’ αυτό το
κοινό «βαριέται», όπως «βαριόταν» προχθές και ο κ. Πάγκαλος. Αλλά δεν
«βαριέται» μόνο στις κοινοβουλευτικές συζητήσεις των αρχηγών…