ΜΑΤΙΕΣ Στο Γκρατς

«ΕΜΑΣ, τους Βολιώτες, μας φωνάζουνε και “Αυστριακούς”, γιατί είμαστε πολύ
τσιγκούνηδες ­ πιο τσιγκούνηδες και από τους Σκωτσέζους…», μου ‘λεγε, συχνά,
στις ταβέρνες, ο μακαρίτης Αλέκος Τράκας, φίλος αγαπημένος, που τα παιδικά του
χρόνια τα πέρασε με τον Άρη και τους αντάρτες του. «Και γιατί μου τα λες αυτά,
μωρέ Αλέκο;» τον ρωτούσα. «Για να μ’ αφήσεις να πληρώσω τον λογαριασμό σήμερα,
που έχω κάνει μισθό και οι τσέπες μου είναι γεμάτες… Αύριο, δεν ξέρεις τι γίνεται…».

Είναι, όντως, τσιγκούνηδες οι Βολιώτες; Δεν το γνωρίζω. Για τους Αυστριακούς,
όμως, παίρνω όρκο! Τι καρμιριά είναι αυτή, κύριε Σημίτη μου! Δεκάρα βλέπουν
στον δρόμο και κάνουν πλονζόν, για να την αρπάξουν! Κι αν πεις για τις
επίσημες δεξιώσεις τους, ο Θεός να σε φυλάει.

Ήμουνα, με την ΑΕΚ, στο Γκρατς. Οι υπεύθυνοι της τοπικής ομάδας δεξιώθηκαν, ως
είθισται, μερικούς από τους παράγοντες της ελληνικής ΠΑΕ. Κάλεσαν και μένα.
Όλοι κι όλοι οι καλεσμένοι ήμασταν δέκα άτομα! Και δεν έστειλαν, οι
καρμίρηδες, τρία ταξί, για να μας πάρουν απ’ το ξενοδοχείο και να μας πάνε στο
εστιατόριο, όπου θα παρετίθετο το γεύμα!

Το φαγητό ήταν «μάπα»! Τίποτα το ιδιαίτερο. Και το χειρότερο: σ’ όλη τη
διάρκεια του γεύματος έπαιζε τη μουσικούλα του, σε ένα περίεργο κανονάκι με
πλήκτρα, ένας γεροντάκος φουκαράς, που σου ‘δινε την εντύπωση ότι πριν από μια
ώρα ζητιάνευε στη γωνιά κάποιας πλατείας της πόλης! Άσε το ρεπερτόριο: βαλς
του Δουνάβεως και κόντρα βαλς του Δουνάβεως…

Και τα λέω όλα αυτά, γιατί εμείς, σε παρόμοιες περιπτώσεις, ξεβρακωνόμαστε,
που λέει ο λόγος, για τους ξένους μας! Η ΑΕΚ παραθέτει γεύματα στους
εκπροσώπους των ξένων ομάδων, στα καλύτερα εστιατόρια της Αθήνας, με αστακούς,
με σαμπάνιες, με λουλούδια και ενώ παίζουν, από την αρχή ως το τέλος της
εκδήλωσης, τα μέλη μιας πλήρους ορχήστρας!

Και δεν είναι μόνον αυτό: στα γεύματα προσφέρουμε και σπουδαία δώρα ­ κατά
κανόνα, αντίγραφα έργων τέχνης από το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, υψηλής
αισθητικής. Ενώ αυτοί ­ οι Αυστριακοί εν προκειμένω ­ μας χάρισαν από ένα…
τουριστικό βιβλίο για το Γκρατς, γραμμένο, μάλιστα, στη γερμανική γλώσσα!

«Έχουν καβούρια», λοιπόν, «στις τσέπες» οι Αυστριακοί. Δουλεύουν, όμως,
σκυλίσια, για την πρόοδο τη δική τους και της χώρας τους. Από τις 9 το βράδυ
κλείνονται στα σπίτια τους ­ τους περιμένει, από τις 7 το πρωί, το μεροκάματο.
Και κάτι άλλο, που μου ‘κανε πολύ καλή εντύπωση: πρώτη φορά στη ζωή μου, πριν
από το ματς και στο ημίχρονο, άκουσα «ζωντανή» μουσική από τοπικές μπάντες και
άριες από όπερες, από τα μεγάφωνα του σταδίου! Ενώ εδώ, τα συνθήματα με τις
αισχρολογίες, από κερκίδα σε κερκίδα, πάνε κι έρχονται…