[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Η ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ της σύνταξης του προϋπολογισμού του ’98 έχει σχεδόν ολοκληρωθεί
και οι πληροφορίες που έχουν «διαρρεύσει» επιτρέπουν ένα πρώτο σχόλιο: για
άλλη μία φορά, υπάρχουν μέτρα, υπάρχουν προβλέψεις, αλλά λείπει το πολιτικό
στίγμα. Η κυβέρνηση Σημίτη δέχεται κριτική για «διαχειριστική λογική» και ενώ
αποφασίζει τη λήψη κάποιων μέτρων διεύρυνσης της κοινωνικής δικαιοσύνης, δεν
κατορθώνει να τα παρουσιάσει ως τέτοια. Παραμένει ζητούμενο το «όραμα»,
παραμένει δηλαδή ζητούμενη η ανάγκη να παρουσιαστεί μία ολοκληρωμένη πολιτική,
με πλουραλιστική πολιτική στόχευση. Βεβαίως, θα ήταν ιδιαίτερα δύσκολο για το
οποιοδήποτε οικονομικό επιτελείο, οποιασδήποτε κυβέρνησης, να εκπονεί
ταυτοχρόνως την οικονομική πολιτική, αλλά και την επικοινωνιακή πολιτική,
εξασφαλίζοντας παράλληλα και την μέγιστη εσωκομματική στήριξη που ένας τέτοιος
συνδυασμός θα απαιτούσε.

Κι όμως, όχι μόνον επιχειρείται κάτι τέτοιο αυτήν τη στιγμή, αλλά και ουδείς
στο κυβερνών κόμμα αντιλαμβάνεται ότι αναγκαστικά η οικονομική πολιτική έχει
και επικοινωνιακό χαρακτήρα και υπό τις σημερινές συνθήκες θα έπρεπε να
διαμορφώνεται και υπό αυτό το πρίσμα. Ποιο είναι το αποτέλεσμα αυτής της
«ελλειμματικής» διαμόρφωσης της πολιτικής; Πέρα από τις ­ όποιες ­ αντιρρήσεις
μπορεί να έχει ο οποιοσδήποτε πολίτης επί της ουσίας της πολιτικής, είναι
σαφές ότι η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ έχει επιτύχει το εξής: τα μεν θετικά μέτρα να
θεωρούνται ως αυτονόητα, τα δε «σκληρά» μέτρα να θεωρούνται ως… σκληρότατα.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα, η θεσμοθέτηση του επιδόματος κοινωνικής αλληλεγγύης
­ του περίφημου ΕΚΑΣ ­ το οποίο, από το να θεωρηθεί ως η σοβαρότερη προσπάθεια
των τελευταίων χρόνων για την εισοδηματική στήριξη των χαμηλοσυνταξιούχων,
έφθασε να προκαλέσει… συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας.

Τώρα, η κυβέρνηση έχει αποφασίσει τη διεύρυνση του ΕΚΑΣ. Ωστόσο, το οικονομικό
επιτελείο αρνείται να προχωρήσει και σε μία διαφορετική θεώρηση των μεγεθών,
που, χωρίς να αλλάζει τους αριθμούς, θα μπορούσε να αλλάξει την πολιτική
στόχευσή τους.

Για παράδειγμα, απορρίπτεται η ιδέα της διαφοροποίησης των τεκμηρίων
διαβίωσης, έτσι ώστε να μην επιβαρύνεται ο ιδιοκτήτης ενός «ανατολικού»
αυτοκινήτου 2.000 κ.ε, το ίδιο με τον ιδιοκτήτη ενός πολυτελέστατου γερμανικού
αυτοκινήτου ανάλογου κυβισμού.

Αν όμως η κυβέρνηση δεν παρουσιάσει μία «δέσμη» μέτρων για την διεύρυνση της
κοινωνικής δικαιοσύνης, για την αντιμετώπιση των πολιτών με όρους ισότητας,
πώς θα μπορέσει να πείσει για την αναγκαιότητα των ­ κατά τα άλλα ­ σκληρών
εισοδηματικών προβλέψεων;