[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΚΑΘΕ χρόνο τα ίδια. Μόλις πέσουν οι πρώτες σταγόνες βροχής, η ίδια αγωνία και
λαχτάρα: Πού θα γίνουν πλημμύρες, πόσοι θα πνιγούν, πόσες οικογένειες θα
ξεσπιτωθούν και πόσες επιχειρήσεις θα καταστραφούν και τελικά πόσα
δισεκατομμύρια δραχμές (που θα μπορούσαν να διατεθούν ώστε να μπαλωθούν χίλιες
δυο τρύπες της οικονομίας μας) θα πληρωθούν σε αποζημιώσεις, κάλυψη πρώτων
αναγκών των πλημμυροπαθών και σε εκ των υστέρων κινητοποιήσεις του κρατικού μηχανισμού.

Και ενώ όλοι ξέρουμε ότι κάθε χρόνο θα συμβούν πλημμύρες, μάλιστα οι
περισσότερες υπηρεσίες ξέρουν και πού ακριβώς, κανένας (υπουργεία,
περιφέρειες, νομαρχίες, δήμοι και κοινότητες κ.λπ.) δεν κάνει απολύτως τίποτα
για να προλάβει το κακό.

Η δικαιολογία μόνιμη και γνωστή: Δεν υπάρχουν λεφτά, δεν έχουμε το κατάλληλο
τεχνικό προσωπικό, ούτε τον αναγκαίο μηχανολογικό εξοπλισμό. Μόνο που και
λεφτά και προσωπικό και μηχανήματα βρίσκουν, αλλά πάντα εκ των υστέρων και
αφού έχει γίνει το κακό.

Και να ‘ταν μόνον αυτό. Οι ίδιες υπηρεσίες ανέχονται, αν δεν συγκαλύπτουν,
πολλές από τις αιτίες που προκαλούν τις πλημμύρες, όπως τις καταπατήσεις,
οικοπεδοποιήσεις και το κτίσιμο των ρεμάτων και των χειμάρρων, την οικοδόμηση
των δασικών περιοχών που καίγονται, τις παράνομες συνδέσεις με τα δίκτυα
συλλογής νερών της βροχής και τόσα άλλα.

Το παράδειγμα μερικών κατοίκων της Κορίνθου, οι οποίοι λίγες μόνον ώρες μετά
τις καταστροφικές πλημμύρες της περασμένης εβδομάδας εμπόδισαν τα συνεργεία
της νομαρχίας να ξεμπαζώσουν το ρέμα που έπνιξε την πόλη τους, επικαλούμενοι
δικαστικές αποφάσεις, σύμφωνα με τις οποίες τα μπάζα που έπρεπε να
απομακρυνθούν για να μην ξαναπνιγεί η Κόρινθος, ήταν οικόπεδα που τους ανήκαν
(!), λέει πολλά. Και δείχνει πόσο δύσκολος είναι ο δρόμος μέχρι να γίνει κοινή
συνείδηση ­ σε πολίτες και δημόσιες υπηρεσίες ­ ότι η αποφυγή των πλημμυρών
πρέπει να γίνει καθημερινό βίωμα και πράξη και όχι κλαυθμοί, κατάρες και
οδυρμοί εκ των υστέρων και πάνω από τα ερείπια καταστροφών, που είναι βέβαιο
ότι θα συμβαίνουν εσαεί…