30 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΡΙΣΤΗΝΟΣ

ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ: Στην Κοζάνη.

ΠΙΣΤΕΥΕΙ: Στη Θεία Χάρη, από την ανάποδη.

ΜΙΣΕΙ: Τη βλακεία, που είναι ακατανίκητη και μεταδοτική.

ΘΥΜΩΝΕΙ: Με τους εκδότες που δεν τιμούν τους συγγραφείς.

ΙΔΑΝΙΚΟΙ ΣΥΝΔΑΙΤΥΜΟΝΕΣ: Μπόρχες, Τζόις, Μπέρχαρντ, Ναμπόκοφ, Μπέκετ.

ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΠΟΥ ΘΑ ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΑΝΗΚΕΙ: Αστυνομία Αισθητικού Ελέγχου.

ΕΛΠΙΖΕΙ: Είναι κακόγουστο να ελπίζει κανείς.

Μέλος της Επιτροπής Κρατικών Βραβείων με σημαντικό έργο στον τομέα της Θεωρίας
της Λογοτεχνίας και Κριτικής ο Γιώργος Αριστηνός, με το τελευταίο του βιβλίο,
«Η ακάθιστη σκέψη», συνεχίζει την διερεύνηση του πλαισίου ανάπτυξης και
επηρεασμών της λογοτεχνίας μας. Ο ίδιος προσδιορίζει ότι η «κακή λογοτεχνία»
δεν ταυτίζεται αναγκαστικά με την υψηλή αναγνωσιμότητα, αν και αναγνωρίζει ότι
ο αναγνώστης ρέπει προς την εύπεπτη τέχνη.

ΕΡ.: Best seller: Γιατί τόσο πάθος εναντίον του;

ΑΠ.: Πάθος κατά της κακής λογοτεχνίας.

ΕΡ.: Η εξάπλωση του best seller;

ΑΠ.: Στην έλλειψη αξιών. Εκεί όπου δεν υπάρχουν θεοί, βασιλεύουν τα
φαντάσματα, γράφει ο Νοβάλις.

ΕΡ.: Η κακή λογοτεχνία ταυτίζεται με την υψηλή αναγνωσιμότητα;

ΑΠ.: Όχι αναγκαστικά. Όμως ο αναγνώστης που διαμορφώνεται από ευτελή πρότυπα
δεν μπορεί παρά να ρέπει προς την εύπεπτη τέχνη.

ΕΡ.: Η μεγάλη ποσότητα βιβλίου αυξάνει τις δυνατότητες επιλογής. Πού είναι ο κίνδυνος;

ΑΠ.: Στα κριτήρια.

ΕΡ.: Ποια αυθεντία ορίζει τα κριτήρια; Η δικτατορία μιας ελίτ;

ΑΠ.: Καθόλου. Η μεγάλη παράδοση της λογοτεχνίας.

ΕΡ.: Νεωτερική γραφή. Τι σημαίνει;

ΑΠ.: Τίποτα ιδιαίτερο, παρωχημένο ή σατανικό όπως διατείνονται κάποιοι.

ΕΡ.: Ωστόσο, τη συνδέουν με τη στρυφνότητα.

ΑΠ.: Η τέχνη του λόγου δεν είναι εύγευστη αναγνωστική πουτίγκα.

ΕΡ.: Παρ’ όλα αυτά η ονομαζόμενη παραλογοτεχνία έχει μια αθώα παιδικότητα.
Γιατί να την απορρίψουμε;

ΑΠ.: Όταν μπορείς να βρεις ψημένο κρέας γιατί να φας ωμό;

ΕΡ.: Τελευταίο σας βιβλίο;

ΑΠ.: «Η ακάθιστη σκέψη».

ΕΡ.: Γιατί «ακάθιστη»;

ΑΠ.: Γιατί μετασταθμεύει διαρκώς, είναι ελεύθερη, αντιδογματική.

ΕΡ.: Εικονοκλάστης;

ΑΠ.: Αν δεν έχεις υπάρξει εικονοκλάστης δεν μπορείς να γίνεις εικονολάτρης.

ΕΡ.: Επανάσταση ή μεταρρύθμιση; Μοντερνικότητα ή κλασικισμός;

ΑΠ.: Μια μοντερνικότητα που ορκίζεται στην επανάσταση, γιατί πιστεύει ότι
μόνον έτσι ανανεώνει τον κλασικισμό.

ΕΡ.: Ο μοντερνισμός στην Ελλάδα εξακολουθεί να προκαλεί;

ΑΠ.: Μόνο με τα χτυπήματα που του προκαλούν.

ΕΡ.: Βλέπω σας αρέσουν τα λογοπαίγνια.

ΑΠ.: Είναι αυτονόητο. Η Εκκλησία θεμελιώθηκε πάνω σ’ ένα λογοπαίγνιο. «Tu es
Petrus». «Εσύ είσαι ο Πέτρος».

ΕΡ.: Έχουμε μυθιστόρημα σήμερα;

ΑΠ.: Έχουμε διήγημα. Σ. Δημητρίου, Γ. Σκαμπαρδώνης, Δ. Νόλλας, είναι καλά δείγματα.

ΕΡ.: Δοκίμιο;

ΑΠ.: Ο Ζήσιμος Λορεντζάτος είναι ο τελευταίος από τους μεγάλους. Όχι όμως ο
τελευταίος των Μοϊκανών.

ΕΡ.: Συγγραφέας· στρατευμένος ή αναχωρητής;

ΑΠ.: Ισόβια θητεία στον ουμανισμό, για όσους είναι αισιόδοξοι, εννοείται.

ΕΡ.: Στην εποχή του Internet και της Virtual Reality πόσο μπορεί να επηρεάσει
η λογοτεχνία;

ΑΠ.: Το Ίντερνετ είναι μια κατάκτηση του ανθρώπου, ένα αγαθό. Απ’ όλα όμως τα
αγαθά η γλώσσα είναι το πιο επικίνδυνο.

ΕΡ.: Επικίνδυνο για ποιους;

ΑΠ.: Για την εκάστοτε εξουσία.

ΕΡ.: Η ενοποίηση της Ευρώπης θα εξουδετερώσει τις εθνικές λογοτεχνίες;

ΑΠ.: Πληρώσαμε ακριβά το αντίτιμο του ελληνοκεντρισμού που αιμοδότησε την ηθογραφία.

ΕΡ.: Η ηθογραφία όμως εξέθρεψε έναν Παπαδιαμάντη.

ΑΠ.: Εννοώ μια ολόκληρη ιδεολογία που μας απέκοψε, για ένα διάστημα, από τα έξω.

ΕΡ.: Αυτός είναι ο λόγος που δεν διαβάζουν ελληνική λογοτεχνία στο εξωτερικό;

ΑΠ.: Ένας από τους λόγους. Ο άλλος, λένε, είναι το ανάχωμα της γλώσσας. Κάτι
που δεν πιστεύω.

ΕΡ.: Εσείς τι πιστεύετε;

ΑΠ.: Στην έλλειψη ενός αφομοιωμένου οικουμενισμού.

ΕΡ.: Επομένως η Ελλάδα βρίσκεται στο στάδιο της νεκροφάνειας;

ΑΠ.: Κάτι χειρότερο. Ο Φλωμπέρ έλεγε πως τρία είναι τα στάδια της
ανθρωπότητας. Ο παγανισμός, ο χριστιανισμός και ο εκχυδαϊσμός. Ο τελευταίος
όμως πάντα εγκυμονούσε την αλλαγή.

ΕΡ.: Προς το καλύτερο;

ΑΠ.: Προς το άλλο, το διαφορετικό.