ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Σαμπάνια με φράουλες

Ισαμπέλ Αγιέντε.«Το καλύτερο αφροδισιακό είναι ο έρωτας»

Όταν πέθανε η κόρη της, πίστεψε ότι ο φόβος και ο πόνος ακυρώνουν τα πάντα. Μα
γρήγορα διαπίστωσε ότι πιο ισχυρός απ’ όλα είναι ο έρωτας.

ΓΙΑ πρωινό, ομελέτα με χαβιάρι. Κατά τις δέκα, σαμπάνια με φράουλες. Το
μεσημέρι φρέσκα όστρακα, «από το στόμα του εραστή», κινέζικα ζυμαρικά με
ελαιόλαδο, τρούφα και όλων των ειδών τα μανιτάρια. Για επιδόρπιο, ώριμο μάνγκο
φλαμπέ. Έπειτα, ένας καλός ύπνος, μια βόλτα και μουσική για την ανάκτηση
δυνάμεων. Και για βραδινό, φρέσκα θαλασσινά με αγκινάρες και σπανάκι και ένα
ελαφρύ επιδόρπιο, αφού τα βαριά φαγητά κάνουν κακό στον έρωτα: κρέμα με κανέλα
κι από πάνω αμύγδαλα. Όλα αυτά, βέβαια, συνοδευόμενα από καλά κρασιά.

Η Ισαμπέλ Αγιέντε σιωπούσε επί τρία χρόνια. Το τελευταίο της βιβλίο, που είχε
γράψει υπό το κράτος του πόνου για τον θάνατο της κόρης της Πάουλα, κόντεψε να
την πάρει από κάτω. «Ο πόνος είναι μια διαδικασία που πρέπει να την περάσεις,
δεν ωφελεί να προσπαθήσεις να τον αποφύγεις ή να πάρεις χάπια», λέει στους
δημοσιογράφους στη Βαρκελώνη όπου βρέθηκε αυτές τις μέρες. Κι επειδή ο χρόνος
είναι το καλύτερο φάρμακο, έφτασε μια στιγμή που αισθάνθηκε ξανά την ανάγκη να
φάει, να αναπνεύσει, να κάνει έρωτα. «Το πρώτο που επιστρέφει είναι το σώμα.
Έπειτα η διανοητική περιέργεια. Το καλύτερο αφροδισιακό είναι ο έρωτας, η
συμπόνια και το γέλιο: ερωτεύομαι πάντοτε τους ανθρώπους που με κάνουν να γελώ».

Η χιλιανή συγγραφέας σώπασε για τρία χρόνια, αλλά όταν έπιασε ξανά το μολύβι
(ή μήπως τον υπολογιστή;) βάλθηκε να γράψει αφροδισιακά μενού. Το τελευταίο
της βιβλίο λέγεται «Αφροδίτη. Παραμύθια, συνταγές και άλλα αφροδισιακά» (εκδ.
Plaza y Janes). Αν και οι περισσότερες συνταγές είναι για δύο άτομα, υπάρχουν
κι εκείνες που περιλαμβάνονται στο τμήμα των οργίων. Όλες είναι δοκιμασμένες,
όλες είναι σίγουρες κι όλες είναι ερωτικές. «Μετανιώνω για όλες τις δίαιτες
που έχω κάνει, όπως και για τις ευκαιρίες που είχα να κάνω έρωτα και τις
κλώτσησα», λέει με εμφανή πίκρα η συγγραφέας του «Σπιτιού των Πνευμάτων».

Πώς γίνεται όμως ­ τη ρώτησαν οι δημοσιογράφοι ­ να ασχολείται με αφροδισιακά
μια γυναίκα 55 ετών; «Είναι περίεργο ότι όσοι γράφουν για αφροδισιακά έχουν
περάσει τα πενήντα. Η γυναίκα γίνεται αόρατη σ’ αυτή την ηλικία. Δεν υπάρχει
θέση στην αγορά του σεξ γι’ αυτήν.

Είναι ένα πρόβλημα, γιατί μπορεί να έχεις θριαμβεύσει στο επάγγελμά σου, αλλά
στον άλλο τομέα δεν υπάρχεις, κι αυτοί που σου αρέσουν είναι οι άνδρες κατά 20
χρόνια νεώτεροί σου, αφού οι πενηντάρηδες είναι βαρετοί και πάσχουν όλοι από
προστάτη. Ο homo eroticus είναι ένας άνδρας που ξέρει να μαγειρεύει, γιατί
είναι η αντίθετη εικόνα από τη συνηθισμένη».

Όσο για το ερωτογόνο σημείο της γυναίκας, «βρίσκεται πίσω από το αυτί, μην το
ψάχνετε αλλού». Τώρα ξέρουμε. Και δεν έχουμε καμιά δικαιολογία.