[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Η ΠΑΛΛΑΪΚΗ Άμυνα είναι μια σοβαρή υπόθεση. Ιδιαίτερα για όλα εκείνα τα
ελληνικά νησιά που βρίσκονται κοντά στα παράλια της Τουρκίας. Και τώρα, που ο
ουρανός στο Αιγαίο σκοτεινιάζει, είναι αναγκαίο ­ όσο ποτέ άλλοτε ­ η οργάνωσή
της να ξεφύγει από τις γραφειοκρατικές διαδικασίες και τις μεγαλόστομες
εξαγγελίες και να στηθεί πάνω σε γερές βάσεις. Όταν η Δέσποινα Αχλαδιώτη ύψωνε
καθημερινά πριν από 60 χρόνια την ελληνική σημαία στη νησίδα Ρω, και
ουσιαστικά ήταν και ο φρουρός της, δεν θα μπορούσε να φανταστεί ποτέ ότι δεν
θα ερχόταν η μέρα που οι γυναίκες των νησιών θα έπρεπε να ήταν καλά
εκπαιδευμένες «για να μην αφήσουν κανένα πόδι Αγαρηνού να πατήσει στον τόπο
μας», όπως μου έλεγε σε κάθε συνάντησή μας. Από τότε πέρασαν 20 χρόνια και
μόλις τώρα εξαγγέλλεται η συμμετοχή των γυναικών στην Παλλαϊκή Άμυνα.

Ήταν κάτι που δεν ξάφνιασε τις γυναίκες των νησιών του Αιγαίου. Η
πραγματικότητα είναι ότι το ήθελαν εδώ και πολύ καιρό. Από την περίοδο της
εισβολής των Τούρκων στην Κύπρο και μέχρι την πρόσφατη κρίση στα Ίμια. Όπου ο
γυναικείος πληθυσμός ­ και αυτό είναι η μεγάλη αλήθεια ­ ήθελε να πάρει μέρος
στην επιστράτευση, αλλά δεν υπήρχαν ούτε σχέδια ούτε τίποτα!

Τώρα όλες οι γυναίκες την υπόθεση της Παλλαϊκής Άμυνας την βλέπουν με καλό
μάτι. Όμως, για να πετύχει η Παλλαϊκή Άμυνα και ουσιαστικά να καταστεί
αποτελεσματική σε μια πιθανή ελληνοτουρκική σύρραξη (διότι ­ κακά τα ψέματα ­
μόνο για ένα τέτοιο ενδεχόμενο οργανώνεται), θα πρέπει να αναθεωρηθεί η
οργάνωσή της στον τομέα των εφέδρων. Αυτών που ονομάζουμε εθνοφυλάκων.

Και, βέβαια, η συμμετοχή των γυναικών σ’ ένα τέτοιο σύστημα είναι απαραίτητη.
Μόνο που δεν θα πρέπει να δούμε το ζήτημα σαν μια προχωρημένη εξέλιξη ή σαν
μια «δικαίωση» της ισότητας των δύο φύλων.

Την «κακιά ώρα» όλοι πρέπει να μπορούν να την αντιμετωπίσουν. Να ξέρουν ότι
πολλές γυναίκες στα νησιά θέλουν ­ αν χρειαστεί ­ να πιάσουν και τα όπλα.
Όμως, να ξέρουν και πώς να τα χρησιμοποιήσουν.

Η πραγματικότητα είναι πως οι γυναίκες στα νησιά θέλουν τη συμμετοχή τους στην
Παλλαϊκή Άμυνα. Ακόμα και να φορέσουν το χακί και να πιάσουν το όπλο. Μόνο που
η στράτευσή τους πρέπει να επεκταθεί αναλόγως σ’ ολόκληρη τη χώρα. Όχι δηλαδή
άλλες γυναίκες να εκπαιδεύονται στον Στρατό και κάποιες άλλες την ίδια ώρα να
πίνουν φραπέδες στα ζαχαροπλαστεία του Κολωνακίου!