ΜΑΤΙΕΣ Σαμαράκης

«ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ βαριούνται τις Κυριακές», έλεγε ένα παλιό γαλλικό τραγούδι. Και
είναι αλήθεια, αν κρίνω από τον γιο μου και την κόρη μου. Δεν βαριούνται,
όμως, μόνο τις Κυριακές, τα παιδιά. Βαριούνται και τους υποχρεωτικούς
εκκλησιασμούς και τις δεξιώσεις και τα «φιλολογικά τέια» και τις επίσημες
ομιλίες και τους δημάρχους, με τα καλά τους και τις κυρίες τους, και τους
στρατηγούς με τα παράσημά τους. Θέλουν ελεύθερον αέρα τα παιδιά και μουσική
και φασαρία και κίνηση και γέλιο.

Κι όμως, την περασμένη Κυριακή, εκατό, τουλάχιστον, παιδιά, 15-16 χρόνων,
χωρίς κανείς να τα ‘χει υποχρεώσει, χωρίς κανείς να τα ‘χει πιέσει,
στριμώχτηκαν σ’ ένα ξενοδοχείο και στάθηκαν όρθια, επί μιάμιση ώρα, δίχως να
βγάλουν άχνα, για να παρακολουθήσουν την τελετή ανακήρυξης ως επίτιμου δημότη
­ δηλαδή, λόγους και κόντρα λόγους και χειραψίες και πλακέτες ­ ενός συγγραφέα!

Αυτό το θαύμα έγινε στην Πύλο. Για τον Αντώνη Σαμαράκη. Που σαγηνεύει τα
παιδιά. Αλλά και τους εφήβους. Το έζησα αυτό, πέρυσι, στην Πάτρα. Το έζησα και
στην Πύλο. Και θα το ξαναζήσω σίγουρα και σε άλλες πόλεις. Γιατί, όπως έγραφαν
και «ΤΑ ΝΕΑ» πρόσφατα, δεκάδες πόλεις επιθυμούν να κάνουν επίτιμο δημότη τους
τον δημιουργό του «Λάθους» και του «Ζητείται ελπίς».

Ήταν ωραία στην Πύλο. Άνοιξη, μες στο φθινόπωρο, παιδιά που χειροκροτούσαν,
θάλασσα, ομορφιά, ο Αντώνης, βαθύτατα συγκινημένος. Γιατί, εκτός απ’ όλα τ’
άλλα, η γυναίκα του, η σύντροφός του, η Ελένη, στην Πύλο γεννήθηκε κι εκεί
έζησε τα παιδικά της χρόνια.

Συγκινημένος, όμως, δεν ήταν μόνον ο Αντώνης. Ήταν κι οι παλιοί και νέοι φίλοι
του, που πήραν το λόγο, για «να του σφίξουν θερμά το χέρι»: ο δήμαρχος
Βρεττάκος, ο νομάρχης Π. Φωτέας, ο υπουργός Ναυτιλίας Στ. Σουμάκης, ο γραμ.
του Υπουργικού Συμβουλίου Σωκρ. Κοσμίδης κι ένα κοριτσάκι, από τη Βουλή των
Εφήβων, που είπε μόνο δυο λεξούλες και άφησε στα χέρια του αγαπημένου της
συγγραφέα μιαν αγκαλιά λουλούδια.

Η τελετή έγινε στο… εστιατόριο του ξενοδοχείου Καραλή! Υπέροχο το ξενοδοχείο
­ πάνω στη θάλασσα ­ αλλά πολύ μικρό το εστιατόριό του για μια τέτοια
εκδήλωση: τοποθετήθηκαν 150 καρέκλες, για επίσημους και καλεσμένους, η αίθουσα
γέμισε ασφυκτικά και τα παιδιά έμειναν απέξω, στον εξώστη! Και όλα αυτά, γιατί
δεν υπάρχει στην Πύλο, μια πόλη με ιστορία, ένα Πνευματικό Κέντρο, ένας χώρος
για ομιλίες, εκθέσεις, προβολές κ.λπ.

Θα επανέλθω.