ΜΑΡΙΝΑ ΚΑΡΕΛΛΑ 30 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ

ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ: Στην Αθήνα

ΣΠΟΥΔΑΣΕ: Με τους Τσαρούχη, Τέτση, Βακαλό, στη Σχολή Καλών Τεχνών, στο
Παρίσι και Κοκόσκα και τελικά με τον εαυτό της, ψάχνοντας!

ΘΕΩΡΕΙ ΔΑΣΚΑΛΟ: Τον Τσαρούχη

ΚΑΙ ΜΑΘΗΤΗ…: Θα δείξει ο χρόνος.

ΠΡΙΓΚΙΠΙΣΣΑ Ή ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ: Το ένα δεν αποκλείει το άλλο.

ΖΩΓΡΑΦΙΖΕΙ ΓΙΑΤΙ…: Είναι σαν να μιλάει

ΔΙΑΒΑΖΕΙ: Ποίηση γιατί είναι γεμάτη εικόνες

ΑΝ ΖΩΓΡΑΦΙΖΕ ΤΟ ΠΟΡΤΡΕΤΟ ΤΗΣ ΘΑ ‘ΧΕ ΧΡΩΜΑ: Είναι έγχρωμη.

Θεωρεί τις δημόσιες σχέσεις σημαντικές γιατί «γνωρίζουν τον καλλιτέχνη στο
κοινό και έτσι δημιουργείται μια αμφίδρομη σχέση». Κρίνει ότι η πορεία του
καλλιτέχνη στην τέχνη είναι μοναχική. Η Μαρίνα Καρέλλα υποστηρίζει ότι ο
δάσκαλός της, Γιάννης Τσαρούχης, είναι βαθιά ριζωμένος μέσα της σαν φιλοσοφία ζωής.

ΕΡ.: Τι χρώμα έχει η ζωγραφική;

ΑΠ.: Το χρώμα που θέλεις να της δώσεις.

ΕΡ.: Και η γλυπτική;

ΑΠ.: Έχει χρώμα απ’ τον εαυτό της. Λόγω του όγκου της, το παίξιμο της σκιάς
και του φωτός δημιουργούν το χρώμα της.

ΕΡ.: Το λευκό είναι χρώμα;

ΑΠ.: Γίνεται χρώμα εφόσον χρωματίζεται η σκιά δίπλα του.

ΕΡ.: Δημόσιες σχέσεις: αναδεικνύουν τον καλλιτέχνη ή απλώς τον προωθούν;

ΑΠ.: Είναι σημαντικές, γιατί γνωρίζοντας το κοινό τον καλλιτέχνη δημιουργείται
μια αμφίδρομη σχέση.

ΕΡ.: Είστε σύγχρονη, παραδοσιακή, κλασική ζωγράφος;

ΑΠ.: Κατά των σχηματικών κατατάξεων.

ΕΡ.: Κάποτε υπήρχαν κινήματα. Σήμερα η τέχνη είναι μοναχική;

ΑΠ.: Σήμερα δεν υπάρχει κανένα σημαντικό κίνημα.

ΕΡ.: Κι εσείς μοναχική δημιουργός;

ΑΠ.: Στη ζωή είμαστε μοναδικοί και στην τέχνη μοναχικοί.

ΕΡ.: Η σκηνογραφία όμως είναι «συλλογική» δημιουργία, γι’ αυτό την εγκαταλείψατε;

ΑΠ.: Δεν κάνουμε πάντα αυτό που μας αρέσει πολύ.

ΕΡ.: Ο δάσκαλος Τσαρούχης πού κρύβεται στα έργα σας;

ΑΠ.: Βαθιά ριζωμένος μέσα μου σαν φιλοσοφία ζωής.

ΕΡ.: Η Ελλάδα ­ λένε ­ είναι φως. Η απουσία του από τα έργα σας είναι απουσία της;

ΑΠ.: Τα πάντα είναι θέμα φωτός.

ΕΡ.: Η ζωγραφική είναι χρώματα, σπουδή, ταλέντο ή…

ΑΠ.: Είναι έμπνευση, πολλή δουλειά και προβληματισμός κάθε στιγμής.

ΕΡ.: Πουλάτε τα έργα σας, γιατί;

ΑΠ.: Γιατί τα έργα τέχνης δεν είναι για τις αποθήκες.

ΕΡ.: Είναι μια μορφή «αφαίρεσης» στα έργα σας η «κεκαλυμμένη» αλήθεια;

ΑΠ.: Αφαίρεση όταν την χρειάζομαι και αλήθεια που παίρνει τη μορφή που θέλει.

ΕΡ.: Κι αν κάποιος τραβήξει τις αόρατες κουρτίνες σας, τι θα δει;

ΑΠ.: Ό, τι θέλει ο καθένας

ΕΡ.: Βάζετε σκιές στις εικόνες, καλύπτετε τα αντικείμενα, ξεβάφετε τα χρώματα,
θαμπώνετε τα πρόσωπα. Είναι ευχή ή στάση;

ΑΠ.: Κάθε καλλιτέχνης έχει την προσωπική του γραφή. Ό, τι και να κάνει τον
οδηγεί πια το ίδιο το έργο.

ΕΡ.: Αυτά τα άυλα πέπλα είναι μια μορφή εξιδανίκευσης, απάλυνσης των αιχμών
που ‘χουν τα πράγματα;

ΑΠ.: Ψάχνω μια καλύτερη πνευματικότητα. Ένα χώρο πέραν της αυγής.

ΕΡ.: Αμύνεσθε με τις σκιές;

ΑΠ.: Οι σκιές και τα φώτα είναι μέρος του ίδιου συνόλου, ουσία του ανθρώπου.

ΕΡ.: Και οι πτυχές, ποια ροή απεικονίζουν;

ΑΠ.: Οι πτυχές βουνά, οι πτυχές λαγκάδια, οι πτυχές τραγούδι.

ΕΡ.: Η σκιά στα έργα σας είναι μια μορφή expression επί της impression;

ΑΠ.: Υπάρχει ζωή και φως χωρίς από δίπλα πολύ βαθιά σκιά;

ΕΡ.: Τελικά αρνείσθε την αλήθεια των πραγμάτων που ξέρετε και ηθελημένα ­ ή εκ
των πραγμάτων ­ αγνοείτε;

ΑΠ.: Η ανυλοποίηση των εικόνων γίνεται περνώντας από την αφαίρεση της
στιγμιαίας ματιάς, γίνονται τελικά μια άλλη πραγματικότητα της μνήμης και του υποσυνειδήτου.

ΕΡ.: Παντρεμμένη μ’ ένα πρίγκιπα. Πόσο κοντά στην αλήθεια της ζωής είναι
ένας… πρίγκιπας;

ΑΠ.: Εξαρτάται από τον πρίγκιπα.

ΕΡ.: Είναι η ζωγραφική σας μια «άρνηση της ύλης»;

ΑΠ.: Η επιδερμίδα του πίνακα είναι όσο σημαντική και η εικόνα.

ΕΡ.: Άυλη ύλη, σκοτεινό φως, άχρωμα χρώματα. Πού είναι η αλήθεια;

ΑΠ.: Ποια είναι η αλήθεια;

ΕΡ.: Τι μας λέτε ζωγραφίζοντας;

ΑΠ.: Αν πάρεις την πραγματικότητα και την ονειρευτείς βρίσκεσαι σ’ έναν άλλο
κόσμο απέραντης αυγής.