ΑΥΤΟΙ

… δεν είναι όπως η δεξιά, ψυχρή, μεταλλική, τετράγωνη. Η αριστερά ­ στις
μέρες μας ­ έχει καημούς, είναι συναισθηματική. Μια Αρτεμις, θεά κυνηγός:
συγκινήσεων και οραμάτων. Γι’ αυτό και έχει πάντοτε ανάγκη από συγκρούσεις,
από ρήξεις, από δάκρυα οργής και δάκρυα χαράς. Η ιταλική πολιτική κρίση έληξε
μέσα σ’ ένα κλίμα συγκινητικών ασπασμών μεταξύ συντρόφων, μ’ ένα κοινό
καθαρτήριο λουτρό συμφιλίωσης στα ύδατα του στυγνότερου ως τώρα προϋπολογισμού
λιτότητας ­ καθώς ο αντάρτης Φάουστο Μπερτινόττι τον υπερψήφιζε πανηγυρικά
δηλώνοντας ότι τον…. απορρίπτει. Από τους χρονικογράφους δεν διέφυγαν τα
στοιχεία ψυχοδράματος που περιέκλειε η όλη ιλαροτραγωδία. Σχολιάζουν, συχνά με
μια δόση χιούμορ, τις πρόσφατες «δραματικές» στιγμές στο ρωμαϊκό Καπιτώλιο.
Υπήρχε το έγκλημα (η λιτότητα). Υπήρχε ο κομμός (ο θρήνος για το κατάντημα).
Υπήρξαν μαστιγώσεις και αυτομαστιγώσεις. Και τέλος η λύση, η λύτρωση.

… σ’ όλα αυτά, και ιδίως στη στάση της Κομμουνιστικής Επανίδρυσης, η
απόλαυση της επανάστασης και μαζί, παραδόξως, της έλλειψής της. Λόγοι,
συγκεντρώσεις, ψηφίσματα, όλα όσα άλλοτε θα ονομάζονταν επαναστατική
γυμναστική (τώρα ήσαν η σκιά της), έσειαν επί αρκετά 24ωρα τη Ρώμη και οι
κραδασμοί, με τη βοήθεια και του σεισμού, χάραζαν τους πίνακες του Τζιόττο και
γκρέμιζαν τα κωδωνοστάσια της Ούμπρια. «Διαδρομή ως την άβυσσο αλλά με
επιστροφή ­ σχολίασε η “Στάμπα” στις 15/10. ­ Χωρίς πλέον τη μέθη της μέχρις
εσχάτων ρήξης, αλλά με τον ίλιγγο μιας καταστροφής που αποδεικνύεται
αναστρέψιμη. Μια εκρηκτική απελευθέρωση συναισθημάτων, ένα ερζάτς του πάλαι
ποτέ επαναστατικού πάθους».

… αυτή η κρίση. Απ’ όλα: «Είδαμε ηθοποιούς και τηλεοπτικούς αστέρες να
απευθύνουν σπαραχτικές εκκλήσεις στον Φάουστο να αυτοσυγκρατηθεί. Είδαμε
ολόκληρο σόου, το “Φαντάστικο”, αφιερωμένο στον φοβερό και τρομερό
Μπερτινόττι. Βγήκαν στο γυαλί συνταξιούχοι με εκφράσεις εσχάτης οδύνης, να
ικετεύουν τους κομμουνιστές να μην ανακόψουν την πορεία της “αλλαγής”. Βγήκαν
“γυναίκες της Ελιάς” που ολοφύρονταν για τη συμφορά και ορκίζονταν πίστη στον
Ρομάνο Πρόντι Ως και Σταχανοβίτες της λιτότητας κατέφθασαν από την επαρχία,
όπως σε πίνακες του σοσιαλιστικού ρεαλισμού, να υποδείξουν ­ με τη φρονιμάδα
και το κύρος ψημένων αγωνιστών ­ στη μια αριστερά και στην άλλη να κηρύξουν
λήξη επιτέλους στην έριν που τις χώριζε.

… λοιπόν γενική. Μια σύντομη επίσκεψη ­ με επιστροφή όμως ­ σε τοπία
παλαιότερα και πιο ηρωικά. Και ανάμεσα στους καπνούς, κραυγές όπως
«μασκαράδες», «είστε αλιτήριοι», και άλλα πολλά που ακούστηκαν στη Βουλή.
Κραυγές ενάντια στους προδότες αλλά και στην πεισματάρα αριστερά που
τορπιλλίζει την κυβερνώσα αριστερά. Δονήσεις συνταρακτικές, είπαν μερικοί
αναλυτές, αλλά και θετικές. Κρατούν την αριστερά σφριγηλή. Της δίνουν κουράγιο
για νέους αγώνες ­ άσχετα πώς θα λήξουν κι αυτοί. Και το σπουδαίο, σπρώχνουν
τη δεξιά ακόμη πιο κάτω, στην καταπακτή. Απ’ τη στιγμή που η αριστερά μπορεί
και κάνει παιχνίδι μόνη της ­ όπως κάναν τόσα χρόνια οι συντηρητικοί ­ ο
αντίπαλος καταντάει θεατής. Και τι χαρά στο τέλος, με την ομόνοια που
ξανακερδίζεται. Όπως στο 5ο μέρος της Ποιμενικής, όταν το φλάουτο ξαναφέρνει
τα πουλιά. Μοιάζει όλοι να λένε «Σ’ ευχαριστούμε, Μπερτινόττι», λέει η
«Στάμπα». Τελευταίο στάσιμο, χορός θριαμβικός. Έξοδος.