[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΟΣΟΙ νόμιζαν ότι η γνωστή κατάρα των ελληνικών αεροδρομίων, εξαιτίας της
οποίας ταλαιπωρούνται εκατομμύρια επιβάτες κάθε χρόνο και γίνεται αφορμή για
δυσφήμηση της χώρας και του τουρισμού της στο εξωτερικό, υπάρχει μόνο το
καλοκαίρι, πρέπει να αναθεωρήσουν την άποψή τους.

Τώρα, τα τελευταία χρόνια δηλαδή, η αρρώστια των ελληνικών αεροδρομίων
εμφανίζεται όλο τον χρόνο: πότε με τους εργαζόμενους στην Ολυμπιακή Αεροπορία
και πότε με τους εργαζόμενους στην Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας, όποιος
επιθυμεί να ταξιδέψει αεροπορικώς το πρώτο πράγμα που πρέπει να σκέπτεται,
έτσι όπως απεργούν, κάνουν στάσεις εργασίας, πιστή εφαρμογή κανονισμών κ.λπ.,
δεν είναι αν θα βρει εισιτήριο, αλλά αν η πτήση για την οποία έχει ήδη
αγοράσει (και ακριβοπληρώσει) εισιτήριο, θα γίνει.

Δεν πέρασε μήνας από τότε που αναστατώθηκαν τα αεροδρόμια και οι πτήσεις από
τις κινητοποιήσεις των εργαζομένων στην Ολυμπιακή Αεροπλοΐα, έρχονται τώρα να
διαιωνίσουν την κατάρα οι ελεγκτές εναερίου κυκλοφορίας και οι ηλεκτρονικοί
υπάλληλοι της Υπηρεσίας Πολιτικής Αεροπορίας που έχουν εξαγγείλει από σήμερα
(Σαββατοκύριακο γαρ αύριο…) νέες κινητοποιήσεις με οικονομικά αιτήματα.
Είναι δε σίγουρο ότι μόλις ησυχάσει η κατάσταση με τους ελεγκτές και τους
ηλεκτρονικούς της ΥΠΑ και ανακουφιστούν οι επιβάτες και οι τουρίστες, κάποιος
άλλος κλάδος εργαζομένων που έχει σχέση με τα ελληνικά αεροδρόμια θα ξεκινήσει
νέες κινητοποιήσεις, απεργίες κ.λπ. ώστε να διατηρηθεί η κατάρα…

Άλλωστε οι γιορτές κοντεύουν, πολύς κόσμος θα έχει ανάγκη να μετακινηθεί και
επομένως οι συνθήκες θα ευνοούν και πάλι απεργιακές εκδηλώσεις.

Κάποτε λέγαμε ότι η απεργία είναι το έσχατο όπλο του εργαζόμενου, προκειμένου
να επιτύχει καλύτερες συνθήκες εργασίας, αμοιβής κ.λπ. Φαίνεται ότι, στην
περίπτωση των ελληνικών αερομεταφορών, οι διεκδικήσεις αρχίζουν με απεργία και
καταλήγουν στον διάλογο!

Το ότι αυτό σημαίνει ταλαιπωρία, χαμένο χρόνο και χρήμα για χιλιάδες κόσμο,
δυσφήμηση της χώρας, αναξιοπιστία του τουρισμού της και την οργή της κοινής
γνώμης εναντίον των εκάστοτε απεργών, αυτό κανένας, ούτε οι αρμόδιοι
κυβερνητικοί παράγοντες, ούτε οι ίδιοι οι απεργοί φαίνεται να το αντιλαμβάνονται.

Εκτός και αν, παρά το ότι το καταλαβαίνουν, μας «γράφουν» κανονικά…