ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Η κραυγή της Νουρίτ

«Ο κύριος πρωθυπουργός!». Αν το σκίτσο ήταν ζωντανό, θα έσταζε αίμα. (Του Πανσό, από τη «Μοντ»)

«Μπίμπι, τι έκανες;». Η απεγνωσμένη κραυγή μιας απαρηγόρητης γυναίκας.

ΜΕΤΑΞΥ των οκτώ ατόμων που έχασαν τη ζωή τους στη βομβιστική επίθεση της 4ης
Σεπτεμβρίου, στην Ιερουσαλήμ, ήταν και η 14χρονη Σμαντάρ Ελχανάν. Ο παππούς
της, ο στρατηγός Ματιτυάχου Πελέντ, συνέβαλε αποφασιστικά στη νίκη του Ισραήλ
το 1967 αλλά τα τελευταία χρόνια υποστήριζε με πάθος τον ισραηλο-παλαιστινιακό
διάλογο. Η μητέρα της ήταν συμμαθήτρια και παιδική φίλη του σημερινού
πρωθυπουργού. Μα όταν ο Νετανυάχου της τηλεφώνησε για να την συλλυπηθεί, το
μόνο που του είπε κλαίγοντας ήταν: «Μπίμπι, τι έκανες;».

Ας αφήσουμε κατά μέρος τις γεωπολιτικές αναλύσεις. Το ξέσπασμα της Νουρίτ
Πελέντ-Ελχανάν στην τελευταία «Μοντ Ντιπλοματίκ» τα λέει όλα. «Θεωρώ την
κυβέρνηση του Νετανυάχου έμμεσα υπεύθυνη για τον θάνατο της κόρης μου και όλων
εκείνων που έχασαν τη ζωή τους σε παρόμοιες συνθήκες. Η πολιτική του συνιστά
διαρκή πρόκληση κατά του παλαιστινιακού λαού. Είναι μια πολιτική που ωθεί τους
καμικάζι να πραγματοποιούν αυτές τις βδελυρές τρομοκρατικές πράξεις που
κοστίζουν τη ζωή αθώων, όπως της κόρης μου Σμαντάρ». Κι όχι μόνο αυτό, αλλά «η
κυβέρνηση δεν προστατεύει τους πολίτες από τους εξτρεμιστές. Όποιος παίζει με
τη φωτιά πρέπει πρώτα απ’ όλα να εγγυάται την ασφάλεια των συμπατριωτών του.
Αισθάνομαι απολύτως προδομένη από αυτή την κυβέρνηση».

Η Νουρίτ αδυνατεί να ταυτιστεί με τη χώρα της. «Εδώ και τριάντα χρόνια, το
Ισραήλ ακολουθεί μια καταστροφική πολιτική τόσο για μας όσο και για τους
γείτονές μας. “Εμείς” καταλάβαμε τεράστιες εκτάσεις, εξευτελίσαμε και
εκμεταλλευτήκαμε άνδρες και γυναίκες, καταστρέψαμε σπίτια και πολιτισμούς. Και
τώρα έρχεται η απάντηση. Δεν μπορείς να σκοτώνεις, να κάνεις έναν ολόκληρο λαό
να πεινάει, να τον περιορίζεις σε θυλάκους, να τον ταπεινώνεις, χωρίς μια μέρα
να εκραγεί. Αυτό είναι το μάθημα της Ιστορίας. Ο Μπίμπι, όμως, δεν έχει την
παραμικρή ιδέα από Ιστορία. Για μένα, δεν υπάρχει διαφορά ανάμεσα στον
τρομοκράτη που σκότωσε την κόρη μου και τον ισραηλινό στρατιώτη που δεν άφησε
μια έγκυο Παλαιστίνια να περάσει ένα οδόφραγμα με αποτέλεσμα να χάσει το παιδί της».

Η Νουρίτ δεν ζητάει εκδίκηση ­ ερωτήματα θέτει: Πώς θα έπρεπε να αντιδράσει
ένας Παλαιστίνιος που οι δυνάμεις κατοχής ανατίναξαν το σπίτι του; Τι πρέπει
να κάνει ένας αγρότης που είδε να ξεριζώνουν τις ελιές του για να δώσουν τη
θέση τους σε έναν εβραϊκό οικισμό; Μήπως ο καμικάζι που σκότωσε την κόρη μου
σκεφτόταν τη νεαρή αδελφή του που το σπίτι της είναι άδειο και την βασανίζει η
πείνα εξαιτίας του αποκλεισμού;

Η καρδιά της Νουρίτ ματώνει, μα η φωνή της ακούγεται καθαρή. «Να φύγει αυτό το
επικίνδυνο και ανεύθυνο καθεστώς που παίζει με τη ζωή μας, με την τύχη των
παιδιών μας, με το μέλλον της χώρας μας. Αλλοιώς οι φλόγες του πολέμου θα
τυλίξουν τα πάντα».