ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Το χαμόγελο της Μπάρμπι

Μίκυ & Μίνυ. Αυτό το σπάνιο κομμάτι από λευκοσίδηρο πωλείται την ερχόμενη Τρίτη σε δημοπρασία στη Βρετανία και αναμένεται να «πιάσει» 7-9 εκατομμύρια δρχ.

«Τoyς R Us»: Τα Παιχνίδια Είμαστε Εμείς. Είναι δυνατόν ένας τόσο αλαζονικός
τίτλος να μη συνοδεύεται από σκάνδαλα;

ΚΕΦΙ, χαρά και ευτυχία: αυτή την εικόνα σχηματίζει κανείς στο μυαλό του
ακούγοντας τον καταιγισμό των διαφημίσεων παιχνιδιών από το ραδιόφωνο, που θα
γίνουν ασφαλώς ακόμη περισσότερες όσο πλησιάζουν τα Χριστούγεννα. Πρόσφατη
απόφαση ενός αμερικανικού δικαστηρίου μας επαναφέρει στη σκληρή
πραγματικότητα. Το δικαστήριο του Μαϊάμι έκρινε τη μεγαλύτερη αλυσίδα πώλησης
παιχνιδιών του κόσμου ένοχη για παραβίαση της νομοθεσίας κατά των μονοπωλίων
και για «price fixing», δηλαδή τεχνητή διατήρηση των τιμών στα ύψη. Μ’ άλλα
λόγια, γράφει ο Βιττόριο Τσουκόνι σ’ ένα τρυφερό όσο και οργισμένο σημείωμά
του στη «Ρεπούμπλικα», η αλυσίδα αυτή που έχει ετήσιο τζίρο κάπου 1,5 τρισ.
δρχ. (!) ήθελε να κλέψει τα Χριστούγεννα. Να μην αφήσει κανέναν άλλο να
πουλάει κούκλες, αρκουδάκια, τρενάκια κι αυτά τα αντιπαθητικά Tamagotchi. Και
για να το πετύχει, δεν δίστασε να μεταμφιέσει κατασκόπους της σε μαμάδες,
μπαμπάδες, ακόμη και παιδάκια, και να τους στείλει στους ανταγωνιστές της για
να κλέψουν ιδέες και στρατηγικές.

Αν δεν το έκανε η «Toys R Us», θα το έκανε κάποιος άλλος. Οι μεγάλες
βιομηχανίες παιχνιδιών είναι πλέον τόσο ισχυρές, ώστε είναι σε θέση να
επιβάλλουν στους σχεδιαστές και τα στούντιο τους κανόνες τους. Δεν υπάρχει
ταινία του Ντίσνεϋ που να μη γυρίζεται σε συνεργασία με τους κατασκευαστές των
αντίστοιχων παιχνιδιών. Τα σχέδια της Ποκαχόντας και του Βασιλιά των
Λιονταριών τροποποιήθηκαν έτσι ώστε οι κούκλες και τα ζώα να κατασκευάζονται
φτηνότερα και ευκολότερα. Οι τελευταίες ταινίες με τον Μπάτμαν έχουν χάσει την
ατμόσφαιρα των παλιών παραγωγών γιατί δεν άρεσε στους toy-makers.

Αποφασιστικό ρόλο στην εξέλιξη αυτή έπαιξε η παγκοσμιοποίηση της οικονομίας.
Για να αντιμετωπίσουν τον ανταγωνισμό και άρα να μειώσουν το κόστος των
προϊόντων τους, οι κατασκευαστές παιχνιδιών κλείνουν τα εργοστάσιά τους στις
Ηνωμένες Πολιτείες και την Ευρώπη και ανοίγουν άλλα στην Κίνα, την Ταϊλάνδη,
το Μεξικό και την Ινδονησία. «Μα έτσι δίνω δουλειά στους φτωχούς του Τρίτου
Κόσμου», δικαιολογείται ο πρόεδρος της μεγαλύτερης πολυεθνικής παιχνιδιών στον
κόσμο, της Mattel, που ο μισθός του υπερβαίνει κατά πολύ το άθροισμα των
μισθών των 11.000 υπαλλήλων του στην Κίνα. Δουλειά όμως σε συνθήκες
απάνθρωπες, καταγγέλλει η Ένωση Βρετανικών Συνδικάτων, σημειώνοντας ότι οι 75
δρχ. τη μέρα (!!) που εισπράττουν οι Κινέζοι εργάτες είναι πολύ κάτω από το
όριο επιβίωσης ακόμα και σ’ αυτή τη χώρα…

«Το χαμόγελο της Μπάρμπι δεν είναι τόσο χαριτωμένο αν το κοιτάξει κανείς μέσα
από τα εργοστάσια», δήλωσε η Αμερικανίδα βουλευτής Μάρσυ Κάπτορ επιστρέφοντας
πρόσφατα από επίσκεψη σε εργοστάσιο που κατασκευάζει τις δημοφιλείς κούκλες
στο Τζιλίν της Κίνας. Από πυρκαγιά που ξέσπασε πριν από λίγο καιρό εκεί
πέθαναν 45 εργάτριες. Μα ήταν κίτρινες, δεν μετράνε.