Το συναίσθημα ζει ακόμα

Η ΣΚΗΝΗ με τον οπαδό της ΑΕΚ να προσκυνάει τον Ντέμη Νικολαΐδη στο χόρτο του
ΟΑΚΑ μετά τη λήξη του ντέρμπι Ολυμπιακού – ΑΕΚ δεν είναι σίγουρα συνηθισμένο
φαινόμενο στον επαγγελματικό κόσμο του ποδοσφαίρου.

Ο Ντέμης Νικολαΐδης είχε πετύχει πριν από μισή ώρα το γκολ που έδωσε μια
σπουδαία νίκη στην ΑΕΚ, αλλά βέβαια δεν ήταν αυτός ο λόγος για μια τέτοια
ασυνήθιστη ενέργεια από τον εκδηλωτικό οπαδό.

Όταν ο σκόρερ του ντέρμπι έβγαλε την φανέλα για να την πετάξει στην κερκίδα
των φίλων της ομάδας του φάνηκε η αιτία: ένα τατουάζ με τον δικέφαλο αετό στο
αριστερό μπράτσο του Νικολαΐδη αποδεικνύει αυτό που συγκίνησε τον νεαρό οπαδό.

Ό, τι πέρα από τα συμβόλαια, τις μεταγραφές και τα πριμ ενός επαγγελματικού
χώρου υπάρχει ακόμα και στο δικό μας ποδόσφαιρο το συναίσθημα.

Άλλωστε, η ιστορία του Ντέμη Νικολαΐδη και η επιμονή του να μεταγραφεί στην
ΑΕΚ, όταν ήταν περιζήτητος από τις άλλες μεγάλες ομάδες, είναι γνωστή. Δεν
είναι η αξία του παίκτη που οδηγεί τα περισσότερα συνθήματα των φίλων της
ομάδας του στο πρόσωπό του.

Είναι το image ενός ποδοσφαιριστή, που μέσα στο γήπεδο δεν χρησιμοποιεί μόνο
τα πόδια και το μυαλό, όπως επιτάσσει το συμβόλαιό του, αλλά και την καρδιά
για την ομάδα που λατρεύει.

ΑΣΥΝΗΘΙΣΤΗ ΚΙΝΗΣΗ

Και στο μπράτσο ο Δικέφαλος. Ο Ντέμης Νικολαΐδης κλαίει, πονάει αλλά και χαίρεται για τις επιτυχίες της ΑΕΚ

Το ίδιο ασυνήθιστη, για τις τελευταίες δύο δεκαετίες, ήταν η κίνηση του Ντέμη
Νικολαΐδη που έκλαψε στην Τούμπα, όταν αναγκάστηκε λόγω τραυματισμού να
εγκαταλείψει τους συμπαίκτες του στον αγωνιστικό χώρο.

Δύο ακραία παραδείγματα μιας καθημερινής αλήθειας. Υπάρχουν ακόμα παίκτες που
πονάνε για τη φανέλα.

Αν γυρίσουμε το ρολόι του χρόνου μερικά χρόνια πίσω θα βρούμε κυρίως στην ίδια
ομάδα, την ΑΕΚ, πολλά παραδείγματα ποδοσφαιριστών που ήταν πρώτα ΑΕΚτζήδες και
μετά επαγγελματίες παίκτες.

Ίσως ακριβώς αυτό τους έκανε να κλείσουν τα μάτια στα εκατομμύρια που
στρώθηκαν στα πόδια τους για ν’ αλλάξουν χρώμα στη φανέλα.

ΕΜΕΙΝΕ ΠΙΣΤΟΣ

Ο Μίμης Παπαϊωάννου, την εποχή που τα χρήματα έκαναν δειλά δειλά την εμφάνισή
τους στο ελληνικό ποδόσφαιρο, έμεινε πιστός στην ΑΕΚ αν και πολλές ομάδες στην
Ελλάδα και το εξωτερικό θα έδιναν πρόθυμα μεγάλο ποσό, για τις μέρες εκείνες,
προκειμένου να τον αποκτήσουν. Ήταν από τους παίκτες που οι φίλαθλοι, ακόμη
και εκείνοι με μεγάλη φαντασία, δεν θα μπορούσαν να σκεφθούν τον «βλάχο» της
ΑΕΚ με τη φανέλα του Παναθηναϊκού, του Ολυμπιακού και της Ρεάλ.

Θωμάς Μαύρος. Έγινε «θεός» στον «ναό» της Νέας Φιλαδέλφειας. Πάντα έδειχνε στο γήπεδο το πάθος του για την ομάδα

Μερικά χρόνια αργότερα ο Θωμάς Μαύρος έγινε ο νέος «θεός» στον «ναό» της Νέας
Φιλαδέλφειας. Υπήρχαν και άλλοι καλοί παίκτες τότε στην ΑΕΚ.

Ο Μαύρος, που είχε έλθει κι αυτός με περιπετειώδη τρόπο στη Νέα Φιλαδέλφεια,
έδειχνε με όλους τους τρόπους ότι δεν εκπληρώνει απλώς τις συμβατικές του
υποχρεώσεις, αλλά το πάθος για την ομάδα με την οποία τελικά ταυτίστηκε.

Η ΣΗΜΑΙΑ ΤΗΣ ΑΕΚ

Ο Στέλιος Μανωλάς ήταν η επόμενη μεγάλη αγάπη των οπαδών της ΑΕΚ. Ήταν κάτι
πάρα πάνω από παίκτης ή αρχηγός της ομάδας.

Ήταν κι αυτός σημαία για την οποία σχεδόν κάθε χρόνο πολλά γράφονταν για την
υποστολή της, αλλά ποτέ κανείς δεν πίστεψε ότι ο Μανωλάς θα παίξει κάποτε
εναντίον της ομάδας που τον γέννησε.

Ο Μίμης Παπαϊωάννου, εξηγώντας στην «ΟΜΑΔΑ» το φαινόμενο ποδοσφαιριστών που
ήταν πρώτα ΑΕΚτζήδες και μετά επαγγελματίες, υποστήριξε: «Ίσως το γεγονός ότι
η ΑΕΚ είναι προσφυγική ομάδα και αποτελεί μια οικογένεια να είναι η αιτία που
οι παίκτες δένονται συναισθηματικά μαζί της. Αυτό συνέβη με μένα, το ίδιο
έγινε με τον Μαύρο και τον Μανωλά και θα συνεχισθεί με τον Νικολαΐδη. Ένας
ακόμη λόγος είναι το ότι η ΑΕΚ έχει δικό της γήπεδο και οι παίκτες νιώθουν τη
Νέα Φιλαδέλφεια σαν σπίτι τους».

ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΕΣ

Και στη μέση ο στρατηγός. Σημαία του Παναθηναϊκού και γύρω του μεγάλα ονόματα που έγραψαν ιστορία. Σιδέρης, Οικονομόπουλος, Παπαεμμανουήλ και Αντωνιάδης

Και στον Παναθηναϊκό υπήρχαν παίκτες – σημαίες. Ο Μίμης Δομάζος, ο Κώστας
Ελευθεράκης, ο Αντώνης Αντωνιάδης, ο Δημήτρης Σαραβάκος και άλλοι, που όμως
κατά σύμπτωση στο τέλος της καριέρας τους άλλαξαν φανέλα φορώντας μάλιστα το
έμβλημα ενός μεγάλου αντιπάλου στο μέρος της καρδιάς.

Τάσος Μητρόπουλος. Δεν πανηγύριζε ποτέ τα γκολ εναντίον του Ολυμπιακού. Όσες ομάδες κι αν γύρισε επέστρεψε στον Πειραιά

Ακόμη περισσότερο οι πρωταγωνιστές της ένδοξης ιστορίας του Ολυμπιακού
ακολούθησαν τον δρόμο που τους έφερε μακριά από τον Πειραιά. Ο Γιώργος Σιδέρης
δεν είχε το τέλος που θα περίμεναν οι πιστοί οπαδοί του, ο Γιώργος Δεληκάρης
ήταν ο προάγγελος της εποχής του επαγγελματισμού, ο Μάικ Γαλάκος, ο Γιάννης
Κυράστας, ο Στράτος Αποστολάκης και τέλος ο Τάσος Μητρόπουλος πήγαν σε άλλα
στρατόπεδα χωρίς να είναι πάντα ίδιοι οι λόγοι που τους έκανε να εγκαταλείψουν
τον Πειραιά. Συμβαδίζει, λοιπόν, ο επαγγελματισμός με την αγάπη για την ομάδα;

Ο Ντέμης Νικολαϊδης πιστεύει πως ναι. Το δήλωσε άλλωστε ότι αν κάποτε φύγει
από την ΑΕΚ δεν θα παίξει ποτέ σε άλλη ελληνική ομάδα και γυρίζοντας από το
εξωτερικό πάλι στην αγκαλιά της δικέφαλης αγάπης του θα βρεθεί.