3η ΚΑΡΤΑ Ταξιδεύοντας στην πρόοδο

ΑΚΟΥΓΕΤΑΙ σε όλους τους τόνους ότι έχουμε σημειώσει πρόοδο στον αθλητισμό και
η άποψη αυτή στηρίζεται στις διακρίσεις αθλητών και ομάδων μας σε ευρωπαϊκές
και παγκόσμιες διοργανώσεις.

Οι διακρίσεις είναι χειροπιαστές και δεν αμφισβητούνται. Η πρόοδος όμως είναι
θέμα που σηκώνει συζήτηση. Γιατί όταν απουσιάζουν η επιστημονική οργάνωση, οι
σωστές αθλητικές εγκαταστάσεις, η φίλαθλη νοοτροπία και η διαφάνεια, η πρόοδος
μοιάζει με μετέωρο βήμα.

Έχουμε μακρύ δρόμο μπροστά μας για να φθάσουμε στην αφετηρία της πραγματικής
προόδου, που θα δίνει σταθερά πλούσιους αθλητικούς καρπούς. Κι αυτός ο δρόμος
περνάει υποχρεωτικά και μέσα από την εξειδίκευση στελεχών σε όλα τα επίπεδα
αθλητισμού. Εξειδίκευση, που υπαγορεύει διοργάνωση συνεδρίων και σεμιναρίων
υψηλού επιπέδου.

Μου έλεγε χθες ο ειδικός επιστήμων σε αθλητικά θέματα Ζήσης Παπανικολάου ότι
μετείχε στο ετήσιο συνέδριο της αμερικανικής αθλητικής ψυχολογικής εταιρείας
στο Σαν Ντιέγκο, στην Καλιφόρνια (23-28 Σεπτεμβρίου), που είχε 800 συνέδρους
απ’ όλο τον κόσμο (20 Ευρωπαίοι).

Ο κ. Παπανικολάου ανέπτυξε το θέμα «Το ψυχολογικό φαινόμενο της προσοχής και
αυτοσυγκέντρωσης ποδοσφαιριστών ηλικίας 8-13 ετών». Παρουσίασε στοιχεία, που
αντλήθηκαν από μελέτη των μαθητών – αθλητών της Ακαδημίας ποδοσφαίρου της
Ένωσης Ποδοσφαιρικών Σωματείων Πειραιά.

Σ’ αυτήν την Ένωση, εδώ και δύο χρόνια, λειτουργεί με τον καλύτερο δυνατό
τρόπο σχολείο ποδοσφαίρου. Δίνεται μεγάλη σημασία στην ψυχολογική υποστήριξη
των παιδιών κι αυτό είναι πρωτοποριακό για τα ελληνικά δεδομένα. Στη Σουηδία,
όμως, ψυχολογική υποστήριξη δίνεται στο 80% του πληθυσμού και στο 90% των
μαθητών της δημοτικής και γυμνασιακής εκπαίδευσης. Πώς να γίνουν συγκρίσεις;

Αν θέλουμε ταξίδι στην πρόοδο, οφείλουμε να εργαστούμε σοβαρά και όχι ευκαιριακά.