Τον πρόδωσαν τα τραύματα…

Βλάσιος Τασσιόπουλος. Ισχυρίστηκε ­ χωρίς να πείσει τους δικαστές ­ ότι τα τραύματα στον 16χρονο προκλήθηκαν από πτώση

Τα τραύματα στο άψυχο κορμί του 16χρονου Κωνσταντίνου Βενιώτη πρόδωσαν τον
κατηγορούμενο φύλακα του νυχτερινού κέντρου «Παλαιά Δειλινά» Βλάσιο Τασσιόπουλο.

ΕΚΕΙΝΟΣ, πατέρας δύο ανήλικων παιδιών, σε μία ύστατη προσπάθεια να πείσει τους
δικαστές ότι δεν ευθύνεται γιατί μία ανθρώπινη ζωή χάθηκε στα δικά του χέρια,
έδωσε τη δική του εκδοχή. Μόνο που αυτή η εκδοχή, όταν μπήκε στον ζυγό της
Θέμιδος, δεν άντεξε. Οι δικαστές του Μεικτού Ορκωτού Δικαστηρίου της Αθήνας
δεν πίστεψαν τον Βλάσιο Τασσιόπουλο, ο οποίος ισχυρίστηκε ότι ο νεαρός πέθανε
χωρίς να τον αγγίξει. Δεν πίστεψαν πως το το 16χρονο παιδί μόλις είδε τα
σκυλιά τρομοκρατήθηκε, λύγισε και από την πτώση προκλήθηκαν τα θανατηφόρα τραύματα.

«Η θέση αυτή δεν αντέχει ούτε στην ιατρική επιστήμη, αλλά ούτε και στην
λογική», παρατήρησε η εισαγγελέας της έδρας κ. Παναγιώτα Σταματάκου. Λίγο
αργότερα οι δικαστές έλεγαν το ίδιο πράγμα, αυτή τη φορά με την απόφασή τους.
Κήρυξαν ομόφωνα ένοχο τον κατηγορούμενο για θανατηφόρα σκοπούμενη σωματική
βλάβη και του επέβαλαν ποινή κάθειρξης δώδεκα ετών αναγνωρίζοντάς του το
ελαφρυντικό του προτέρου εντίμου βίου.

ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΣ

Ο Βλάσιος Τασσιόπουλος μετά την έκδοση απόφασης οδηγήθηκε στη φυλακή, όπου
είχε παραμείνει προσωρινά κρατούμενος για ένα μόνο μήνα. Οι γονείς του
16χρονου Κωνσταντίνου, οι οποίοι τήρησαν αξιοπρεπή στάση καθόλη τη διάρκεια
της ακροαματικής διαδικασίας, χωρίς να δημιουργήσουν εντάσεις και επεισόδια,
άκουσαν με ανακούφιση την ετυμηγορία των δικαστών. Ήξεραν πολύ καλά πως όποιο
και αν ήταν το αποτέλεσμα το μόνο που δεν θα κατάφερναν ήταν να ξαναφέρουν
πίσω στη ζωή τον μονάκριβο γιο τους. Ήθελαν, όμως, υπερασπιζόμενοι τη μνήμη
του, να τιμωρηθεί ο δράστης για το έγκλημα που είχε διαπράξει.

Μία ανθρώπινη ζωή χάθηκε το βράδυ της 15ης Οκτωβρίου 1993. Το παιχνίδι των
τεσσάρων συμμαθητών με το φωτοκύτταρο της πόρτας στο νυχτερινό κέντρο είχε
μοιραία κατάληξη.

«Δεν το άγγιξα το παιδί. Το έπιασα από το μπράτσο και το πήγα στο γκαράζ
ζητώντας του να μου αποκαλύψει τα ονόματα των φίλων του που έπαιζαν με την
πόρτα. Εκείνη την ώρα πλησίασαν τα σκυλιά. Έκανε δύο βήματα προς τα πίσω και
έπεσε. Προσπάθησα να τον συνεφέρω. Βγήκα στο δρόμο και κάλεσα σε βοήθεια.
Τελικά, πήγα το παιδί στο νοσοκομείο και μετά από λίγο μου είπαν ότι ήταν νεκρό».

­ Πρόεδρος: Επιμένετε ότι δεν κτυπήσατε το παιδί;

­ Κατηγορούμενος: Γιατί να το κτυπήσω; Δεν μου έκανε τίποτα.

­ Πρόεδρος: Αυτό είναι το περίεργο. Τότε γιατί το… συλλάβατε;

­ Κατηγορούμενος: Είχα σκοπό να καλέσω την Αστυνομία.

­ Πρόεδρος: Ήταν τόσο σπουδαία όλα αυτά που έγιναν για να καλέσετε την
Αστυνομία; Δεν είχατε δικαίωμα ούτε να το αγγίξετε. Οφείλατε να φανείτε
ψύχραιμος. Εκείνα ήταν παιδιά και η δική σας αντίδραση ήταν υπερβολική και αδικαιολόγητη.

­ Κατηγορούμενος: Νιώθω πολύ άσχημα γιατί πέθανε στα χέρια μου, αλλά δεν φταίω εγώ.

­ Πρόεδρος: Είστε πατέρας, θα θέλατε να αντιμετωπίσει κάποιος έτσι τα δικά σας παιδιά;

­ Κατηγορούμενος: Όχι, σε καμία περίπτωση.

Νωρίτερα αγορεύοντας η εισαγγελέας της έδρας κ. Π. Σταματάκου επισήμανε ότι
«εάν δεχθούμε την εκδοχή του κατηγορουμένου, που δεν αντέχει στη λογική, θα
πρέπει να δεχθούμε ότι το παιδί πέθανε από… τον αέρα. Τα τραύματα όμως, που
βρέθηκαν στο σώμα του και τα οποία διαπίστωσαν όλοι οι ιατροδικαστές
αποδεικνύουν ότι ο 16χρονος Κωνσταντίνος Βενιώτης πέθανε από τα κτυπήματα του
κατηγορουμένου. Η εισαγγελική λειτουργός στην αγόρευσή της αναφέρθηκε και στις
παραλείψεις των αστυνομικών, οι οποίοι καθυστέρησαν να μεταβούν στον τόπο του
εγκλήματος για να διενεργήσουν αυτοψία, όπως είχαν υποχρέωση.