[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΕΠΡΕΠΕ να ξεκινήσουν τα έργα για την κατασκευή του Μετρό της Αθήνας για να
επιβεβαιωθεί, ακόμη μια φορά, ότι είμαστε η χώρα της υπερβολής αλλά και της προχειρότητας.

Και όχι μόνο. Φαίνεται πως όλοι θέλουμε να φτιάξουμε ομελέτα, αλλά χωρίς να
σπάσουμε αυγά. Ήταν εξ αρχής γνωστά τα προβλήματα που θα προέκυπταν κατά το
χρονικό διάστημα που θα γινόταν το Μετρό της Αθήνας. Όταν σε μια πόλη σαν την
Αθήνα πρώτα γίνεται η επιδομή (τα κτίρια, οι δρόμοι κ.λπ.), και μάλιστα με τον
άναρχο, απρογραμμάτιστο και τυχαίο τρόπο που έγινε η πρωτεύουσα, και κατόπιν η
υποδομή (τα υπόγεια δίκτυα, το Μετρό κ.λπ.), είναι περισσότερο από βέβαιο ότι
θα προκύψουν πολλά και σοβαρά προβλήματα κατά την κατασκευή οιουδήποτε
τεχνικού έργου. Πολύ περισσότερο όταν πρόκειται να κατασκευαστεί ένα
γιγαντιαίο έργο σαν αυτό του Μετρό της Αθήνας.

Δηλαδή, τι φαντάστηκαν οι κάτοικοι της πρωτεύουσας, ότι θα αποκτήσουν Μετρό
χωρίς να κλείσουν κάποιοι δρόμοι, χωρίς να δημιουργηθούν μποτιλιαρίσματα,
χωρίς να υπάρξουν χώματα και σκόνες στους δρόμους, χωρίς να υπάρξουν
προβλήματα στην αναδομή της πόλης; Άπαξ και το έργο δεν έγινε στην ώρα του,
δηλαδή πριν από 100 χρόνια τουλάχιστον, ήταν σίγουρο από τη στιγμή που
ξεκίνησε το έργο ότι προβλήματα σαν αυτά της Πανεπιστημίου ή της Ερμού, της
Αγίου Κωνσταντίνου, του Συντάγματος κ.λπ. θα υπήρχαν. Και είναι ευτύχημα που,
μέχρι στιγμής, δεν έχουμε δει πολύ πιο σοβαρά περιστατικά, όπως έχουν συμβεί
σε άλλες περιπτώσεις σε πόλεις του εξωτερικού (Κάιρο, Μεξικό, κ.ά.).

Ο περιπτεράς της Πανεπιστημίου και οι κάτοικοι της πολυκατοικίας στον Νέο
Κόσμο (οι οποίοι κυριολεκτικά ξεσπιτώθηκαν λόγω των έργων του Μετρό) και
πολλοί άλλοι που έχουν ζημιωθεί από το έργο, έχουν όλη τη συμπάθεια και
συμπαράστασή μας, αλλά πρέπει να καταλάβουν ότι η κατασκευή του Μετρό είναι
«μείζον αγαθό» για όλους και τους 4.000.000 κατοίκους του Λεκανοπεδίου.

Κανένας δεν τους αφαιρεί το δικαίωμα να διεκδικήσουν τις όποιες αποζημιώσεις
θεωρούν ότι δικαιούνται. Αλλά αυτό ­ σε καμιά περίπτωση ­ δεν μπορεί να
αναστείλει την κατασκευή ενός έργου που θα αποτελέσει ανάσα για την πόλη και
τους κατοίκους της.

Το Μετρό πρέπει να γίνει ακόμη και με κάποιες θυσίες. Καθήκον της πολιτείας
είναι να επιμερίσει σωστά το κόστος της θυσίας. Γιατί βέβαια, προκειμένου να
στεριώσει το έργο, δεν χρειάζεται να ταφεί στα θεμέλιά του κάποιος περιπτεράς…