Κριτική στην… κριτική

ΑΝΑΦΕΡΟΜΕΝΟΣ σε κριτική της συνεργάτιδός μας Μαρίας Παπαδοπούλου, ο φιλόλογος
Γ.Ι. Λουπάσης (Χανιά) σημειώνει:

«Μου φαίνεται πως σκοπός της κριτικής δεν είναι ο ευτελισμός και η διαπόμπευση
του κρινόμενου. Και αν στην κ. Παπαδοπούλου δεν είναι αρεστός (π.χ.) ο κ. Π.
Αλέπης, τούτο δεν σημαίνει πως και ο μέσος τηλεθεατής έχει την ίδια άποψη. Αν
πάλι θέλει να ασκήσει κριτική στον κ. Αβραμόπουλο, ας μη βρίσκει την προς
τούτο ευκαιρία από ένα λάθος γλωσσικό που πράγματι έκαμε, τη στιγμή μάλιστα
που πολλοί ­ αδικαιολογήτως ­ υποπίπτουν σ’ αυτό το ίδιο λάθος.

Ας μου επιτρέψει ακόμη η κ. συνεργάτις σας να της υπενθυμίσω το σοφό “ο
αναμάρτητος πρώτος βαλέτω λίθον”. Και το λέω αυτό, διότι στο κείμενό της
(8.9.97, 39) με το οποίο κατακεραυνώνει τον κ. Αβραμόπουλο “φιλοξενούνται” δύο
λαμπρά μαργαριτάρια: α) “τα αποτελέσματα (του ελληνικού θριάμβου…) θα έχουν
άμεση επίπτωση στην αναβάθμιση της Αθήνας”. Υπενθυμίζω ότι η λέξη επίπτωση
έχει πάντοτε αρνητικό περιεχόμενο, όχι “καλό”, “ευεργετικό”. Δηλώνει τη
βλαπτική επίδραση, γι’ αυτό και είναι αντιστοίχως εσφαλμένος και περιττός ο
χαρακτηρισμός θετική επίπτωση, αρνητική επίπτωση. β) “Η αποθέωση της
τηλεόρασης, ως θέαμα και τεχνική, έλαμψε στους δέκτες…”. Η παρεμβαλλόμενη
φράση “ως θέαμα και τεχνική” είναι λογικό ν’ αναφέρεται στη λέξη “τηλεόρασης”.
Το ορθό όμως είναι “ως θεάματος και τεχνικής”, αφού πρόκειται για προσδιορισμό
που τίθεται στην ίδια πτώση με το προσδιοριζόμενο. Αν, πάντως, η κ.
Παπαδοπούλου τη συνδέει (τη φράση) με τη λέξη “αποθέωση”, θα μας αφήσει με την
απορία τι σημαίνει “αποθέωση ως θέαμα και τεχνική”. Σε κάθε δε περίπτωση
πρέπει να κάνουμε τη μικρή μας υπέρβαση ο καθένας, ώστε να εννοήσουμε την
αποθέωση να λάμπει…».