[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ το έχει αποδείξει: η Κεντροαριστερά είναι πολύ σοβαρή υπόθεση για
να την αφήσουμε στους κεντροαριστερούς ­ και στην περίπτωσή μας το παρελθόν
εγγυάται και για το μέλλον…

Σ’ ολόκληρη την Ευρώπη ­ μετά την «επέλαση» του νεοφιλελευθερισμού, στη
δεκαετία του ’80 ­ οι δυνάμεις της Αριστεράς επιχειρούν να συγκροτήσουν κοινές
απαντήσεις στα μεγάλα ζητήματα που προέκυψαν από την κατάρρευση του διπολισμού
και τις εντεινόμενες παρενέργειες της παγκοσμιοποίησης.

Όλες οι δυνάμεις της Αριστεράς δείχνουν αμήχανες μπροστά στις εξελίξεις ­ και
είναι ενδιαφέρον ότι μόνον σε συνθήκες ήττας έγινε ως τώρα δυνατό να βρουν
«κοινή γλώσσα» (το αν αυτή ή γλώσσα αποδειχτεί και αποτελεσματική είναι ακόμα
προς διερεύνηση). Παράδειγμα, η Γαλλία.

Στη χώρα μας υπήρχε ­ τουλάχιστον τα τελευταία χρόνια ­ μία ιδιοτυπία: το
μεγάλο κόμμα της «Κεντροαριστεράς», το ΠΑΣΟΚ, ήταν ­ και θα είναι, ως το 2000
τουλάχιστον ­ στην κυβέρνηση. Οι πολιτικές δυνάμεις που ντε φάκτο ολοκληρώνουν
τον χώρο της «Κεντροαριστεράς» παραμένουν ωστόσο στην αντιπολίτευση ­ κι εκεί
αρχίζουν τα προβλήματα.

Το ΠΑΣΟΚ έχει καταστεί το κατ’ εξοχήν «κόμμα εξουσίας» της χώρας ­ πράγμα που
δημιουργεί (πέρα από πολιτικές και άλλες αντιθέσεις) μία «ψυχολογία
αντίθεσης», στους ηγέτες των μικρότερων κομμάτων της Αριστεράς. Είναι
χαρακτηριστικό, για παράδειγμα, ότι ο Συνασπισμός επενδύει με «αντιπολιτευτική
γλώσσα» ακόμα και απόψεις που «παντρεύονται» με τις πράξεις της κυβέρνησης του
ΠΑΣΟΚ ­ αν και φροντίζει, σε διακηρυκτικό επίπεδο, να μην κλείνει τις πόρτες
του διαλόγου (πράγμα φυσικό, αφού σύμφωνα με τα αποτελέσματα των δημοσκοπήσεων
ένας στους δύο ψηφοφόρους του ΣΥΝ θέλει διάλογο με το ΠΑΣΟΚ).

Παράλληλα τόσο το ΔΗΚΚΙ όσο και το ΚΚΕ αποκλείουν κάθε επαφή για τη διαμόρφωση
κοινών θέσεων ­ προσδοκώντας απλώς να ωφεληθούν εκλογικά από τη φθορά του ΠΑΣΟΚ.

Η στάση αυτή των κομμάτων της αντιπολίτευσης όχι μόνον κάνει τα μέλη του ΠΑΣΟΚ
να «σκληραίνουν» απέναντι στη διάθεση διαλόγου που συνεχώς εκφράζει η ηγεσία
τους, αλλά και μεταβάλλει το πεδίο: από την πολιτική, στα πρόσωπα ­ Όμιλοι,
Δίκτυα και λοιποί επιχειρούν να διαχειριστούν την «Κεντροαριστερά». Η πολιτική
μπορεί να περιμένει.