ΠΡΟΣΩΠΑ Ένας «τυχαίος» θρίαμβος

Μπάρι Σόνενφελντ. «Δεν περίμενα ότι θα πήγαιναν καλά “Οι Άνδρες με τα Μαύρα”»

Μετά την επιτυχία της ταινίας του «Οι Άνδρες με τα Μαύρα», ανήκει πια στο
«βαρύ πυροβολικό» του Χόλιγουντ· όλως τυχαίως, διαβεβαιώνει.

ΓΙΑΤΙ, κατ’ αρχήν, τίποτε δεν προδιέθετε τον Μπάρι Σόνενφελντ να ασχοληθεί με
τον κινηματογράφο: ως έφηβος, δεν πήγαινε ποτέ σινεμά· δεν κατάφερνε, βλέπετε,
να αξιοποιήσει τη βασική χρησιμότητα του μέσου, που συνοψιζόταν στο «να ρίξεις
το κορίτσι»: «Ήταν για τύπους που περνούν τη ζωή τους με υπέροχες ξανθές, που
τους αγαπούν μέχρι τρέλας και τους φιλούν με πάθος», λέει στη «Λιμπερασιόν».
Ενώ εκείνος ήταν τόσο καχεκτικός που καμιά δεν ήθελε να την δουν μαζί του ­
«Ήμουν τόσο αδύνατος ώστε δεν τολμούσα να πάω στην πλαζ. Αν έβγαζα την μπλούζα
μου, θα φαινόταν η καρδιά μου να χτυπάει». Ήταν ύστερα και η υπερπροστατευτική
μητέρα· 22 Απριλίου 1970, δύο η ώρα το πρωί, ο Τζίμι Χέντριξ να ξεσηκώνει τους
θεατές της συναυλίας με την κιθάρα του, και ξαφνικά ν’ ακούγεται από τα
μεγάφωνα: «Ο Μπάρι Σόνενφελντ παρακαλείται να τηλεφωνήσει στη μαμά του»! Ο
Σόνενφελντ γεννήθηκε την Πρωταπριλιά του 1953, μοναχοπαίδι μιας εβραϊκής
οικογένειας της Νέας Υόρκης, και η μαμά του, καθηγήτρια σχεδίου, έκανε ό,τι
μπορούσε για το καλό του· όπως όταν έκλεψε από πριν τα τεστ του IQ που θα
έκανε στο σχολείο του για να προετοιμάσει καλύτερα τον κανακάρη της. «Το πιο
θλιβερό σ’ αυτή την ιστορία είναι ότι, ακόμη και με ζαβολιά, δεν κατάφερα να
πιστέψουν ότι είμαι ιδιοφυΐα!».

Όλα αυτά δεν τον προετοίμαζαν, βέβαια, για κάποιο θρίαμβο και, αφού τελείωσε
τη σχολή κινηματογράφου του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης, αγόρασε μια κάμερα
«ώστε να μπορώ τουλάχιστον να λέω πως είμαι εικονολήπτης». Συναντήθηκε με τους
αδελφούς Κόεν και έγινε διευθυντής φωτογραφίας στις πρώτες ταινίες τους. Το
1991 γύρισε ως σκηνοθέτης την «Οικογένεια Άνταμς». Ακολούθησαν και κάποιες
άλλες ταινίες, αλλά οι «Άνδρες με τα Μαύρα» κάνουν φέτος, όπου προβάλλονται,
εισπρακτικά ρεκόρ. «Δεν περίμενα να πάει καλά αυτή η ταινία», λέει ο
Σόνενφελντ. «Δεν είναι ταινία δράσης. Δεν είναι ταινία περιπέτειας. Δεν θα
πάει καλά», είχε πει στον Στήβεν Σπίλμπεργκ ο οποίος, ως συμπαραγωγός, πλήρωνε
μέρος του λογαριασμού και ήταν και γείτονάς του στο Ηστ Χάμπτονς ­ ο
Σόνενφελντ απεχθάνεται το Λος Άντζελες και ζει και εργάζεται στη Νέα Υόρκη,
απ’ όπου επικοινωνούσε μέσω «βιντεοσυνεδριάσεων» με τη Δυτική Ακτή και τα
στούντιο των ειδικών εφέ. Ίσως η επιτυχία της ταινίας να οφείλεται τελικά στο
κόψιμό της: είδε τόσες φορές τις ίδιες σκηνές ξανά και ξανά ώστε τις βαρέθηκε
τόσο που άρχισε να κόβει σαν τρελός. «Διαβάζω κριτικές που με επικρίνουν ότι
έκανα μια ταινία πολύ σύντομη. Λάθος: είναι ακόμη πολύ μακρόσυρτη», δηλώνει.