Το νέο πρόσωπο του αθλητισμού

ΟΣΟΙ ΕΧΟΥΝ βάλει τον αθλητισμό στη ζωή τους, από οποιαδήποτε σκοπιά, σίγουρα
αυτή την εποχή θα αντιλαμβάνονται ότι κάτι αλλάζει. Κι αν υπήρχε κάποιο ειδικό
βαρόμετρο για τις επιδόσεις του αθλητισμού (σε όλα τα επίπεδα), τότε θα
έδειχνε την πρόοδο που υπάρχει σε αυτό τον τομέα.

Είναι γεγονός ότι δεν ήμασταν συνηθισμένοι στις επιτυχίες. Οι παλαιότερες
γενιές δεν είχαν πολλές φορές την αφορμή να τρέξουν στην Πλατεία Ομονοίας για
να πανηγυρίσουν τη νίκη, την επιτυχία, το χρυσό μετάλλιο. Στην Ελλάδα των 9
εκατ. κατοίκων οι επιτυχίες στα αθλήματα δεν ήταν και τόσο εύκολη υπόθεση. Οι
λόγοι ήταν αρκετοί και δεν κρίνεται σκόπιμο να αναλυθούν αυτή τη στιγμή. Αυτό
που μετράει είναι ότι έχουμε φθάσει στο σημείο ώστε να μπορούμε να αναλάβουμε
τον ρόλο του πρωταγωνιστή. Τα τελευταία παραδείγματα είναι αρκετά και
ενδεικτικά. Οι ελληνικές ομάδες διεκδικούν και φθάνουν στη νίκη στις
ευρωπαϊκές διοργανώσεις στο ποδόσφαιρο. Η Εθνική ομάδα ποδοσφαίρου θα
διεκδικήσει σε 90′ στις 11 Οκτωβρίου την πρόκρισή της για δεύτερη συνεχόμενη
φορά στους τελικούς του Παγκοσμίου Κυπέλλου, με αντίπαλο τη Δανία.

Στο μπάσκετ το Κύπελλο Πρωταθλητριών ομάδων Ευρώπης έχει μείνει τα τελευταία
δύο χρόνια στην πατρίδα μας. Οι αθλητές μας του στίβου επιστρέφουν με μετάλλια
από την Ολυμπιάδα και προκαλούν κυκλοφοριακά προβλήματα. Όλα αυτά είναι
σημαντικά. Και αποδεικνύουν ότι η Ελλάδα μπορεί. Και φθάνει στο σημείο να
κερδίσει τη μεγάλη μάχη και να αναλάβει τη διοργάνωση Ολυμπιακών Αγώνων.
Ιστορικής σημασίας επιτυχία. Πώς έγιναν αλήθεια όλα αυτά;

Είναι γεγονός ότι ο χάρτης του ελληνικού αθλητισμού αλλάζει. Η μιζέρια δίνει
τη θέση της στην υπερηφάνεια. Υπάρχουν βαθιές τομές σε όλα τα αθλήματα. Και σε
όλα τα επίπεδα. Δημιουργούνται νέα στάνταρ. Τώρα γίνεται ορατό ότι μπορούμε κι
εμείς να κερδίσουμε τον αγώνα. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι τελείωσαν τα
προβλήματά μας. Ότι ως λαός αλλάξαμε νοοτροπία και αντιμετωπίζουμε κάποια
σημαντικά πράγματα από διαφορετική οπτική γωνία. Έχουμε προβλήματα. Υπάρχουν
ατέλειες. Αλλά έχουν πραγματοποιηθεί και σημαντικές αλλαγές που μπορούν να μας
«σπρώξουν» πιο μπροστά. Πέρα από τη μοίρα μας.

Πανηγυρισμοί στην Ομόνοια. Ο Ολυμπιακός κυπελλούχος Ευρώπης

ΣΤΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ δεν αλλάζουν μόνο οι… προπονητές! Αλλάζουν και οι ιδιοκτήτες
και αποδεικνύεται ότι αυτό το πάρε-δώσε κάνει κάποιους πλουσιότερους. Αν
πάρουμε ως βάση ότι η ΠΑΕ ΑΕΚ έχει πλέον νέο ιδιοκτήτη, τότε θα περιμένουμε με
ενδιαφέρον να κρίνουμε την αγγλική εταιρεία που επενδύει σε ομάδες ανά την
Ευρώπη, στοχεύοντας φυσικά στο κέρδος. Είναι πραγματικά άξιο μελέτης το
γεγονός ότι η ΑΕΚ θα συνεχίσει να έχει άλλο ιδιοκτήτη και άλλο πρόεδρο. Κι
ακόμη θα πρέπει να περιμένουμε αν αυτή η επένδυση από το εξωτερικό μπορεί να
δημιουργήσει διαφορετικά δεδομένα στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Θα καταφέρουν τα
νέα αφεντικά της ΑΕΚ να ανταγωνιστούν Ολυμπιακό και Παναθηναϊκό που έχουν
συγκεκριμένο διοικητικό σχήμα και προκαθορισμένο μπάτζεντ; Η απάντηση
ενδέχεται να αλλάξει τις ισορροπίες στο ποδόσφαιρο αν οι νεοεισερχόμενοι στον
χώρο προσπαθήσουν να μεταφέρουν τα όρια που υπάρχουν σε πολλούς τομείς.

Αυτός ο ανταγωνισμός, άλλωστε, προβλέπεται εκ των πραγμάτων να συνεχιστεί
αμείωτος, αφού το ελληνικό ποδόσφαιρο είτε σε συλλογικό είτε σε επίπεδο
εθνικής ομάδας δείχνει ότι αρχίζει τα γοργά βήματα προς την καταξίωση σε
ευρωπαϊκό επίπεδο. Και οι τέσσερις εκπρόσωποί μας στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις
έχουν πάρει καλό βαθμό στις μέχρι τώρα εξετάσεις τους κι αν συνεχίσουν το ίδιο
καλά τότε είναι προσιτός ο στόχος της όγδοης θέσης στην κατάταξη της ΟΥΕΦΑ.
Κάτι που θα σημαίνει βέβαια τη συμμετοχή δεύτερης ομάδας στο Τσάμπιονς Λιγκ.
Για όσους δε παρακολουθούν τα όσα συμβαίνουν στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο, αυτή η
επιτυχία θα είναι τεράστια. Το Τσάμπιονς Λιγκ αποτελεί την κορυφαία διοργάνωση
σε συλλογικό επίπεδο, κάτι που σημαίνει ότι ο… κουμπαράς είναι γεμάτος. Τα
χρήματα που υπάρχουν είναι πολλά και περιμένουν… πορτοφόλια. Ποιος μπορεί να
αγνοήσει αυτή την πρόκληση;

Ωστόσο, απαιτείται οι ελληνικές ομάδες και ιδιαίτερα αυτοί που τις διοικούν να
τολμήσουν σε επενδύσεις. Το άλλοθι «πώς να φέρω τον μεγάλο τον παίκτη να
παίζει στα νταμάρια» δεν μπορεί πλέον να χρησιμοποιηθεί. Τώρα ο μεγάλος ο
παίκτης αν έρθει στην Ελλάδα (όχι βέβαια στα βαθιά του γεράματα) θα έχει
δυνατότητα να παίξει στα ακριβά σαλόνια, αλλά και η ομάδα του την ευκαιρία να
κάνει απόσβεση του κεφαλαίου. Ο νόμος της αγοράς είναι εδώ και χρόνια ο ίδιος.
Ό, τι πληρώσεις θα πάρεις. Αυτό ας το καταλάβουν όλοι. Κι ας προσπαθήσουν να
εκμεταλλευτούν επιτέλους την υπόθεση Μπόσμαν αντί να δημιουργούν παράθυρα για
έξι μη κοινοτικούς, τη στιγμή που η ΟΥΕΦΑ σου δίνει το δικαίωμα να διαθέτεις
όσους παίκτες θέλεις με οποιαδήποτε εθνικότητα. Μόνο σε αυτή τη χώρα μπορούσε
να δημιουργηθεί εμβόλιμη… μεταγραφική περίοδος για μη… κοινοτικούς.

Παραμένοντας λίγο ακόμη στον χώρο του ποδοσφαίρου αξίζει να κάνουμε ειδική
αναφορά στο θέμα της τηλεόρασης. Θα σημειώσουμε αρχικά ότι στους αγώνες του
Τσάμπιονς Λιγκ η τηλεόραση αποτελεί τη μία κορυφή του τριγώνου (οι άλλες δύο
είναι η μπάλα και οι διαφημιστές-χορηγοί). Αυτό σημαίνει ότι στην Ευρώπη έχουν
συνειδητοποιήσει την αξία και τον ρόλο της τηλεόρασης, που είναι μεν
σημαντικός, αλλά και διακριτικός. Η τηλεόραση δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να
υποκαταστήσει το ίδιο το άθλημα. Επιβάλλεται να το αναδείξει, όχι όμως να το
καταστήσει προϊόν καθημερινής κατανάλωσης. Το σημειώνουμε αυτό με αφορμή το
γεγονός ότι στη χώρα μας το συνδρομητικό κανάλι που έχει αγοράσει τα
δικαιώματα του Πρωταθλήματος δείχνει τα πέντε από τα εννέα ματς της
αγωνιστικής. Με τέτοιο πρόγραμμα είναι μαθηματικά βέβαιο ότι ελάχιστοι θα
προτιμήσουν τις εξέδρες του γηπέδου. Οι πρωταγωνιστές θα έχουν όμως δύσκολο
ρόλο όταν θα κληθούν κάποτε να παίξουν σε άδειο θέατρο. Αυτό πρέπει κάποιοι να
το σκεφθούν.

Οι Ολυμπιονίκες της Ατλάντα «μάγεψαν» την Ελλάδα

ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ του 2000 υπάρχει όμως άνθηση και του στίβου. Η αφορμή δόθηκε από
τα αρκετά μετάλλια που έφεραν οι αθλητές μας στην επιστροφή τους από την
Ατλάντα. Και μετά το «… is Athens» από τον Χουάν Αντόνιο Σάμαρανκ το
ενδιαφέρον όλων μας και ιδιαίτερα των Αθηναίων επικεντρώνεται στη διοργάνωση
της Ολυμπιάδας του 2004! Ο στίβος, αυτό το αδικημένο παιδί του ελληνικού
αθλητισμού, αναμένεται να έχει την τιμητική του την επόμενη δεκαετία. Κι εδώ
τα λεφτά είναι πολλά. Οι επενδύσεις τεράστιες, όπως και τα συμφέροντα. Θα
ξεκινήσουμε από το γεγονός ότι ο ρόλος των Ολυμπιονικών πρέπει να περιοριστεί
στον αγωνιστικό χώρο. Εκεί θα πρέπει να είναι το μυαλό τους. Στις κούρσες, τα
άλματα, τα ρεκόρ, τα μετάλλια. Όλα τα άλλα έρχονται μετά και αν τοποθετηθούν
σε διαφορετική μοίρα, τότε μόνο καταστρεπτικές θα είναι οι συνέπειες.

Οι Έλληνες αθλητές και αθλήτριες έχουν πραγματοποιήσει σημαντικά άλματα
προόδου. Μας έκαναν ξαφνικά υπερήφανους. Είναι αλήθεια ότι δεν τους είχαμε…
υπολογίσει. Οι επιτυχίες τους ήταν τόσο σημαντικές που προκάλεσαν αίσθηση και
έδωσαν άλλο πρεστίζ στη χώρα μας. Τώρα που αρχίζει η προσπάθεια για τη
διοργάνωση των αγώνων θα πρέπει όλοι να δώσουν προτεραιότητα στη συνολική
προσπάθεια. Σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση η αποτυχία θα φαντάζει όλο και πιο
απειλητική. Ουδείς δικαιούται να κάνει κατάχρηση εξουσίας και να βάλει το
ατομικό συμφέρον πάνω από το συνολικό. Στην επιχείρηση της ανάληψης της
Ολυμπιάδας όλα δούλεψαν, όπως αποδείχθηκε, σωστά. Με αυτή την πυξίδα πρέπει να
συνεχιστεί η προσπάθεια. Για να καμαρώσουμε ξανά τον Πύρρο Δήμα να σηκώνει τα
πιο πολλά βάρη. Να χειροκροτήσουμε τις εντυπωσιακές κινήσεις του Γιάννη
Μελισσανίδη. Τα γκολ του Μαχλά ή τα καλάθια του Φασούλα.

Ας μην ξεχνάμε ότι ο καθένας μπορεί να διαμορφώσει τη μοίρα του…

Τα «χρυσά μωρά» έγραψαν ιστορία. Σήμερα ποιοι απ’ αυτούς συνεχίζουν ανάλογη πορεία;

ΣΤΗΝ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΗ παγίδα είχε πέσει το μπάσκετ. Μέχρι πρόσφατα δεχόμασταν
βομβαρδισμό από τα κανάλια ακόμη και με αγώνες περιορισμένου ενδιαφέροντος και
τότε είχαμε ανακαλύψει την αξία του… ζάπινγκ. Τώρα τα πράγματα έχουν
αλλάξει. Ένας ή το πολύ δύο αγώνες και καλοί, που αξίζει να τους
παρακολουθήσεις. Βέβαια στο μπάσκετ ο κίνδυνος είναι άλλος. Τα θυμάστε τα
τρομερά παιδιά του Μουντομπάσκετ εφήβων; Αν ναι, τότε έχετε πολύ καλή μνήμη
και βαθύτατες γνώσεις. Διότι σε λίγο καιρό θα υποχρεωθείτε να τους ξεχάσετε.
Πρώτος ο Παναθηναϊκός άρχισε τον χορό των ξένων. Τα αποτελέσματα είναι γνωστά.
Τον ακολούθησαν ο πρωταθλητής Ευρώπης Ολυμπιακός και η ΑΕΚ. Γέμισαν οι
ελληνικές ομάδες με αλλοδαπούς. Δεν θα σταθούμε τόσο στο θέμα της αξίας των
ξένων παικτών όσο στο ότι πρέπει να τεθούν κάποια… σύνορα και για τους
Έλληνες παίκτες. Ας βρεθεί μία… γωνίτσα και γι’ αυτούς. Διότι χωρίς αυτούς
τι νόημα θα έχουν οι επιτυχίες των ελληνικών ομάδων σε ευρωπαϊκό επίπεδο;

Τα σημειώνουμε αυτά διότι κατά γενική ομολογία το μπάσκετ είχε εδώ και χρόνια
πολύ καλύτερη οργάνωση από το ποδόσφαιρο. Τελευταία όμως φαίνεται ότι έχει
χάσει τον έλεγχο της κατάστασης. Στο μπάσκετ οι επιτυχίες ήρθαν νωρίτερα, αλλά
θα πρέπει όλοι να φροντίσουν για να μην έρθει νωρίς και η παρακμή. Έχουν
υποχρέωση να προστατέψουν το άθλημα και όχι να θυσιάσουν τα πάντα για την
κατάκτηση ενός τίτλου. Δεν είναι δυνατόν ο προπονητής κάποιας ομάδας να είναι
υποχρεωμένος να ξέρει περισσότερες των τριών… ξένες γλώσσες! Ας προστατέψουν
και και τον Έλληνα μπασκετμπολίστα.